Terwijl ik nog steeds met één been in het studentenleven sta werk ik nu, na vier jaar studeren, als Junior Interaction Designer bij Mirabeau. Ik werk vanuit het hoofdkantoor in Amsterdam. Ik ben omringd door de beste lui uit het vakgebied en werk full-time voor KLM. Een prachtige klant om als snotneus van 21 voor te werken.

Ik drink voortaan zwarte koffie, krijg kroketten en gehaktballen bij de lunch en slurp ongeveer 2.5 liter Coca-Cola Cherry per week naar binnen.

Daarnaast werk ik ook nog aan websites waar miljoenen bezoekers per jaar op komen. Ik maak prototypes, kom in aanraking met user tests, ben veel bezig met workshops, creëer storyboards en breng tientallen uren per week in Axure en Photoshop door. Gaaf. Echt waar.

Veel collega’s hebben een eigen huisje of appartement, een auto en een gezinnetje. En ik, ik woon met zes huisgenoten in een studentenhuis op een kamer van nog geen 25m2, reis iedere dag dapper met het OV naar mijn werk en wist tot voor kort niet wie Fido Dido is. Er is een generatiekloof maar dat maakt het allemaal ook nét even wat interessanter.

Iedere middag ben ik in de kelder van het gebouw te vinden om een potje te tafelvoetballen. Ik heb in deze vijf maanden toch al zeker twee keer gescoord. Maar dat geeft niet want het gaat erom dat we plezier hebben.

Plezier.

Dat heb ik zeker. De bijna anderhalf uur reizen om op mijn werk te komen neem ik voor lief als ik zie hoeveel grote sprongen ik hier maak en kan gaan maken. Het zal een tijd worden van vallen en opstaan en ik ben benieuwd hoe ik me hier als junior ga ontwikkelen.

Dit is het begin van mijn werkleven. Het lijkt me mooi om te zien wie ik nog meer leer kennen behalve Fido Dido. En wie weet krijg ik het nog wel uitgelegd aan mijn collega’s wat ‘twerken’ nu precies inhoudt of hoe Snap Chat werkt. Ik vertel het jullie over zes maanden.

Tot dan.

Lees hier het vervolg