Mijn eerste Jazz Middelheim

De beste cadeaus zijn die waar je jezelf ook een plezier mee doet. Onlangs was mijn (toekomstige) schoonbroer jarig. Ik maak het mezelf graag moeilijk en doe dus niet aan flessen gin of een Bongobon. Tot ik op de radio hoorde dat pianist Ludovico Einaudi naar Jazz Middelheim kwam. Mijn (toekomstige) schoonbroer speelt een aardig potje piano en ikzelf ben grote fan van Einaudi. Wij dus naar Jazz Middelheim.

Het uitzicht vanuit Kasteel Den Brandt op de main stage. © Rudy Carlier

Geen klassiek festival

Wanneer ik aan festivals denk, denk ik aan luide muziek, dansende mensen, overvloedig alcoholgebruik en net iets te sterke lichaamsgeuren. Geen van deze kenmerken bleek echter te passen bij Jazz Middelheim. Gingen we enkel Mozart en Bach te horen krijgen? Was de gemiddelde bezoeker boven de pensioengerechtigde leeftijd? Ik had de radioreclame nochtans op Studio Brussel gehoord. Of was die advertentie voor Klara bedoeld maar verloren geraakt in de VRT-gangen?

Lange wachtrijen hield de mensen niet tegen te eten en drinken naar believen. © Rudy Carlier

Het gras is altijd groener

Op weg naar het festival waren wij het die verloren liepen. De opzwepende beats volgen was geen optie, aangezien die er simpelweg niet waren. Eenmaal aangekomen, belandden we in een oase van rust. Geen bruine festivalweide, wel een sprookjesachtige setting in park Den Brandt. ‘Zo veel normale mensen,’ vertelde mijn (toekomstige) schoonbroer me verbaasd. Toegegeven, het aantal kunstige brilmonturen was hoger dan op Graspop, maar verder lag er een gezellig mengelmoes van leeftijden in het gras te genieten van zon en muziek.

Geen dansvloer aan de main stage. Die maakte plaats voor honderden stoelen. © Rudy Carlier

De muziek in het algemeen mocht naar mijn mening iets swingender. Die dag miste ik een funky saxofoon. Ook de main stage miste wat karakter. Ik verwachtte geen toestanden à la Tomorrowland, maar zo’n witte tent vond ik wat flauw. Na een lekkere hap bij een van de eetkraampjes, was het tijd om op zo’n stoel plaats te nemen. De heer Ludovico Einaudi begaf zich namelijk richting zijn vleugelpiano. Een Steinway & Sons (een ding van zo’n €70.000).

Ludovico Einaudi als afsluiter van de eerste dag Jazz Middelheim. © Bruno Bollaert

Italiaanse passie

Einaudi ging met zijn rug naar de mensenmassa zitten. Als ik hem was, zou ik een grote middelvinger op de rug van zijn dure vest laten borduren. Kwestie van er toch een beetje rock ‘n roll in te brengen. Maar eens hij begon te spelen, was ik die gedachte snel vergeten. Zowel op zijn eentje als met kleine band was de Italiaan werkelijk betoverend. Nooit heb ik het zo stil geweten tijdens een concert. Niet bekend met het werk van Ludovico Einaudi? Onlangs speelde hij op de Noordelijke IJszee een stuk dat hij speciaal componeerde voor Greenpeace. Kijk, luister, en word stil.