Αλέξανδρος Φ. — North Rhine-Westphalia, Γερμανία

Αποφάσισα να φύγω από την Ελλάδα, όταν διαπίστωσα πως ότι κι αν έβρισκα ή έπλαθα στο μυαλό μου ώστε να μοιάζει αληθινό, δεν με έκανε χαρούμενο. Μα καινούρια δουλειά, ένα πρότζεκτ που θα πρέπει να έρθει γρήγορα εις πέρας, εφήμερες σχέσεις, τίποτα απ`όλα αυτά δεν γέμιζε τη ψυχή, τη καρδιά ή το μυαλό μου. Με εξαίρεση τις οικογενειακές συζητήσεις στο καθημερινό τραπέζι που γέμιζαν ξανά την τελματωμένη καθημερινότητα με ενέργεια.Κάθε μέρα ξεκινούσε με ένα καινούριο όνειρο που θα κατέληγε τις περισσότερες φορές αργά το βράδυ, απατηλό ή απραγματοποίητο κ πολλές φορές μεθυσμένο από τις εκατομμύρια άλλες σκέψεις για την καθημερινή επιβίωση. Όταν λοιπόν μια μέρα στο οικογενειακό τραπέζι, άκουσα τον ίδιο τον πατέρα μου και την μητέρα μου, να μου λένε να φύγω, να ανοίξω τα φτερά μου και να παλέψω για τα όνειρά μου εκτός συνόρων..η απόφαση μου δεν θα μπορούσε να ταν πιο σίγουρη. Μίλησα με τον αδερφό μου ο οποίος βρισκόταν ήδη ένα 6μηνο στη Γερμανία και να `μαι.”

Από την πρώτη μου μέρα στη Γερμανία, θυμάμαι εμένα τρομαγμένο αλλά με ένα ηλίθιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου κυρίως όταν, τρώγοντας πίτσα, ο αδερφός μου μου ανακοίνωνε ότι στο πρόγραμμα της επόμενης μέρας μου είναι κ η εγγραφή μου σε μαθήματα Γερμανικών. Μα τόσο απότομα; Αμέσως? Κι όμως. Είναι μια απόφαση για την οποία θα τον ευχαριστώ για πάντα όσο ζόρικα και αν ήταν.”

Ποιος δεν τα βρίσκει δύσκολα σε μια νέα δουλειά με ξένους ανθρώπους; Ποιος δεν δυσκολεύεται όταν μετακομίζει σε νέα πόλη να προσαρμοστεί στους νέους ρυθμούς; Όταν προσαρμόσεις εσένα στα καινούρια δεδομένα..αρκεί να θυμάσαι τον λόγο που σε έκανε να φύγεις. Έτσι αντιμετωπίζεις κάθε μα κάθε δυσκολία. Υπάρχουν στιγμές που λυγίζεις, Φοβάσαι, κλαις. Όλα περνάνε αν θυμάσαι ότι είσαι απλά άνθρωπος. Το μόνο που σε κάνει να νιώθεις μηδενικό, αδύναμος και ίσως ήταν το δυσκολότερο κομμάτι της νέας μου ζωής, όταν κάποιος απ την οικογένεια μου χρειαζόταν βοήθεια και δεν ήμουν εκεί να την δώσω. Δεν παίρνεις απλά το αεροπλάνο από σήμερα αύριο για μια βδομάδα η όσο θες κ μετά πάλι πίσω. Θα πρέπει να σταθείς από το τηλέφωνο ή τον υπολογιστή..και δεν παλεύεται αυτό. Πρέπει να μάθεις να παρέχεις την όση βοήθεια μπορείς να παρέχεις, να την μεταφέρεις σαν στήριγμα μέσω οποιουδήποτε μέσου επικοινωνίας έχεις.”

“Νοσταλγία. Δύσκολη λέξη για κάποιον που έφυγε κατ επιλογή για το εξωτερικό. Δεν ξέρω αν νοσταλγώ, αλλά σίγουρα ξέρω πως μου λείπουν τα οικογενειακά Κυριακάτικα μαγειρέματα-ψησίματα, τα καλοκαιρινά απροσδόκητα βράδια στην παραλία, οι βόλτες στο πουθενά με όλη την παρέα που να μην χρειάζεται να εξηγείς τίποτα (γιατί σε ξέρουν καλά). Και όλα αυτά να μην είναι κανονισμένα μέσα στα πλαίσια μιας άδειας είτε μιας εβδομάδας είτε ενός μήνα.”

“Αυτό είναι εύκολο! Αυτό που δεν μου λείπει καθόλου από την Ελλάδα είναι η πλήρης ανοργανωσιά σε όλα, οι ξερόλες και οι βολεψάκιδες. Είναι ωραίο να μην υπάρχει ή τουλάχιστον να μην βλέπεις μόνο ένα μοτίβο ανθρώπων να προοδεύουν και αν θες να το καταφέρεις κι εσύ, να πρέπει να γίνεις ένας απ αυτούς. Δεν μου λείπει η άποψη όσων δεν παλεύουν, αλλά ξέρουν για όλα τι πρέπει να κάνεις. Η έννοια (και η αξιοποίηση της) της διαφορετικότητας λείπει δυστυχώς τελείως απ την Ελλάδα. Μετανάστης κ αυτή σε χώρες που αναγνωρίζεται κάθε τι διαφορετικό και ως καινοτόμο ή τουλάχιστον είναι άξιο προσοχής.”

“Μπορώ να πω πως ένιωσα σχετικά γρήγορα οικεία. Σ αυτό έπαιξε τεράστιο ρόλο ότι ήμουν το πρώτο διάστημα μαζί με τον αδερφό μου. Αλλά σαν σημείο αναφοράς σε θέμα οικειότητας, είναι η πρώτη μέρα που επέστρεψα σπίτι μου (πλέον έμενα μόνος μου) απ την δουλειά και ήξερα που είμαι, ήξερα που είναι κάθε χιλιοστό του είναι μου. Μπορείς να το πεις περισσότερο οικειότητα με την νέα πραγματικότητα παρά με την νέα χώρα.”

Στόχος για το μέλλον: Υγεία. Απλές κουβέντες. Οικογένεια. Άνθρωπος. Ζωή. Όσο αυτονόητα ή κλισέ μπορεί ν ακούγονται, αυτοί είναι οι στόχοι μου για το κοντινό αλλά και το μακρινό μέλλον. Τα υπόλοιπα έρχονται όταν έχεις όλα τα παραπάνω.”

“Για όσους σκέφτονται να μεταναστεύσουν, θέλω μόνο να γράψω έναν στίχο τραγουδιού που δεν το περίμενα αλλά εκφράζει απόλυτα όσα αρχικά θα έλεγα σε κάποιον που το σκέφτεται.. «..ότι ψάχνεις στην ζωή να βρείς, ξεκίνα..» (Νταλίκες, Χρήστος Νικολόπουλος-Μ. Ρασσούλης”

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.