Zeg niet stagiair, maar Curiosity Manager

Ik ben er klaar mee, met die reclame. Dat dacht ik afgelopen zomer na mijn bachelor Communicatiemanagement. Ik wou opnieuw naar het buitenland. Vervolgens schreef ik mij in aan de Belgian Advertising School en haalde de selectie. “Wat een emotioneel instabiele jongen”, hoor ik je denken. Niets is minder waar.

Mijn hekel aan reclame is nog steeds aanwezig. Een afkeur voor het leven vrees ik. Van het woord reclame op zich krijg ik al koude rillingen. Ik wou er van weg blijven. Ver weg. Maar bij het lezen van de Belgian Advertising School website kreeg ik er plots terug goesting in. Niet in reclame, wel in het zoeken naar hoe het anders en beter kan.

Belgian Advertising School is eigenlijk een foute naam. De opleiding is groter dan Belgian, breder dan Advertising en al helemaal geen School. De eerste acht weken waren een spoedcursus gegeven door acht communicatiebureaus. Momenteel lopen we alle 25 voor vijf maanden stage. En in mei en juni nemen we zelf het heft in handen. We plannen een inspiratietrip naar Stockholm, organiseren een evenement, en stampen ons eigen pop-upbureau uit de grond. Dat gebeurt allemaal nog voor deze zomer

Maar eerst even terug naar vorige zomer. Toen begon de echte uitdaging. Ik moest op zoek naar een stageplaats. Naar een communicatiebureau dat ook kippenvel kreeg van het woord reclame. Even vroeg ik me af of zoiets wel bestond. Gelukkig botste ik op een bureau waar snelle vossen over luie honden springen. Quick Brown Foxes. Die mannen zitten in Genk. Toegegeven, als Antwerpenaar heb ik de landkaart er moeten bijhalen.

Ik had nog nooit van Quick Brown Foxes gehoord. Ik was nog nooit in Genk geweest. Mijn nieuwsgierigheid was er.

Ik las een interview met de vossen: ‘Het product moet creatief zijn, niet de reclamecampagne’. Elke alinea was een kleine ja-knik. En al die ja-knikken samen resulteerden in een mailtje. Eerst met de vraag of zij contacten hadden in het buitenland, later met de vraag voor een stageplaats bij Quick Brown Foxes zelf. Limburg is tenslotte ook een beetje buitenland.

Na een Skype-gesprek en een babbel was ik een vos. Of toch bijna. Wanneer ik vroeg om mijn stageactiviteiten te overlopen, kreeg ik een onverwacht antwoord: “Probeer dat zelf eens in te vullen. En bedenk ineens je eigen functietitel.” Bij Quick Brown Foxes kiest iedereen namelijk zijn engagement en functietitel. Ik dus ook. Dat was moeilijker dan gedacht. Toen ik mijn engagement neerpende, merkte ik op dat ik niet goed wist wat ik precies wou doen. Of juist wel: van alles proeven. Op dat moment wist ik het. Ik word geen stagiair. Ik word Curiosity Manager.

Toen ik in mijn derde jaar Communicatiemanagement nog als ordinaire stagiair door het leven ging, kreeg ik te horen dat ik gerust assertiever mocht zijn. Dat ik vragen moest durven stellen. De titel Curiosity Manager geeft mij de vrijheid dat te doen. Vragen stellen, gewoon uit nieuwsgierigheid.

Wat ik erg waardeer, is dat de vossen mij vanaf dag één werkelijk zien als Curiosity Manager. Daardoor bekijk ik mezelf ook niet langer als stagiair. Ik help volop aan campagnes, werk concepten mee uit en schrijf graag teksten. Ik ben deel van het team. Geen verloren schroef die niet weet waar in de IKEA-kast hij nu eigenlijk thuis hoort. Curiosity Manager is dus meer dan de mooie titel die op mijn visitekaartjes prijkt. Oh ja, ik heb visitekaartjes! Ik ben er zo trots op dat ik niet weet of ik ze wel wil uitdelen. Je zal er een moeten verdienen.

En ooit (liefst tijdens een belangrijke meeting) hoop ik als Curiosity Manager deze zin uit Django Unchained over mijn lippen te krijgen. Ik ben nu al benieuwd naar de gelaatsuitdrukking op hun gezichten.

*illustratie: Lindsey Green

Like what you read? Give Jan Lammens a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.