Een schooljaar zonder cursussen, examens of leerkrachten (maar mét diploma)

Na een jaar universiteit en drie jaar hogeschool was het tijd voor iets anders. Dat ‘iets anders’ werd Belgian Advertising School. En na dat jaar is ‘iets anders’ voor mij de standaard geworden.

Leegheid van cijfers

Ik heb het altijd wat vreemd gevonden. Je zweet uren, dagen, weken op een paper, groepswerk of presentatie. Je trekt alles meermaals in twijfel. Uiteindelijk dien je je werk vol vertrouwen in. En wat krijg je? Een droog cijfer met een of twee zinnen commentaar. Met een cijfer weet je enkel of het werk goed of slecht was. Een bevestiging van het buikgevoel, zeg maar. Begrijp me niet verkeerd: als ik leerkracht was (wat tot hilarische taferelen zou leiden), zou ook ik verkiezen een cijfers neer te kribbelen in rode balpen. Maar naar mijn mening gaat er in die rode inkt waardevolle informatie verloren. Ik ben van nature iemand die graag feedback krijgt. Laat mij weten wat goed is, maar vooral wat beter kan. En hoe je dat vervolgens aanpakt.

Waarde van feedback

Al vanaf de kennismakingsdagen bij Belgian Advertising School werden we uit onze comfortzone gehaald. Door open over zaken te moeten praten. Niet dat wij ‘s avonds een discussie aangingen over de daling van de bijenpopulatie. Neen, we gingen rond de tafel zitten om te praten over onze karakters en om onze verwachtingen en angsten voor het komende jaar te delen. Dit klinkt misschien flauw, maar feedback was volgens mij een cruciaal element voor de samenwerking binnen BAS. We kwamen tot betere resultaten omdat we geen schrik hadden te zeggen waar het op stond. In het begin lijkt dat hard, maar we deden dat om elkaar en het eindresultaat sterker te maken. En dat wisten we. Het gaat overigens niet enkel om feedback geven. Je moet erachter durven vragen. Zo kregen we het bij pitches voor reclamebureaus soms hard te verduren. Maar ik kan je vertellen dat je na zo’n open gesprek nooit meer diezelfde fouten maakt.

Kracht van initiatief

We hadden dus geen cursussen, examens, of leerkrachten. Dat laatste leverde af en toe verontruste blikken op. Vragen als ‘Zitten jullie hier alleen?’ en ‘Wie controleert jullie?’ waren niet uitzonderlijk. Het spel was toen nog niet uit, maar we hadden bij wijze van spreken ons jaar kunnen vullen met het vangen van Pokémon. Dat is er echter niet van gekomen. Als hechte groep moesten we zelf het jaar maken, anders gebeurde er gewoonweg niets. Zonder initiatief waren we niet naar eurobest gegaan, hadden we geen ticket voor de CCB awards verdiend, was #AdoptOurTalent er nooit gekomen, hadden we nooit een polonaise bij Spotify HQ in Stockholm kunnen doen, en was ons pop-upbureau Goodcha niet van de grond geraakt.

Geloof van mentors

En die stoffige leerkrachten? Daar kregen we Koen en Flup voor in de plaats. Onze sympathieke mentors die adviseerden, richting gaven, maar nooit de bovenhand namen. Zelfs voor onze proclamatie, wanneer we dachten dat voor één keer alles voor ons gedaan zou worden, kregen we te horen dat er nog een presentatie in elkaar moest worden gebokst voor onze ouders. Maar net dat maakte het net ‘iets anders’.

En wil je weten wat onderstaand beest voorstelt, laat staan wat het uitspookte op onze proclamatie? De enige manier om dat te weten te komen, is door je bij de selectie van BAS1617 te knokken.