Bulutlarla oynamak ne zor işti. 
Kolları ağrımıştı bütün gün.
Aşık olmak ne zordu.
Özlemek.
Özlemek ise en zoru.

Bakışlarını koydu önce önüne.
Açtı camı.
Derin bir nefes aldı.
Sonra anılarını dizdi bakışların yanına.
Bazıları pek bir sırıtmış,bozmuştu ahengi.
Ardından gölgeler yardıma geldi,
Bulutların gittiğini görünce.
Güneş ilgisizlikten sıkılmış,küsmüştü çoktan.
Ona güzel bir sürpriz yapmak istiyordu.
Önce bakışlarından aldı bir parça.
Anıları seçmek konusunda çok özenliydi.

Midesi bulandı.

“Bugun çok yoruldum oynarken bulutlarla”
Karanlık geldi kapıyı çalmadan,
Koşarak sarıldı odaya.
Maviyle yeşili karıştırdı,
Örttü üstüne ısınmak için.
Bakışlarını en baş köşeye koymuştu hayatında
Gözler önemliydi
Anılarla bakışlar birbirine girdi
Düğüm oldu çözemedi

Şarkılardan aldı bir avuç
Pembelikler kattı üzerine
Hayallerinden koydu birer birer
 
Özlemek en zoruydu.
Güneşi çağırdı gelmedi.
Anılar dinlemiyordu sözünü,koşturup duruyorlardı etrafta.
Bulandıkça midesi,çıkarttı maviyle yeşili üzerinden.
Düğümler birikti her yerde
Hayaller kafasında
Hayaller her yerde

Özlemek?
Özlemek en zoru

Irmak~

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.