Meer Grijs.

Imade Annouri

We lijken veel meer op elkaar dan dat we verschillen, een les die ik thuis met de paplepel heb meegekregen. Het is een les die ik vaak opnieuw heb geleerd. Toen ik mijn beste maat in de zomer van ’94 leerde kennen in Hoboken bijvoorbeeld, een blonde arbeiderszoon die een straat verder woonde en tot vandaag nog steeds mijn homey numero uno is. Of toen ik voor de eerste keer ‘On Identity’ van de Frans-Libanese (en jawel christelijke) schrijver Amin Maalouf heb gelezen, een boek dat elke keer opnieuw indruk op me maakt. En een les die ik onlangs opnieuw leerde nadat ik het meest recente boekje van Guillaume Van Der Stighelen ‘Samen door één deur’ had gelezen. In dat boek stelt Van Der Stighelen dat mensen universeel op zoek zijn naar dezelfde dingen, maar doorheen de eeuwen van mening blijven verschillen over hoe ze deze moeten vinden.

Wat zoeken we dan? Wat zijn de dingen die de meesten van ons willen? Volgens Van Der Stighelen zijn dat : Vreugde in het leven, vriendschap, gezondheid en omstandigheden die meezitten. Sounds familiar of toch maar weer naïef progressief geblaat?

‘You’re with me or you’re against me.’

Deze weken lijkt het alsof ik elke keer in slaap val met breaking-news die de breaking-news van de dag ervoor probeert te overtreffen. Nice, Irak, Turkije, Duitsland, … . De actualiteit is deze dagen genadeloos. Het slaat hard toe, rukt mensenlevens uit elkaar en drukt ons met de neus op een harde realiteit. Een realiteit van terreurdreiging en aanslagen, van polarisatie en oprukkend extreem-rechts, van ruziënde politici en scheldende twitter-trolls. De wereld lijkt in brand te staan en het debat laait hoog op. En in onze gezamenlijke zoektocht naar antwoorden en oplossingen lijkt het alsof we allesbehalve veel met elkaar gemeen hebben. Alles moet zwart of wit zijn, voor of tegen. Nuance is overbodig, duiding hoeft niet en zich baseren op feiten al helemaal niet. We willen de situatie niet begrijpen of oplossingen zoeken, we willen gelijk krijgen! En we willen iemand die zo duidelijk mogelijk zegt wat wij denken! Of het nu over de Islam, Erdogan, Klimaatopwarming, de vluchtelingeproblematiek, onze economie, ons onderwijs of zelfs de nationale voetbalploeg gaat! Polarisatie lijkt de regel.

Ik weiger elk debat te herleiden tot zwart of wit terwijl we vaak antwoorden en oplossingen kunnen vinden in grijs. Het lukt me niet altijd even goed. Onlangs nog stuurde iemand aan wie ik nog leiding heb gegeven in de scouts me een mooi bericht. Ik had een opiniestuk geschreven waar ze het niet mee eens was en ze nam de tijd om me uit te leggen waarom. In mijn haast had ik snel dat stuk geschreven, mijn woorden niet altijd even goed gekozen en mijn boodschap te zwart/wit gebracht. Ik was blij met haar opmerking, ik ben oprechte dankbaar voor al mijn vrienden die me er op wijzen als ze vinden dat ik ergens te simplistisch over schrijf. Soms hebben ze een punt, soms helemaal niet. Maar altijd ben ik oprecht dankbaar dat ze me scherp houden.

Zwart of wit.

De meeste dingen zijn niet zwart of wit, maar begrijp me niet verkeerd, sommige dingen zijn het wel degelijk. De doodstraf bijvoorbeeld, nooit te aanvaarden in een rechtstaat, of het nu in Amerika, Turkije, China of Saudi-Arabië is. Je recht op vrije-meningsuiting, voor iedereen, zolang je niet aanzet tot haat en geweld. Mensenrechten, niet onderhandelbaar en iets dat we altijd en voor iedereen moeten nastreven. Dat is het geraamte van onze seculiere, liberale samenleving. Dat zijn de krijtlijnen waarbinnen we onze samenleving vorm geven, elke dag opnieuw. En het is binnen die grenzen dat er ruimte is voor debat, tot op het scherp van de snee. En het is binnen die grenzen dat we elkaar moeten vinden en oplossingen moeten zoeken. Vandaag meer dan ooit, nu de uitdagingen zo groot zijn, de vertwijfeling bij sommigen toeslaat en de extreme stemmen het luidst klinken.

Grijs

Wat bedoel ik dan zelf met die grijze zone? Wanneer is iets dan niet zwart of wit? Hoe vertaal ik dat naar mijn waarden? Ik som lukraak enkele dingen op die me als eerste te binnen schieten :

Ja, ik heb me meteen tegen de militaire staatsgreep in Turkije uitgesproken, net zoals ik ook tegen de huidige presidentiële staatsgreep ben. Een militaire dictatuur is geen democratie. Tienduizenden ontslaan, duizenden arresteren en steeds meer alarmerende berichten over foltering, mishandeling etc al helemaal niet.

Ja, ik zie hoe IS zich beroept op de Islam en mijn geloof misbruikt door die op een extremistiche, militaristiche en gewelddadige manier selectief te interpreteren en daar jongeren mee kan verleiden. Maar ik zie vooral hoe 87 tot 92 percent van hun slachtoffer zelf Moslim zijn, zowel in het Westen als in het Oosten. Ik zie vooral hoe jonge Moslims wereldwijd luid hun stem verheffen tegen eenders welke vorm van terreur. Ik zie hoe duizenden organisaties en honderd-duizenden burgers zich engageren tegen die gruwel. Ik zie hoe we hier, in dit deel van de wereld, een gouden kans hebben om te tonen hoe we samen veel meer met elkaar gemeenschappelijk hebben ondanks alle gruwelijke pogingen van eenders welke extremist om het tegendeel te wille bewijzen.

Ja, racisme is iets dat ik altijd en overal zal bestrijden, ongeacht wie de dader is en wie het slachtoffer is. Of het nu structureel is op de arbeidsmarkt, of Marokkaanse straatjochies tegenover een Malinese Antwerpenaar, of het een Roemeense truckchauffeur is tegenover Roma’s of een verhuurder die weigert iemand uit te nodigen enkel op basis van haar naam.

Ja, gelijke rechten zijn er voor iedereen. Voor een man die wil trouwen met zijn vriend, voor een vrouw die wil kiezen om abortus te ondergaan, voor een jongeman in een rolstoel die van zijn stad wil genieten. Gelijke kansen zijn geen keuzemenu, het is een waarde die ik altijd en voor iedereen zal verdedigen.

Ja, ik ben voor het afschaffen van een hoofddoekverbod. Ik verzet me tegen iedereen die vind dat vrouwen er één moeten dragen en ik strijd voor het recht dat elke vrouw mag kiezen om er één te dragen.

Het onverdoofd slachten? Ik bestrijd de dubbele standaard, de hypocrisie en de islamofobe agenda van heel wat pop-up dierenrechtenactivisten én ik ben voor het verdoofd slachten omdat ik weet dat het diervriendelijker is en het Islamitisch gezien perfect mogelijk is.

Ja, samenleven met meer dan 170 nationaliteiten loopt niet altijd van een leien dak, en ja soms laaien de gemoederen hoog op. Zeker op momenten dat we bang zijn. Dat we twijfelen. Op momenten dat de wereld rondom ons geen steek meer lijkt te houden en dat de mensen naar wie we kijken voor politieke leiding niet verder geraken dan gescheld en gestook. Maar het is net op die momenten dat we ons eigen gelijk moeten overstijgen en in die grijze zone dat we elkaar gaan moeten vinden. Het is daar dat we antwoorden zullen vinden en oplossingen kunnen zoeken.

Pas als we elkaar minder zouden beschimpen, belachelijk maken en herleiden tot karikaturen. Pas als we samen meer naar antwoorden en oplossingen zouden zoeken. Dan pas beginnen we ons potentieel waar te maken.

Our diversity is not our problem, it’s our promise.

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade