พื้นฐานของความสุข
จาก head นิ้วกลม
พื้นฐานของการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอาจประกอบไปด้วย
- รักตัวเอง
- รักคนอื่น
เมื่อรักตัวเอง เราจะไม่พยายามเพื่อตะเกียกตะกายเป็นคนอื่นหรือเป็นอย่างที่คนอื่นเป็น และเมื่อรักคนอื่น เราจะเปิดพื้นที่ให้เขาได้เป็นอย่างที่เขาเป็น โดยไม่พยายามเจ้ากี้เจ้าการ บีบบังคับให้เขาต้องเป็นในแบบที่เราอยากให้เขาเป็น
ดูเหมือนเป็นหลักการง่ายๆ แต่ถ้าทำได้จริง ป่านนี้โลกคงสงบไปนานแล้ว (นิ้วกลม,2556)
คืนที่ฝนตกเบาๆ ทำให้ออกไปปั่นจักรยานรับลมเย็นยามค่ำคืนไม่ได้ ทำให้รู้สึกว่าง และไม่มีอะไรทำ หรือมีแต่ยังไม่อยากทำ ทำให้หยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่พยายามอยากจะอ่านตั้งแต่กลางวันของวันหยุดสุดสัปดาห์ ออกมาอ่านอย่างเพลิดเพลิน อ่านไปบทที่ชอบที่สุดคือ พื้นฐานของความสุข บทที่นักเขียนบรรยายไว้สั้นๆ แต่เป็นบทที่ตรงใจ และตรงกับทุกเรื่องของชีวิต ถ้ายกตัวอย่างที่ง่ายที่สุด คือ เรื่องความรัก บอกก่อนว่าเราเองยังไม่เคยมีความรักในรูปแบบของหญิงชาย พูดง่ายๆ ยังไม่เคยมีแฟนนั่นเอง แต่สังเกตจากเพื่อนรอบตัว คู่รักหลายๆคู่ที่พยายามต่างอยากให้อีกฝ่ายเป็น ชอบ หรือทำในแบบที่ตัวเองอยากให้เป็น โดยให้เหตุผลว่ารักฉัน เธอก็ต้องทำอะไรเพื่อตัวฉันสิ ปฏิเศษไม่ได้ว่าชีวิตคู่มันก็ต้องทำอะไรเพื่อกันและกัน แต่สำหรับเราแล้วการยอมรับ และปรับเข้ากับสิ่งที่แตกต่างของคนที่เรารัก อันนี้น่าจะเป็นความรักที่รักจริงๆ รักในสิ่งที่อีกฝ่ายเป็น ชีวิตคู่ก็น่าจะมีความสุขดี หรืออีกตัวอย่างความเจ้ากี้เจ้าการมันก็ไม่ต่างจากการบังคับ การบังคับให้แมวไม่วิ่งไล่จับหนู การบังคับไม่ให้เสือไล่จับกวางมันดูเป็นอะไรที่ขัดธรรมชาติ มันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้แน่ๆ หรือไม่ก็การที่ถูกบังคับให้ต้องรักใครสักคน ใครจะสั่งเราได้ ในเมื่อหัวใจมันไม่ได้รัก
ลองเอามาเปรียบเทียบกับความรักของพ่อแม่ที่บางทีแล้วพวกเขาอยากให้เราเป็นแบบที่เขาอยากให้เราเป็นก็จริง แต่ด้วยความรักจริงๆแล้ว สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นคนที่ปล่อยให้เราเลือกทางเดินของเราเอง และเปลี่ยนคำว่าบังคับ เป็นการกระทำที่คอยดูแลอยู่ห่างๆ ชี้แนะแนวทางให้เราได้เดินไปหาจุดหมายที่สวยงามมี่สุดนั่นเอง
แต่ท้ายที่สุดแล้ว ต่อให้เรายกตัวอย่างเหตุผลมาทั้งโลก มันก็ไม่สามารถบอกได้ว่าจริงๆแล้ว เราเองนี่แหละรักตัวเองมากพอแล้วหรือยัง และบางทีเราเองนี่แหละก็ยังไม่ได้รักคนอื่นด้วย ไม่งั้นมันก็คงไม่จริงที่เขาบอกไว้ว่า ถ้ามันทำได้ง่ายจริงๆ ป่านนี้โลกคงสงบสุขไปนานแล้ว
สุดท้ายแล้วความคิดเล็กๆของเรา มันก็ยังจริงและใช้ได้ผลอยู่ คือถ้าเรายังรักตัวเองไม่ได้ เราก็ยังไม่สามารถรักคนอื่นได้เช่นกัน
คืนหนึ่งในโลกของความเงียบ
