Ongeveer elf jaar geleden werd ik lid van Scouting Schijndel en kwam ik bij de verkennersgroep terecht. Ik herinner me de tijd dat ik bij de verkenners zat nog ontzettend goed. Je komt daar als kleine opdonder van elf jaar binnen en wordt vervolgens bij een patrouille ingedeeld.

Binnen zo’n patrouillegroep zitten een aantal nieuwe en onervaren jongens, dan had je ook nog vaak een autist, iemand met ADHD of een ander soort sociale stoornis, een aantal ‘normale’ kids en natuurlijk de oudste en meest ervaren scouts.

De patrouilleleiders.

Als jongetje van elf in je apepakkie kijk je enorm op naar de patrouilleleiders. Deze jongens durven een grote bek open te trekken tegen de leiding, nemen stiekem het seksboekje ‘Rode Oortjes’ mee op kamp, roken ‘bosjoints’ (ja, dat bestaat écht), en durven zelfs naar de tent van de meisjes over te lopen om daar ‘s nachts gezellig in de slaapzak te gaan liggen.

Deze jongens wisten hoe het werkte.

Na een langere tijd bij de verkenners te hebben gezeten werd het dan ook voor mij tijd om patrouilleleider te worden.

Ik werk nu bijna tien maanden als junior interactie ontwerper bij Mirabeau. En schrijf nu dit stuk naar aanleiding van mijn vorige bericht. Waar ik in het begin vooral werd overdonderd door alle nieuwe impressies die ik moest opdoen, ben ik nu zover dat ik gewend begin te raken aan het werkleven.

Ik maak nu al een aantal maanden deel uit van een scrumteam (wat dat precies inhoudt doet er voor dit stukje even niet toe) en zit voornamelijk op locatie bij het KLM-hoofdkantoor in Amstelveen en werk daar aan twee projecten.

De lunches hier in Amstelveen zijn trouwens fantastisch. Ik kan kiezen uit heerlijke broodjes, schnitzels, omeletten en zelfs biefstuk (!). Daar heb ik niets over te klagen.

Binnen dit scrumteam kom ik in aanraking met nieuwe bureau’s en collega’s waar ik mee samenwerk. Verder ben ik de enige interactie ontwerper binnen dit team. Ik leer om te mierenneuken over interfacedetails en interacties, om mijn designkeuzes te beargumenteren en ik merk dat ik begin te groeien in mijn vakkennis.

Eén keer in de week spar ik met senior designers over de voortgang van de projecten. Het is super inspirerend om te zien wat voor ideeën, goede input en wat voor feedback en tips deze designers je kunnen geven tijdens zo’n sparmoment.

En weetje, ergens doet het me denken aan de tijd dat ik elf was en net bij de verkenners zat. Ik zit momenteel in een mooie patrouille. Al zijn er nu geen bosjoints, rode oortjes of slaapzakken te bekennen.