Waarom ik al tien jaar ‘onboard’ ben

Ik zeg wel eens dat ik in het verkeerde decennium ben geboren. Pakweg dertig jaar geleden was het immers heel normaal om lang (wat zeg ik, je hele leven!) voor dezelfde baas te werken.

Maar anno 2017 geloven we niet meer in een baan voor het leven. Mensen van mijn leeftijd werken gemiddeld zo’n vier jaar voor dezelfde baas. En hoogopgeleiden (vink) wisselen nog vaker van baan.

Ik schaam me dan ook vaak als ik zeg dat ik alweer tien jaar bij hetzelfde bedrijf werk. In dezelfde functie zelfs. Maar waarom schaam ik me eigenlijk? En wat maakt dan dat ik toch al tien jaar dag in, dag uit hetzelfde kantoor binnenwandel?


Waarom is jobhoppen normaal geworden?

Er zijn verschillende redenen aan te wijzen waarom lang bij één werkgever blijven niet meer ‘in’ is.

Op één: globalisering en het internet. De hele wereld ligt voor ons open. Het is gemakkelijker dan ooit om precies te vinden wat je op dat moment leuk vindt.

Een andere reden is de reorganisatiedrift van de afgelopen jaren. Soms worden mensen gedwongen op te stappen, maar steeds meer zijn we onze werkgevers vóór en kijken zelf actief om ons heen. Jobhoppen is een state of mind.

In het verlengde daarvan ligt de turbulente en dynamische markt. We leven in een conceptueel tijdperk waarin de nadruk ligt op design, innovatie, spelen, ontdekken. Creatieve start-ups ontstaan aan de lopende band. We produceerden in Nederland de afgelopen jaren steeds meer zzp-ers. De KvK vaart er wel bij. En dat alles gaat hand in hand met kortere arbeidsverbanden.

Dan zijn we ook nog eens steeds sneller ontevreden met ons werk. Past het werk niet (meer) bij ons, dan kijken we al snel verder. En bovendien zijn we niet meer loyaal aan een bedrijf of merk. Niet als consumenten, maar ook niet als werknemers. We zijn hooguit loyaal aan de mensen met wie we werken. En gaan die weg, dan volgen er meer.


Waarom schaam ik me?

Kortom: ik vind mijn huidige arbeidsduur wat ongemakkelijk omdat de maatschappij — en de maatschappelijke norm — is veranderd. Gaan is in, blijven is uit.

Mensen die regelmatig wisselen van baan worden gezien als flexibel, met een groot aanpassingsvermogen en een diverse professionele ontwikkeling. Ze hebben meerdere onboardingstrajecten meegemaakt en weten wat er in de wereld te koop is. Ze kunnen zichzelf goed presenteren. Ze willen een goede indruk maken op hun baas, leren sneller en presteren beter. Pfoe.

Mensen met een lang dienstverband daarentegen worden vaak als niet-ambitieus bezien. Vastgeroest. Tot stilstand gekomen in hun persoonlijke ontwikkeling. Gemakzuchtig. Bang voor verandering. En ik hoor dus ook bij die groep. Voel je het plaatsvervangend schaamrood al op je kaken?


Waar is het (goed) misgegaan?

Met mijn tienjarig jubileum aanstaande, ging ik daarom eens bij mezelf te rade. Wat maakt dat ik nog steeds hetzelfde werk doe, tegen de norm in? Gemakzucht? Angst voor verandering Of toch iets anders?

Hoe het allemaal begon

In 2007 kwam ik als kersverse onderwijskundige terecht in de grote werkende wereld. Ik werd stagiair bij TinQwise. Elke dag was een ontdekking: dít is wat ze bedoelden tijdens mijn studie! De welbekende puzzelstukjes vielen op hun plek. Ik deed vanalles en nog wat: van scripts schrijven tot photoshoppen, van klanten overtuigen tot modules bouwen.

Love at first sight

En toen? Nee, ik viel niet voor een collega. Ik verloor wel mijn hart, maar dan aan een vakgebied. De eerste keer dat ik in de inhoud van een leeroplossing dook, was ik verkocht. Dit was waar ik goed in was! Puzzelen, graven, analyseren, structureren. Sindsdien neem ik elke inhoud in de houdgreep en laat ik niet meer los totdat ik op de bodem ben aanbeland. Daar word ik nog net zo warm van als in 2007.

Steeds op dezelfde plek

Maar… dat kun je op verschillende plekken doen natuurlijk. Concurrenten te over. Alleen — waarom zou ik? TinQwise is zelf al altijd in beweging. Er verandert zoveel in en rondom onze organisatie, dat ik niet weg hoef. Mijn werk verandert om mij heen.

“No man ever steps into the same river twice, for it’s not the same river and he is not the same man.”

Neem nu het fenomeen leren: al zo oud als de wereld. De kunde van didactiek (didáskein) en mathetiek (mathēmatikos) bestaat al duizenden jaren — en toch is ons vakgebied nooit uitontwikkeld. Zo leert Pokémon Go ons dat je werkgeheugen groter wordt als je al bekend bent met het onderwerp. En virtual reality heeft ingrijpende gevolgen voor hoe je kunt leren meeleven met anderen.

O f de projecten. Ik heb gewerkt voor de meest uiteenlopende opdrachtgevers. De ene keer knallen we er in tien weken een complete opleiding voor callcentermedewerkers uit; de andere keer werken we vier jaar lang aan een complexe aanbesteding voor een ministerie. Soms beginnen we klein en groeit dat geleidelijk uit tot een academy. Soms schetsen we een grootse strategie en laten we dat groeien in kleine leerinterventies.

E n wat te denken van de variatie in mensen en locaties? Elk project leer ik weer andere professionals en organisaties kennen. Ik ontmoet vakidioten, doorgrond jargon en spreek een week later met mensen met een beperking en hun hulpverleners. Ik werk in luxe kantoren en op winderige containerterminals. Ik loop rond in showrooms, supermarkten, ziekenhuizen; van middenin de hoofdstad tot de meest afgelegen hoeken van het land.

Dan is er nog het feit dat ik in tien jaar veel levensfasen van het bedrijf heb meegemaakt. Ik heb gezien hoe TinQwise is gegroeid, zich heeft ontwikkeld, gevallen is en zichzelf opnieuw heeft (uit)gevonden. Ik heb tientallen mensen zien komen en gaan, net als trends en klantvragen. Ik hou van die lange bewegingen, van de grote lijn. Het is een fascinerend ritme — the bigger scale of things. Het geeft me rust om inhoud, projecten, mensen, klanten, concurrenten in elkaar over te zien lopen.

Ook niet te vergeten ten slotte: het mysterieuze fenomeen bedrijfscultuur. Want TinQwise blijft altijd TinQwise. Een unieke mengeling van enorme werkdruk, scherpe grappen, intense vriendschappen, gedeelde frustraties, gekke ideeën, en een eindeloze verbeterdrang. En TinQers blijven van binnen altijd een beetje TinQers. We zijn allemaal in meer of mindere mate loyaal aan dat gevoel. Het maakt dat ik vind dat ik bij het leukste bedrijf van Nederland werk. Misschien niet élke dag, maar over het geheel zien: jazeker.


Nog tien jaar?

Al met al voelt het eigenlijk alsof ik al tien verschillende banen heb gehad, bij nog meer verschillende organisaties — die allemaal ook nog eens het allerleukste zijn om voor te werken. Als je het zo bekijkt, zou ik wel gek zijn om op zoek te gaan naar iets anders.

Eerlijk? Natuurlijk kijk ook ik wel eens rond. Maar ik heb nog nooit díe vacature gezien die me net zo aanspreekt als wat ik nu heb. Dus… ga ik op naar de volgende tien jaar? Tja. Ook grote lijnen komen een keer ten einde. Maar voorlopig blijf ik nog wel even onboard.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.