Chino’s en overhemden

Jeans met vlekken, gaten en scheuren zijn een no-go. Mutsen of hoofddeksels mogen niet gedragen worden, het ondergoed mag niet boven de broek uit komen, afgetrapte sneakers hoef je niet mee te nemen en t-shirts met een print zijn not-done.


Dit zijn enkele punten uit de lijst van de dress code die ik opgestuurd kreeg voordat ik op reis ging naar Hong Kong voor mijn werk. Ik was qua kleding alles wat niet mocht.

Ik heb een paspoort moeten aanvragen omdat ik als wereldveroveraar nog nooit buiten Europa was geweest. Ik kreeg instructies hoe ik mijn visitekaartje moest aangeven (ja inderdaad, ik heb nu zelfs visitekaartjes).

Voordat ik aan mijn reis begon ben ik de inhoud van de kledingkast van een volwassen vent van 40 gaan kopen. Nee, dat is wat overdreven. Maar het was wel anders dan dat ik gewend was. Ik heb nu chino’s en overhemden in mijn kast liggen. En de Vans zijn ingewisseld voor een stel degelijke Clarks.

De reis begon met een goede 3 uur vertraging. Een goed excuus voor biefstuk en bier. Tijd om het team wat beter te leren kennen. 2 liter later stapten we met volle blaas het vliegtuig in. Op reis.

Voordat ik op reis ging kende ik het gros van deze groep collega’s niet. Met sommigen had ik wel eens een een gesprek gevoerd en de ander kende ik eigenlijk alleen van een foto op Facebook. Om eerlijk te zijn was ik redelijk nerveus om 10 dagen aan de andere kant van de wereld op ‘zakenreis’ te gaan en dan ook nog eens met een groep collega’s die ik niet of nauwelijks kende.

De gedachte dat Hong Kong een vakantie ging worden werd van tevoren al uit mijn hoofd gepraat. Het zou anderhalve week kei hard bikkelen gaan worden.

En dat werd het.

De wekker ging iedere dag rond de klok van 7. Eerst een gezamenlijk ontbijtje en daarna met de metro richting het hoofdkantoor van de klant.

Aangekomen bij de klant doken we met 10 man in een hok waar eigenlijk maar 4 man in pasten. Daar zit je dan tot een uur of 7 netjes in overhemd en chino te zweten. Om wakker te blijven werd ieder half uur de airco weer een tikkeltje kouder gezet. Op naar standje Antarctica.

Dagelijks bespraken we een miljoen dingen. Het boeit even niet wat we daar precies behandelden maar omdat we niet altijd zicht hadden op hoe de planning verliep betekende dit dat we vaak on-the-go onze oorspronkelijke planning moesten omschoppen. De voorbereiding voor de volgende dag werd in de late uurtjes gedaan op het kantoor dat we hadden gemaakt van onze hotelkamer. Voor je het wist was het 1 uur ‘s nachts en ging 6 uur later de wekker weer.

Buiten dit hebben we natuurlijk ook nog wat van de stad zelf mogen bewonderen. Zo hebben we veel te duur gegeten met uitzicht over de skyline, zijn we naar paardenraces geweest (het is geen goed idee om je geld op de hipste naam te zetten) en we hebben een bezoek gebracht aan Tai O, een oud vissersdorp aan de westkust van het eiland.

De 10 dagen vlogen voorbij en ik had het idee alsof ik een maand weg was geweest. Zoveel indrukken in zo weinig tijd.

Eenmaal terug in Nederland hebben we heel de Hong Kong vibe meegenomen naar het kantoor. De koelkast ligt hier vol met Tsing Tao bier, af en toe hebben we een nasi avond, er staat een bak fortune cookies, wat bamboe en aantal gelukskatjes op tafel, aan de muur hangen twee klokken met de verschillende tijdszones, en bij ieder succesmoment galmt er hier het geluid van een gong door de speakers.

Vele Tsing Tao’s en nasi schotels later is de eerste fase van het project bijna voorbij. Het einde nadert.

Ik heb twee dingen geleerd van de afgelopen periode. Ten eerste denk ik dat we bij iedere langdurige samenwerking het team eigenlijk eerst samen op avontuur moeten sturen. Al is het maar een weekendje naar de Ardennen. Gewoon om elkaar iets beter te leren kennen. Dit zorgt voor, zoals we dat hier noemen, het ‘wij gevoel’.

Het tweede punt is dat ik tegenwoordig redelijk met stokjes kan eten!

Ik heb een ontzettende goed ervaring gehad in Hong Kong en ik moet eerlijk zeggen dat ik nu zelfs weleens in een overhemd naar mijn werk kom en die degelijke clarks behoren tegenwoordig ook tot de standaard uitrusting van het Jelmar pakket.

Ooit wordt het nog wel iets.

‹ Vorige bericht Volgende bericht ›

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Jelmar’s story.