God met ons

Er is iets met december wat ik niet fijn vind. Ik kan het nooit benoemen, maar het heeft iets te maken met volgepropte kalkoenen, honderden euro’s aan vuurwerk en kerstcadeau’s.

Gedurende de 21 jaar dat ik Kerst vier, hoor ik het elk jaar: Immanuël, God met ons. Kerst draait erom dat de almachtig grote God ervoor koos om dat alles los te laten en te verschijnen als een klein kwetsbaar kindje. Niet als Almachtig Koning of Justin Bieber.

Het verhaal is 2000 jaar geleden begonnen en zal nooit opgehouden. Nadat Jezus vertrok heeft Hij Zijn Geest over ons uitgestort zodat we nu allemaal op Jezus kunnen gaan lijken.

Waar is Jezus vandaag? God met ons is veranderd van gedaante. Vandaag kiezen gelukkige burgers er voor om alles achter te laten en te veranderen in vluchtelingen (of worden ze gedwongen?). Hoe het ook zij, God met ons laat zich zien in de stroom vluchtelingen. Vluchteling met ons.

Misschien is dit een te vrije interpretatie en stoot ik theologen tegen het hoofd, maar is dat niet de echte kerstgedachte? Is dit niet het evangelie, dat wij Jezus overal zullen tegenkomen én wij hem overal mogen laten zien.

Het wordt tijd dat ik mijn gedachten en theorieën laat voor wat het is en iets ga doen. Want praten over Jezus is nog steeds niet omgang met Jezus en praten over vluchtelingen is nog steeds niet omgang met vluchtelingen. Als vluchtelingen geen gezicht hebben, waar ben ik dan mee bezig, heeft Jezus dan überhaupt een gezicht voor mij?

Misschien is dat wel het gevoel wat ik soms heb met kerst. Het is zo dubbel om de kerstkalkoen op te eten als je ‘s middags nog een zwerver heb uitgenodigd voor lunch. Het voelt zo raar om vuurwerk af te steken als je de dag ervoor met een Iranees heb gepraat die is gevlucht voor de oorlog. Heer, help mij om U te zien én U te laten zien, altijd en overal.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Jacob Vis’s story.