voedselbank

Daar stond ik voor de groep. Een treffende foto. Een vrolijke jongen met een hip shirtje aan. Een varkentje aan een ketting om zijn nek. Erachter op de powerpoint de tekst: “eten = leuk”. Leuke tekst voor een groep die lekker vergelijkend hapjes gaat proeven en zeurt op gestandaardiseerde producten.

Afgelopen week stond ik op iemand te wachten bij de ingang van Noorderzon. Langs me heen liep een stukje Groningers uit de wijk waar ik dus niet woon. Ze liepen te klagen: “’t ben ook alleen maar eterij hier teeg’mwoordig”. Daarna stapten ze op hun Tomos en reden weg.

Afgelopen jaar bepaalde ik de inhoud van een kist met eten. Mensen met weinig tijd kochten die kist. Allemaal duurzame en gezonde spullen. Meer dan genoeg voor drie maaltijden. Tijdens Damn Food Waste Groningen kwam ik voor het eerst in de Voedselbank. Daar krijgen mensen ook een kist. In die kist zitten spullen die bijna over datum zijn. Dat hoeft niet duurzaam of gezond te zijn. Bijvoorbeeld poffertjesmix, red bull of varkensvlees van een varken wat zijn hele leven diarree heeft gehad. Gelukkig wordt de kist aangevuld met groenten van fijne initiatieven als Toentje. Maar wat moet je als klant van de voedselbank met snijbiet als je niet weet hoe je er mee moet koken?

Soms weet ik niet zo goed wat ik met die informatie moet. Een paar maanden schreef ik “eet, kook, huil, bewonder”. Een zoet, like-trekkend verhaal over dat je niet zoveel na moet denken over al die problemen met eten, maar gewoon lekker moet eten en koken en bewonderen.

Als ik het nu lees snap ik nog steeds waarom ik het schreef. Maar het voelt een beetje als struisvogelgedrag. En eigenlijk ben ik daar wel klaar mee. Dus ga ik over een paar weken een week lang leven op het niveau van de voedselbank. Ik pak geen kist van ze af, de inhoud van zo’n kist koop ik natuurlijk netjes zelf. Misschien zit ik alleen maar te janken. Of ik krijg ik last van een elitaire glutenbuikpijn.

Kijken of ik bij het klaarmaken van poffertjesmix met een energiedrankje achteraf nog zoveel zin heb in eten, koken, huilen en bewonderen.


Originally published at eengarde.nl.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.