Επιστροφη στο σπιτι

Η φίλη μου η Μαρίνα έκλεισε την πόρτα πίσω της και σχεδόν της έπεσε το παλτό που κρατούσε. Εξερευνούσε με το βλέμμα της θολο κάθε γωνιά του νέου της δωματίου. Νέο, αλλά τόσο γνώριμο. Το παιδικό της δωμάτιο είχε γίνει η αποθήκη του σπιτιού από τότε που εκείνη έφυγε κι έμεινε μόνη..Μια γλυκιά ανακούφιση πλυμμήρισε την καρδιά της. Μια αίσθηση ασφάλειας κι ελπίδας πως όλα θα έφτιαχναν την έκαναν να αφεθεί στην ανατριχίλα που της διαπέρασε το κορμί κι αισθάνθηκε πως ίσως από στιγμή σε στιγμή σωριαζόταν. Ήταν η αίσθηση της αποτυχίας, των ονείρων που δν πραγματοποιήθηκαν ή των χρόνων που έφυγαν που της έκαιγαν τα σωθικά..; Όχι, δεν ήυαν έτοιμη να πιστέψει πωε η ζωή συνεχίζεται, ούτε πως υπάρχει καν ζωή για εκείνην πια. Η φίλη μου η Μαρίνα ήταν μια γυναίκα σαν όλες τις άλλες. Σαν τις περισσότερες που κυκλοφορούν εκεί έξω. Είχε μεγαλώσει με τις καλύτερες συνθήκες, τις είχαν δοθεί όλα τα εφόδια και φυσικά η απεριόριστη αγάπη της οικογένειάς της. Η Μαρίνα διψούσε για αγάπη. Πάντα και παντού διψούσε να αγαπηθεί από όλους και να είναι η πριγκίπησα που ήταν πάντα για τον μπαμπά της. Ακολουθούσε τα όνειρά της κι έκανε πάντα αυτό που ήθελε με κάθε κόστος. Της άρεσαν οι πολυτέλειες, τα όμορφα πράγματα και το γεγονός πως ήταν άξια να τα αποκτά την γέμιζε δύναμη κι αυτοπεποίθηση. Όταν η φίλη μου η Μαρίνα ερωτεύτηκε,αποφάσισε να συγκατοικήσει με το έτερον ήμισυ και με κοινή τους απόφαση, αν και λίγο περισσότερο δική του, η Μαρίνα άφησε τη δουλειά της που όπως ήξερα αγαπούσε πολύ για να είναι πιο πολύ μαζί του, να μοιράζονται όμορφες στιγμές και φυσικά πετούσε από χαρά που ο Γιάννης την έβλεπε σοβαρά και την ήθελε στο σπίτι. . Και ναι τα προβλήματα ήρθαν, άμεσα, βίαια κι αναπόφευκτα..Κι ο έρωτας έφυγε, κι οι όμορφες στιγμές και τα φλογερά βράδια και τα μεγάλα λόγια κι ο σεβασμός έγινε ανάμνηση των πρώτων ραντεβού. Εκείνη ένιωθε πωε έχασε τα πάντα και το κενό μέσα της, της στοίχειωνε όλο και περισσότερο το είναι. Εκείνος θεωρούσε πως μόνο πλήρωνε και δεν έπαιρνε από εκείνη όσα του αναλογούσαν. Κι η Μαρίνα όσο κι αν του φώναζε πως της κατέστρεψε τη ζωή, ήξερε βαθιά μέσα της πως το τσουνάμι στη ζωή της το έφερε ο ίδιος της ο εαυτός κι η ανάγκη της για παραμύθι, έρωτα κι αγάπη. Άφησε όλα όσα της έδιναν χαρά, ζωή για να νιώσει πως δίνει τα πάντα σε έναν άντρα. Επένδυσε στη σχέση αυτή γιατί ήθελε να πιστέψει πως αφού θυσιάστηκε για τον έρωτα αυτόν, σίγουρα το άξιζε και πως εκείνος θα της έδινε τα ίδια. Αυτό που κανείς μας δεν σκέφτεται όταν ο έρωτας μας παίρνει τα μυαλά είναι πως αν κάποιος θέλει να αλλάξουμε για να είναι μαζί μας τότε δν θέλει πραγματικά εμας. Διαλέγει εμάς για να λύσει τα δικά του άλυτα θέματα. Κι αν εμείς το δεχτούμε συχνά θα ζητάμε αλλού την ευθύνη αλλά αυτή θα υπάρχει μόνο σε μας. Αν δεν σεβαστούμε εμείς οι ίδιοι, τον εαυτό μας, τα θέλω μας και την πορειά της ζωής μας, ο άλλος δν θα το κάνει ποτέ. Ναι, πως να αφήσεις τον έρωτα να φύγει.. Όμως είτε έτσι, είτε αλλιώς εκείνος θα φύγει. Όπως της φίλης μου της Μαρίνας. Επέστρεφε πια πίσω, έπειτα από απεριόριστες μάχες υπερ των δικαιωμάτων της με τον σύντροφό της, έπειτα από ατελείωτες κουβέντες με τον εαυτό της για το τι κάνει και τι θέλει, μετά από τεράστιο πόνο κατα την συνειδητοποίηση πως τελικά εκείνη πρόδωσε τον εαυτό της για να το παίξει ηρωίδα. Επέστρεφε βουτηγμένη στον πόνο, χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά, χωρίς σπίτι, χωρίς έρωτα κι αγάπη..Κι ήθελα να της πω, πως όλα συνεχίζονται. Πως τα μαθήματα της ζωής είναι σκληρά αλλά και τόσο χρήσιμα. Αγαπήστε δυνατά..Γιατί μόνο τότε έχει ο έρωτας αξία..Μην αλλάζετε όμως τίποτα για κανέναν. Καθένας μας μπορεί να αγαπηθεί όπως ακριβώς είναι..Αυτός που θα θέλει να μας αλλάξει, μάλλον δεν είναι ο σωστός για μας. Πιο κάτω σίγουρα περιμένει η πραγματική αγάπη..Όπως και για την φίλη μου την Μαρίνα.