เดิน

ผมคิดว่าผมเดินมาสักพักแล้วล่ะ…

ตอนแรก ๆ ที่ผมพึ่งจะรู้สึกตัว ผมเองก็ยังไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรนะ รู้แต่เพียงว่ามีคนเดินอยู่ก่อนแล้ว ตอนนั้นผมยังเดินไม่เป็น แต่ถ้าคลานน่ะก็พอทำได้

มันเป็นสิ่งที่น่าประหลาด เพราะแต่ละคนเห็นเดินกันขวักไขว่ เร็วบ้าง ช้าบ้าง สลับกันไป แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ ไม่มีใครเลย ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะ ‘หยุดเดิน’

ตอนนั้นผมนั่งนะ ผมกำลังนั่งมองอยู่ …
เหมื่อลอย …

รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีบางสิ่งที่คล้าย ‘ตีน’ มันเข้ามาสะกิดที่หลัง แล้วจากนั้นก็บอกให้ผมลุกขึ้น ‘เดิน’ ในใจตอนนั้นก็นึกเคืองอยู่เหมือนกัน

เราก็อยู่ของเราดี ๆ จะมาไล่ตะเพิดให้ไปเดินทำไม ?

แต่ว่าเดินก็ได้ เพราะไม่อยากมีเรื่อง ตอนแรก ๆ ก็ดีอยู่นะ เดินดูนั่น เดินดูนี่ เดินไปเรื่อย เดินไปเดินมาก็ดันเกิดคำถามว่า

เรากำลังเดินไปไหน ?

ยืนคิดอยู่สักพักก็นึกขึ้นได้ เลยเดินไปถามคนที่เดินอยู่แถวนั้น คนที่เดินอยู่ก่อนแล้ว …

ขอโทษครับ ขอถามอะไรหน่อย พี่จะเดินไปไหนครับ ?

… พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันน้อง พี่ก็แค่ ‘เดิน’