Busrit dialoog

‘Hooooi’ zegt de een, iets te enthousiast.
‘Oh, hoi’ volgt het antwoord, duidelijk minder vrolijk. Ze kijkt besluiteloos om haar heen. Doorlopen lijkt geen optie in de drukke bus.
‘Het is gewoon een beetje heftig’ zegt de enthousiasteling.
‘Ja, dat was het zeker’ antwoordt de ander kort, hopend dat het gesprek daarmee afgedaan is.
Tijdens de daarop volgende stilte wordt ze met een kritische blik bekeken. Dan vraagt ze het toch maar, wat ongemakkelijk. ‘Jouw logo werd helemaal afgezeikt, hè?’
Hehe, kan je van het gezicht van de enthousiasteling aflezen, eindelijk kan ze haar verhaal vertellen. ‘Ja, dat was echt een ramp. Weet je, op sommige punten had hij wel gelijk. Maar die docent kan het gewoon niet menselijk overbrengen. En dat vind ik he-le-maal niet eerlijk. Ik bedoel, we hadden echt heel kort de tijd en heel veel mensen gaan niet eens naar de les. Dan zit ik daar met mijn goede gedrag en…’
Opluchting op het gezicht van de ander. Het station is in zicht. ‘Oh, ik moet rennen. Doei!’

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.