Tea time met een kopje zwarte thee

Peele snijdt een erg gevoelig onderwerp aan dat de kijker meteen bij het strot grijpt.

Met zijn filmdebuut Get Out heeft de Amerikaanse komiek Jordan Peele niet meteen de meest spannende of huiveringwekkende horrorfilm aller tijden neergezet, maar toch slaagde hij erin een klepper van formaat te brengen. Get Out zoekt en overschrijdt meer dan eens de flinterdunne grens tussen horror en komedie en legt de uiterst gespannen relatie tussen blank en zwart pijnlijk bloot.

Centraal staat de jonge, Afro-Amerikaanse fotograaf Chris Washington. Hij staat op het punt zijn blanke schoonfamilie te ontmoeten, die volgens zijn vriendin Rose allesbehalve racistisch is. Toch is Chris niet gerust in de ontmoeting, en zijn twijfels blijken niet ongegrond. Hoewel de ouders van Rose op het eerste gezicht progressieve hoogopgeleide mensen zijn, bestaat het huispersoneel enkel uit zwarte mensen die zich uiterst opmerkzaam gedragen. Ook het gedrag van de gasten op het tuinfeest doet Chris vermoeden dat er meer aan de hand is.

Het is moeilijk te geloven dat Get Out Peeles filmdebuut is. Hij wist zichzelf met de komische serie Key & Peele al op de kaart te zetten, maar niets had het niveau van Get Out kunnen voorspellen. Enkele goed getimede schrikmomenten doen je hart even opspringen, maar die zijn niets vergeleken met het voortdurende gevoel van onbehagen dat de film je bezorgt. Het gevoelige thema, de welgekozen muziek en de vele ongemakkelijke close-ups spelen daarin allicht een belangrijke rol.

Daniel Kaluuya slaagt er als Chris in om een extra meerwaarde te geven aan het verhaal. Hij zet net als Girls-actrice Allison Williams een uitstekende acteerprestatie neer. De grote klepper is toch wel Catherine Keener, die slechts een theekopje nodig heeft om je dagenlang de stuipen op het lijf te jagen.

Peele mikte met Get Out duidelijk op meer dan enkel een huiverfilm. Hij slaagt erin de problematiek rond rassenongelijkheid aan te kaarten en zelfs een gevoel van schaamte over te brengen, weliswaar zonder het entertainmentgehalte uit het oog te verliezen. Dat dit zijn regiedebuut is, roept enkel meer bewondering op.

Jeroen Poelmans