De zomer van 2016.

Het is de allerlaatste dag van de zomervakantie, morgen zal voor velen ‘life as usual’ terug beginnen. Crèche, school, huiswerk, nabewaking, voetbaltraining en muziekschool. Nog even snel naar de supermarkt hossen voor sluitingstijd en alle favoriete tv-shows die weer op de buis komen.

Als ik terugkijk naar de afgelopen twee zomermaanden doe ik dat met gemengde gevoelens. Het was de zomer van gruwelijke terreur en fonkelende gouden medailles. Van schaamteloos racisme en Nafi Thiam. Van de Brexit en de Burkini. Van mislukte staatstgrepen en Thiery Henry.

Foto : Ilya Sura Changlor Smets

Het (politieke) klimaat

Het was een zomer die sporen heeft nagelaten, want het huidig politieke klimaat in West-Europa is pijnlijk en gevaarlijk. Het is een klimaat waarin politici elkaar liever beledigen dan retorisch te overtreffen en waar ze de kiezer liever naar de mond praten dan te overtuigen. Waar leugens vertellen resulteert in short-term politiek gewin, (de leugens van het Leave kamp over de NHS anyone?). Waar extreemrechtse en EU-sceptische partijen zich in de handen wrijven en luidop dromen van een eigen Europese exit. Een klimaat waar een stukje stof voldoende is om in Frankrijk de grondwet te willen aanpassen en terreur sommigen in België doet afvragen of we onze vrijheden niet moeten inperken.

Een klimaat waar agenten de kleding van een vrouw gaan controleren. Een klimaat waar links flinkser wil worden omdat het de hete adem van rechts voelt. En waar rechts extremer wordt omdat het de hete adem van extreem-rechts voelt. Waar de extreme fanatieke stemmen van IS en Pegida steeds meer het debat willen bepalen en dialoog, nuance en het zoeken naar oplossingen steeds meer gepercipieerd worden als een zwaktebod. Een klimaat waar er geteerd wordt op angst in plaats van te werken aan een samenleving met hoop en perspectief. Een klimaat waar je eigen retweets, likes en foto’s in de krant voorgaan op de toekomst voor elke burger van dit land.

Een andere wind.

Het kan anders, het kan complexloos progressief.

Progressief zijn in onze superdiverse samenleving is je niet enkel focussen op de uitdagingen of blindstaren op het potentieel maar net aan de slag gaan met allebei.

Een strijd tegen terreur winnen we alleen maar als we én hard investeren in veiligheid én hard investeren in de samenleving. Je kan niet het één hebben zonder het andere. De uitdaging is er niet enkel één van veiligheid maar ook van een groep extremisten die geloven dat we niet kunnen samenleven. Aan ons om én die veiligheid te garanderen én te bewijzen dat we complexloos kunnen samenleven zonder een debat uit de weg te gaan. Investeer in veiligheidsdiensten en inlichtingendiensten, maar investeer ook in onderwijs, in het socio-cultureel middenveld, in het jeugdwerk, in kunst en cultuur en omarm de demografische realiteit van de superdiverse samenleving.

Een strijd voor onze vrijheden moet consequent gevoerd worden. Daar waar conservatieven bepleiten wat mensen wel of niet mogen dragen is het aan elke progressief om de individuele vrijheden te verdedigen, een vrijheid die iedereen heeft zolang hij andermans vrijheid niet beperkt. Niemand mag iemand verplichten om iets wél of niet te dragen.

Een strijd tegen discriminatie moet consequent gevoerd worden of is bij voorbaat al tot mislukken gedoemd. Mijn strijd tegen racisme, islamofobie, homofobie, genderongelijkheid, leeftijdsdiscriminatie en uitsluiting op basis van een functiebeperking zijn één en dezelfde strijd en zullen dat ook altijd blijven. En je moet er vooral ook echt werk van maken, niet enkel erover praten. De overheid moet niet enkel sensibiliseren en sectoren aanzetten tot het controleren op discriminatie maar moet eindelijk zelf haar taak ook serieus nemen. Een Vlaamse overheid voor elke Vlaming? Die zorgt ervoor dat iedereen alle kansen krijgt.

Als progressief mag je niet blijven toekijken hoe een extreem conservatief discours onze samenleving uit elkaar speelt. Je hebt de plicht om een ander hoopvol verhaal te schrijven voor onze samenleving. Eén dat mensen samen brengt. Eén dat perspectief geeft. Want het kan echt anders. Het is tijd voor een andere wind, een andere richting. Ik heb een onuitputtelijk vertrouwen in wat we als samenleving samen kunnen bereiken. Dat bewijzen duizenden burgers me elke dag opnieuw, dat is het verhaal waar ik als politicus mee aan wil schrijven. Laat dat nieuwe jaar maar beginnen.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Imade Annouri’s story.