‘Zonder Parijs-Roubaix zou ons café niet lang meer bestaan’

‘De koers is van ons,’ klinkt het fier bij Het Nieuwsblad. Van ons wielerliefhebbers, Vlamingen of bedoelt de krant dat ze veel invloed hebben op de voorjaarsklassiekers omdat ze de koersen sponsoren? Wat zeker is, is dat de koers mensen samenbrengt. Waar kan dat beter dan in een oud gezellig café op een prachtige lentedag in Noord-Frankrijk? In café Le Mazarin, vlak naast de aankomstplaats van Parijs-Roubaix wordt al sinds mensenheugenis verbroederd tussen supporters van Merckx en Poulidor, De Vlaeminck en Raas, en dit jaar van Boonen en Sagan.

Het is 10 uur ’s ochtends en in Roubaix schijnt de lentezon al vollop. In de hele stad voel je dat het een speciale dag is, maar dat ze die dag gewoon zijn. De vlag van de laatste kilometer wordt opgehangen. De Vélodrome wordt nog een keer geïnspecteerd. De kasseien liggen klaar om over gedokkerd te worden. En in café Le Mazarin is het eerste pintje al lang getapt. Wanneer het laatste pintje getapt wordt in dit oud, gezellig bruin café is op dat moment nog niet duidelijk.

Rustige dagen

‘Al sinds ik 12 was help ik af en toe in het café van mijn moeder,’ zegt Pascal terwijl hij druk bezig is met de bestellingen op te nemen van de klanten. In het café werd het eerste pintje getapt in 1959. ‘Toen kwam hier iedere avond heel veel volk op af. Mijn moeder heeft toen direct beslist om ook eten te serveren tijdens de middaguren,’ zegt Pascal. ‘Nu komen enkel onze vaste klanten nog om te kaarten en rustig iets te drinken. Ik werk dus niet meer veel in dit café. Behalve op dagen als vandaag, dan kan mijn moeder zeker wat hulp gebruiken,’ lacht Pascal. Vandaag trekt de ‘Hel van het Noorden’ van Compiègne naar Roubaix. Tegenover café le Mazarin ligt de Vélodrome waar de renners na meer dan 250 kilometer opdraaien en ontvangen worden als helden.

‘s Ochtends worden de laatste zaken nog geregeld, maar dan al is duidelijk dat het een schitterende dag zal worden door het weer en de koers.

‘Om 11 uur begint de uitzending op de Franse commerciële zender, maar wij zitten hier toch al eventjes,’ zegt een Deens koppel met twee kinderen van ongeveer 10 jaar oud. Ze spenderen de paasvakantie in België. ‘We overnachtten al in Brugge en Gent. Vandaag willen we de sfeer van het wielrennen nog eens echt opsnuiven voor we terug naar Kopenhagen vliegen. In Denemarken leeft de koers totaal niet gelijk hier. Het is te zot voor woorden hoeveel volk al op de been is zes uur voor de koers hier aankomt.’ Sagan is hun favoriet om vandaag zijn eerste kassei mee naar huis te nemen. ‘Of er ook een Deen kan winnen? Daar vrees ik voor. Matti Breschel was vroeger wel goed op de kasseien in Vlaanderen en Noord-Frankrijk, maar hij zal nu wel al wat te oud zijn om te winnen,’ vult het koppel mekaar aan. Hun kinderen vermaken zich met de koerspetjes die ze na de Ronde van Vlaanderen kregen.

De Kempen in Noord-Frankrijk

Alles in het café lijkt authentiek. Aan de houten stoelen zie je dat ze al veel van naar achter zijn geschoven om op neer te ploffen. Aan de barkrukken is te zien dat er al veel toogpraat is verkocht. Zelfs de koppen waar koffie in geschonken wordt, lijken al vijftig jaar mee te gaan. Enkel de grote televisie die naast de toog hangt verraadt dat hier één keer per jaar het volk massaal toestroomt. Aan de toog wordt Frans gesproken met een zwaar accent uit het Noorden. Het lijkt wel alsof ze een spraakgebrek hebben, maar dat past perfect bij de sfeer die het café uitstraalt. Wanneer de TV-uitzending begint, begint ook de toestroom van de Kempenaren. Het is de laatste koers ooit van Tom Boonen en de supporters van Tom Boonen komen dus ook een laatste keer naar Roubaix. ‘Ieder jaar komen we naar hier met supportersclub De Mollekens’. Drie keer raden van waar ze afkomstig zijn. ‘Dit café is perfect om nog iets te drinken en te eten voor we Tom gaan ontvangen in de Vélodrome,’ zegt voorzitter Noël Bastiaens.

Toen Tom Boonen zijn eerste kassei won in 2005 in een sprint met Hincapie en Flecha, zaten de Mollekens in café Le Mazarin te kijken en niet in de Vélodrome. ‘Dat was spijtig, maar we konden niet anders. Het was enorm druk, zoals altijd. Maar in 2005 hadden we wat problemen met de bus en waren we te laat om goede plekken te hebben in de Vélodrome zelf. Om de koers goed te kunnen volgen moet je eigenlijk zo lang mogelijk naar TV kijken en zo laat mogelijk naar de Vélodrome gaan. Maar dan bestaat de kans natuurlijk dat je slechte plaatsen hebt,’ vertelt Bastiaens. Het verhaal doet de ronde dat Boonen na zijn overwinning in dit café een pintje kwam drinken om zijn overwinning te vieren. ‘Klopt niet,’ zegt Bastiaens. ‘Wij hebben Tom voor het eerst terug gezien in Mol toen we hem stonden op te wachten. We waren echt blij dat hij toen al zijn eerste Parijs-Roubaix kon winnen’.

Boonens laatste groet

De laatste koers van zijn profcarrière zal Boonen niet winnen. Hij deed er alles aan om de koers zo zwaar mogelijk te maken, maar omdat een ploegmaat in de kopgroep zat op dertig kilometer van Roubaix, moet Boonen gewoon de concurrenten volgen om de vlucht te beschermen. Greg Van Avermaet, Sebastian Langeveld en Boonens ploegmaat en ex-crosser Zdenek Stybar zullen sprinten voor de overwinning. ‘Als Boonen niet kan winnen, mag Stybar hem pakken,’ klinkt het bij De Mollekens. Stybar zet zijn sprint net iets te vroeg in en Van Avermaet kan er nog overkomen en wint zo zijn eerste kassei na een succesvol voorjaar. In het café klinkt gejuich. ‘Het maakt helemaal niet uit wie de koers wint, hier hangt altijd een goede sfeer als de koers aankomt,’ glimlacht Pascal.

Elk jaar trekken De Mollekens met een bus vanuit de Kempen naar Roubaix.

‘Café Le Mazarin is geen discotheek, dus de laatste klanten vertrekken vaak rond elf uur ’s avonds.’ De mensen die in het café een ganse dag gewerkt hebben, zijn tevreden dat ze ook kunnen beginnen opruimen. ‘We maken echt veel winst op Parijs-Roubaix. De inschrijvingen voor het middagmaal worden altijd maximaal benut, en als het weer meezit zoals vandaag, komt er enorm veel volk iets drinken voor ze naar de Vélodrome gaan of blijven ze hier kijken’, glundert Pascal moe maar voldaan. Vanaf de volgende ochtend is het weer uitkijken naar de volgende editie van de ‘Hel van het Noorden’. Zonder zo’n dag als vandaag zou ons café niet lang meer bestaan. Als ze volgend jaar beslissen om de aankomst niet meer op de Vélodrome in Roubaix te leggen, vrees ik dat het boeken toe is voor Le Mazarin,’ sluit Pascal af.

Jente Haesevoets

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Jente Haesevoets’s story.