De bevalling

23 augustus 2017.

10 dagen na de vooropgestelde bevallingsdatum. Het is té gezellig daarbinnen. 😊 Aangezien men je tegenwoordig maximum zo ver over tijd laat gaan, verwachtten ze ons deze ochtend om 5u in het hospitaal voor de inleiding. Het voelt als op reis gaan: je koffers pakken, weten dat je het huis even achter je laat, op een ontiegelijk vroeg uur uit de veren… alleen ís het dat niet. Gisteren gierden de zenuwen ons door de keel, groeiend vanuit het besef dat het nu écht zover moest zijn.

Mijn relaas van de dag:

  • Iets na 5u arriveren we bij het ziekenhuis. De 1e keer dat ik een hospitaal via spoed binnenwandel én hopelijk blijft dat zo even. Een charmante verpleegster gidst ons tot het verloskwartier, waar ze meteen aan de slag gaan en starten met ‘primen’, het kunstmatig uitrijpen van de baarmoederhals.
  • De klok noteert inmiddels 7u. De zon komt op, de wereld ontwaakt. Ik zou al terug kunnen slapen. 🙈 Inmiddels nog geen concrete update. Wel al wat voorzichtige contracties.
  • 8u45, de gynaecologe verschijnt ten tonele om de vliezen te breken. Geen sinecure, waar ze toch wat dient af te tasten met een lange, fijne ‘tang’. Uiteindelijk slaagt ze zo in het breken van de vliezen. Ik verwachtte hier een stroom water, al kwam dat eerder met mondjesmaat op gang. Gedurende de rest van de bevalling, mogen we ons blijkbaar verwachten aan die constante ‘lekkage’. Intussen lijken de eerste weeën te starten.
  • 11u30, de weeën volgen elkaar intussen snel op en zijn intens. Ze kermt het nu soms al uit van de pijn, wat ook voor mij hartverscheurend is. Met een krop in de keel kijk ik machteloos toe. Nu al toon ik ontzaglijk veel respect voor elke vrouw die deze pijnmarathon moet doorstaan.
  • 12u, ze verbijt nog steeds de pijn en smeekt om pijnstillers. Tegen dat de verpleegster goed en wel arriveert, blijkt het echter al tijd om te persen. We waren verrast door de onverhoopte snelheid van de gang van zaken, al is zoiets anderzijds ook vrij stresserend voor alle betrokken partijen.
  • 12u56, Lucie Van de Steene ziet het levenslicht. 😍 Het moment waarop je voor het eerst jouw kindje ziet verschijnen, valt onmogelijk te beschrijven. Adembenemend, beklijvend, alle emoties overstijgend, uniek,… Men noemt het vaak een wonder, maar dat is dit toch op alle vlak. Ik heb alleszins meer dan eens een traantje weggepikt vandaag en vermoed dat we dat de komende tijd nog meer zullen doen. Trots op de prestatie van de mama én mijn pracht van een dochter.
One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.