Ander wereldje

Eerste week overleefd ondanks meteen te zijn opgelicht, de overwelvende hitte en een heftige cultuur shock..

Net voor de landing mochten Isabel en ik vooraan in het vliegtuig bij de stewardessen gaan zitten, zodat we daarna meteen het vliegtuig uit konden. Zo hoefden we niet in de mega lange chaotische rij te wachten. Ook kregen we een Fast lane pass, zodat we meteen door konden naar de douane. Gelukkig kon ik nog een stukje met Isabel meelopen richting de uitgang van het vliegveld in Bangkok. Na het afscheid van haar en haar moeder moest ik zelf uit gaan vogelen waar ik heen moest. Een opluchting toen ik eindelijk de taxi’s zag staan. Terwijl ik naar buiten liep kreeg ik al spontaan de neiging om al m’n kleren uit te trekken. Phoee.. wat een hitte. En dat terwijl ik het een dag ervoor nog koud vond met een winterjas aan. Nadat ik tegen de taxi chauf op een moeizame manier had kunnen uitleggen waar mijn hotel was, was het toch wel een indrukwekkend ritje. Alles omgedraaid en… jeetje wat een chaos!! Waar ben ik in hemelsnaam beland?! Stilletjes hoopte ik dat ik het zou overleven, want werkelijk waar.. Elke weggebruiker daar is een gevaar op de weg. Uiteindelijk ben ik in levenden lijve aangekomen bij mijn hotel, en werd ook nog eens mijn loodzware koffer mee naar binnen gesjouwd door de chauff (wat er best vermoeiend uitzag). Nadat ik hem had betaald (wat achteraf veel te veel bleek te zijn) moest ik 2 uur wachten om mijn kamer in te kunnen. Gelukkig kon ik even Skypen. Ik kreeg een zee van verlangen naar een frisse douche en lekker bed waarin ik als een roosje zou kunnen slapen. Nadat dat voltooid was, was het alweer half 9 ‘s avonds en omdat ik stierf van de honger begon ik met met missie op zoek naar eten. Stiekem durfde ik mijn hotel niet goed uit, omdat ik het onbekende wereldje in zou gaan.. In m’n uppie. Na 3 mega lange blokken om te zijn gelopen, totaal onvertrouwd over het typische street food, ben ik weer met een lege maag terug beland in mijn hotelkamer. Helaas.. missie gefaald. Dan maar overleven op de mueslirepen en Maltesers die ik mee had genomen van thuis.

Thank God (of beter gezegd thank Buddha?) kwam Eva me de volgende dag ophalen bij m’n hotel! Samen gingen we al sjouwend met mijn spullen op weg naar haar appartement. Aangezien de infrastructuur hier zo geweldig goed is (niet dus), mocht ik m’n koffer lekker trapjes op en af tillen en moest ik oppassen voor de duizenden gaatjes in de stoep (zover je het een stoep kan noemen). Heel fijn met dat bloedhete weer. Gelukkig wist Eva me onderweg heel veel handige weetjes te vertellen over de Thaise cultuur en de taal. Samen gingen we voor mij een Thaise simkaart halen met internet en ben ik voor de eerste keer met de MRT gegaan (ondergrondse metro). Doorweekt van het zweet kwamen we eindelijk aan bij haar appartement.

Na eindelijk weer te zijn bijgekomen heb ik mijn eerste Thaise street food maaltijd geprobeerd (gelukkig niet zo pittig) en heb ik mijn eerste aankoop gedaan. Namelijk mega schattige banaantjes voor maar 30 bath (75cent)! Daarna zijn we op appartementen jacht gegaan, omdat we nog maar 2 weken in die van Eva konden blijven. Na 2 appartementen te hebben bezocht ben ik maar al te graag een frisse duik gaan nemen in het zwembad.. heerlijk! Zo wennen het klimaat hier. ‘s Avonds hebben we een afgelegen Thaise hipstermarkt bezocht waar je werkelijk waar echt alles kan halen. Van tatoeages, tot kleurlenzen en zelfs tepelblekers.. ja je leest het goed: tepelblekers.

Vorige week maandag (15 februari) begon mijn eerste stage dag bij Anon Pairot Design Studio. Voor de geïnteresseerden: http://www.anonpairot.com/. Ik moest alleen met de BTS (skytrain) en had geen enkel idee welke kant ik dan ook op moest. Gelukkig had Eva een heel routeplan voor me gemaakt! Jeetje, wat ingewikkeld hier allemaal en het wordt er zeker niet makkelijker op met die drukte om je heen. Wel eens zo’n filmpjes gezien van Japanse mensen die de metro gewoon worden ingepropt door het personeel? Zo is het hier ook een beetje maar dan minder erg.. En zonder het duwende personeel. De Thaise menigte blijkt er geen moeite mee te hebben, maar ik blijf liever een paar keer wachten op de metro tot het wat rustiger is.

Mijn baas: Mr Anon is een wijze, inspirerende man. Hij geeft me veel vrijheid en ik heb al meteen een gave ontwerp opdracht gekregen! Ik mag zelfs komende donderdag mijn eigen concept presenteren aan de klant. Het bedrijf heeft echt een top team met gezellige, behulpzame mensen. Er wordt zelfs gezongen en gitaar gespeeld op de werkvloer, maar ook onwijs hard gewerkt. Zo werk ik per dag tussen de negen à tien uur. Dat is wel een beetje vermoeiend, maar zo kom ik eerder aan de uren die ik moet halen en kan ik eerder vakantie nemen.

Elke middag gaan we samen lunchen. Omdat ze in de Thaise cultuur geen verschil weten tussen ontbijt, lunch en avondeten, eten ze altijd warm. Zelfs meer dan 3 keer per dag. De Thaise zijn helemaal obsessed door noodles en rijst. Er is verder dus ook niet veel meer keus. Dus mijn middageten is zoals elke dag - ja je raadt het al- : rijst. Wel met veel verschillende keuzes uit (vooral super pittige) curry’s. Vorige week bleek ik per ongeluk inktvis uitgekozen te hebben. Als er iets is wat ik totaal niet lust, is het wel vis. Laat staan inktvis.. Gadverdamme. Helaas heb ik wel een stukje per ongeluk naar binnen gewerkt, maar ooooh wat ranzig. Ik zie de inktvis tentakels nog voor m’n neus liggen met van die vieze zuignappen. Kriebels krijg ik ervan.. Gelukkig heeft de vorige stagiaire Hollandse stroopwafels mee naar stage genomen.

Een collega helpt mij met het zoeken naar een appartement. Zo zijn we wat appartementen gaan bekijken en omdat hij natuurlijk Thais spreekt kan hij mooi onderhandelen voor een beter prijsje. Verder ga ik jullie niet lastig vallen met mijn bezigheden op stage want dat is niet zo super interessant.

Links: Cat, Meaw, Sketch, Bas, Nut, Pae (vele hebben er bijnamen, ideaal voor mij dus) Rechts: uitzicht van een van de bezochte appartementen. MET zwembad en fitnessruimte op het dak… hoe gaaf!)

Afgelopen vrijdagavond hebben Eva en ik lekker typisch de Hangover 2 gekeken. Onwijs grappig om bepaalde plekken en dingen te herkennen in de film. Zaterdag hadden de collega’s van Eva een musea uitje voor haar georganiseerd, omdat ze wisten dat Eva musea leuk vindt. Onze eerste stop was BACC, een groot gebouw met wisselende tentoonstellingen en verschillende leuke artistieke winkeltjes. Ook heb ik een super schattig enkelbandje en mega lekker kokosnootijs gekocht! Vervolgens zijn we gaan lunchen bij een Japans restaurant. Neenee, ik heb geen vis gegeten. Ik heb trouwens een doel om met stokjes (chopsticks) te leren eten, maar het wil nog niet echt lukken. Ik kom er wel.. uiteindelijk. Na het eten zijn we met de taxi naar Museum Siam gegaan. Een museum dat volledig over de geschiedenis van Thailand gaat (beetje langdradig en saai naar mijn mening, maar onwijs lief van Eva haar collega’s). Fijn om te merken dat Eva ook leuke collega’s heeft. Tot slot nog naar een cafeetje bij de rivier geweest met waanzinnig uitzicht op zonsondergang en de Wat Arun tempel om deze gezellige dag af te sluiten.

Gisteren (maandag 22 februari) was het een herdenkingsdag voor Buddha. Daarom bezochten onwijs veel boeddhisten tempels en waren er veel winkels gesloten en mensen die niet hoefden te werken. Eva en ik maakten daarom gebruik van onze vrije dag en namen deel aan de Co van Kessel fietstour. Wat een indrukwekkende ervaring! De smalste steegjes van Chinatown ontdekt, door overdekte grote markten gefietst en met een bootje de Chao Phraya rivier overgestoken (met een geweldig uitzicht). Ook zijn we door Thonburi gefietst (oude hoofdstad van Thailand), door verschillende woonwijken met alleen maar glimlachende, slapende en etende bewoners, en zijn we naar de Wat Kalayanamit tempel gegaan waar de grootste zittende Buddha en grootste bel van Thailand te vinden is. De boeddhisten geloven dat als je er 3x op tikt/slaat, je voor de rest van je leven geluk hebt. Kleine moeite, groot plezier! Dit deden we dus maar al te graag. Kortom.. het was een prachtige dag.

Hier een kort filmpje van de fietstocht. https://www.facebook.com/embjanssen/videos/976705139080407/

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Jolijn School’s story.