Dat kleine mormel daar ben ik :) (Khao Yai National Park)

Wereld vol (nagel)wonderen

Ik heb al een tijdje niks meer laten weten, omdat ik volop aan het genieten ben van mijn prachtige leventje hier. Even te druk geweest om een blog te schrijven dus dit word een hele lange. Je bent gewaarschuwd :) En credits voor Eva die deze geweldige titel heeft bedacht!

De broer van Eva kwam na onze geweldige ervaring met de Co van Kessel fietstour met een weetje: Blijkbaar hebben we drie uur lang met de bekende Nederlandse hardstyle dj's D-Block & S-te-Fan rondgefietst. Lucky me dat ik met ze op de foto mag staan. Een herinnering die ik de rest van mijn leven bij me draag (*kuch kuch*). Nee, maar wel een grappig weetje :)

Voordat we zondag (28feb) begonnen aan onze verhuizing, stond zaterdag volledig in het teken van cultuur snuiven (letterlijk en figuurlijk) en onze appartementenstress uitzweten. We hebben Grand Palace en Wat Pho bezocht. Onwijs toeristisch, maar dit moesten we zeker weten ook van onze ‘to do list’ af kunnen strepen. Het was prachtig om te zien hoe onwijs veel werk er in de bouwwerken gestoken is. Werkelijk waar. Echt alles was gedetailleerd. Ik heb onder andere een nieuwe liefde opgebouwd voor de daken van de tempels en bouwwerken.. Prachtig!

Eerst moesten we ongeveer 10min met de BTS. Vanuit de BTS halte konden we zo richting de pier lopen en daar vertrekt een bootje voor 13 Baht (33 eurocent!) naar de gewenste bestemming. De dag begon dus al goed met een rivier sightseeing. Toen we eenmaal bij Grand Palace waren aangekomen werden we overdonderd door Chinezen met paraplu’s en andere naar zweet ruikende toeristen met selfiesticks.

Maar goed, het is te begrijpen dat westerse toeristen vanwege het bloedhete weer zo weinig mogelijk kleren aan willen, maar de Thai gruwt ervan. Blijkbaar mochten we dus ook geen blote schouders hebben of kleding die boven je knieën komt dragen. Dit is onbeschaafd. Dus moesten we een ‘prachtige’ blouse huren.

Lichtelijk geïrriteerd door het geduw en gewring van de mega drukte liepen we naar de Temple of the Emerald Buddha, die op hetzelfde terrein ligt. Tot we naar binnen liepen.. en er een gloed van rust over me heen kwam. Gek genoeg had Eva hetzelfde gevoel. Noem het toeval, maar het was prettig om deze rust te ervaren na alle appartementen-stress.

Op naar de volgende bestemming: Wat Pho. Staat bekend als de tempel met de grootste liggende Boeddha. Hij is zesenveertig meter in lengte en vijftien meter in hoogte. De liggende Boeddha is prachtig versierd met bladgoud en met parelmoer op de ogen en voetzolen. De voetzolen tonen 108 voorspoedig gestemde afbeeldingen in een Chinese en Indische stijl (niet van Google afgehaald hoor.. Wist ik gewoon). Het was prachtig om te zien.

Van al dat lopen en al die drukte werden we toch wel moe. Dus het werd tijd om wat eten te gaan zoeken als oppepper. Op weg terug naar de boot kwamen we een soort kermis tegen. Er werden onder andere traditionele dansen en stokgevechten getoond. Om het hele terrein heen stonden kraampjes met kleding, van alles en nog wat en natuuuurlijk heel veel eten. Hier had ik een soort brood gekocht dat leek op kroepoek. Jammer genoeg bleek het heel vies te zijn, dus had ik het later maar afgegeven aan een zwerver. Hij blij (hoop ik) en ik ook blij, omdat ik zo’n prachtige dag heb gehad. Daarna zijn we terug naar de boot gegaan en vanuit daar konden we genieten van de mooie zonsondergang. Perfecte afsluiting van de dag.

De volgende dag was verhuisdag. Dat betekende voor Eva onwijs veel stress en gepieker. Ook al waren we ruim op tijd en stonden we met ingepakte koffers en al te wachten op de taxi. Eva liep nog steeds zenuwachtig rondjes in de hal. Stiekem toch heel hilarisch om aan te zien, terwijl ik op m’n dooie gemakje rustig een spelletje op m’n telefoon speelde. Ik probeerde een poging te wagen om Eva een beetje gerust te stellen met mijn typische Jolijn uitspraak: ‘Komt aaaaallemaal goed!’, maar helaas zonder resultaat.

Na een slaperige lange, maar goed verlopende taxirit waren we aangekomen bij ons nieuwe appartementje. Eva was nog steeds vol spanning en stress wat eigenlijk ook wel begrijpelijk was. Het water deed het namelijk niet, er was geen internet en de borg van haar vorige appartement was nog lang niet in zicht. Ik stelde voor om een rondje te gaan lopen terwijl ik op de loodgieter zou wachten. Die is uiteindelijk niet meer op komen dagen, maar loodgietster Jolijn fixt dat wel. Het water bleek gewoon afgesloten te zijn, er hoefde dus alleen een paar verstopte water kranen open gedraaid te worden. Bij terugkomst was Eef weer haar iets minder gespannen zelf :)

Met een prachtig zwembad en een fitness ruimte waar je lekker van het uitzicht kunt genieten.
Voor diegene die niet weten wat de BTS (skytrain) betekend.. hier zie je hem aan de rechter kant.

Op het zwembad en de fitnessruimte na niet het meest luxe, maar zeker een prima appartementje en ook nog eens niet zo heel duur. Zo houden we geld over om lekker te spenderen aan onze avontuurtjes. ‘s Ochtends als ik aan het smullen ben van m´n ontbijtje (soms van bananen pannenkoekjes die Eva voor me maakt ❤) ga ik lekker op of bij het balkonnetje staan en heb ik uitzicht op een school aan de overkant van de weg. Hier zie ik dan alle schoolkinderen in hun uniformpjes naar hun klas huppelen en hoor ik de BTS voorbij denderen. Best wel vermakelijk.

Ondanks alle bloed, zweet en tranen hebben Eva Janssen en ik dus eindelijk een nieuw stekkie gevonden. Dat is overdreven, maar het bezorgde ons wel aardig wat stress. Het geeft een heerlijk gevoel om nu ons eigen plekkie te hebben en Eva heeft in ieder geval geen last meer van een snurkende Jolijn die haar telkens in haar gezicht slaat, een kont in haar rug duwt of de dekens afpakt. Nee, grapje. Ik slaap heel rustig, toch, Eef? (noot van de tekstcontroleur: Ja, July, je slaapt heel rustig. Geen sarcasme. Niet eens een nachtelijke conversatie kunnen voeren.)

Helaas begon stage maandag weer. Het liefst zou ik non-stop hier rond willen reizen. En dan nog zou ik niet alles kunnen zien in dit halfjaar. Er is serieus zooo onwijs veel te beleven. Elke dag kijk ik weer m’n ogen uit. Al is het maar iets kleins terwijl ik richting stage loop. In de weekenden komen toch de echte ontdek avontuurtjes. Daar kijk ik de hele week naar uit. Maar op stage is het anders ook zeker niet verkeerd, hoor. Ik heb leuke collega’s die misschien niet altijd even serieus kunnen zijn, maar dat maakt het wel gezellig. Tussendoor wordt er bijvoorbeeld gitaar gespeeld, gezongen, zelfs gedanst en getafeltennist. En er wordt ook nog gewerkt, natuurlijk. Om niet te vergeten! Een stel leuke, creatieve mensen met ieder verschillende capaciteiten waar ik nog veel van kan leren.

Een trotse Jolijn

Oohja! Zoals je misschien wel in mijn vorig blog hebt gelezen, had ik hetdoel om met stokjes (chopsticks) te kunnen eten.. En kijk eens aan!! :D Trotse ik! Ik moet nog wel even goed oefenen, hoor, want het blijft lastig om daarmee glibberige noodles of rijst te eten. Ik kom er wel. Als ik terug ben in Nederland, ben ik een ervaren chopsticks-eter. Maar dan wel met typische Oud-Hollandse stamppot.

Het weekend van 5 en 6 maart zijn we naar een van de vele mega grote shopping malls in Bangkok gegaan. Zo brengen de meeste Thaise mensen hun dag door op über warme dagen. Het voelde weer alsof ik door het koude Nederland liep door de veel te koude airco. Tijdens het winkelen, waar ik helemaal los ging, kwamen we -jaja-.. het wel zo truttige ‘Nail Wonderland’ tegen. Zo zoet als de naam zelf. Er stonden van die kitscherige klassieke sofa’s met glitterknoppen erin. En ze waren Paars. Ja, Paars. Ohoh, dat iemand dit zijn interieur aan kan doen. Maar toch kon ik het niet laten om mijn nageltjes even lekker onder handen te laten nemen en sprong ik als een prinsesje in een paarse ‘troon’. Ik zette gelijk 2 medewerksters aan het werk met als resultaat: perfect gelakte nagels met gelnagellak. Die volgens Eva heerlijk zacht aanvoelde, want ze kon maar niet van m’n nagels afblijven.

De volgende dag werden we om 6:30 al opgehaald door onze Taxi chauf: Mr Withoon om richting Khao Yai National Park te gaan. Dit ligt op ongeveer 3 uur rijden van Bangkok. Dit was de eerste keer voor mij dat ik Bangkok verliet. Ik keek ongeveer de hele rit uit het raam (met mijn neus tegen de ruit gedrukt), want alles buiten Bangkok is weer zo anders. Heel interessant. Voor mij was het vroeg in de ochtend en aangezien ik niet zo’n ochtendpersoon ben, was ik niet zo spraakzaam en mijn aandacht was bij alles wat er buiten de Taxi gebeurde. Maar Mr Withoon daarentegen sprak non-stop. Ook hield hij wel van grapjes, waar hij zelf nog het hardst om moest lachen met zijn mega aanstekelijke lach.

Na een korte stop bij een hele grote markt -om een voorraadje fruit te kopen voor in de bergen- vervolgden we onze taxirit naar Khao Yai en kwamen we uiteindelijk aan bij een prachtig gebied van bomen en bergen. En wat een rust! Even geen autogeluiden, drukte en uitlaatgas geuren. We hebben een aantal ‘watervallen’ gezien (die meer op piesstraaltjes leken, omdat ze droog stonden vanwege de hitte (zie eerste foto bovenaan blog en hieronder onze expectation VS reality)). En we hebben met een echte monnik gesproken. Ik wilde hem bijna met mijn domme kop een hand geven, omdat die ouwe knul bijna van een grote steen afviel. Maar ik was helemaal vergeten dan monniken geen vrouwen aan mogen raken. Achteraf bleek dat hij nog een betere conditie had dan ik, want hij vloog met gemak over de steile lange trap. Blijkbaar kwam hij daar heel vaak om bij de waterval te mediteren, dus die trap is appeltje-eitje voor hem. Tijdens onze tochten door het oerwoud week ik maar al te graag van de paden af als een echte padvinder en sprong ik als een aapje van de ene naar de andere steen.

Expectation VS reality

Omdat het park zo groot is, bracht Mr Withoon ons van plek naar plek. Op de weg kwam je heel veel apen tegen en grote bergen olifantendrollen. Mr Withoon kwam met het idee om een banaan uit het raam te gooien. Dit terwijl het eigenlijk verboden is. Dat wilde ik met alle plezier en het enthousiasme van een klein ondeugend kind wel doen. Ik gooide de banaan vliegensvlug uit het raam en Mr Withoon, die ondertussen net zo gek als de apen zelf was geworden, maakte dat hij zo snel mogelijk wegreed. Door het gegier van Mr Withoon moest ik nog harder lachen, dus een geweldige actie foto van de mega grote groep wilde apen die achter ons aan rende zat er helaas niet in. Wel heb ik een actie foto kunnen maken van de aap die de banaan wilde vangen!

Na een toffe lange dag in het park was het weer tijd om terug te gaan naar het drukke Bangkok. Ik kon wel merken dat ik een geweldige, maar vermoeiende dag had gehad, want ik sliep als een roosje onderweg in de taxi naar huis. Weer een prachtige ervaring erbij. En er zullen er nog heel veel komen ❤.

P.S. Ik wil even mijn onwijs lieve oma bedanken voor haar ontzettend lieve brief die ze naar me heeft gestuurd waar ik letterlijk traantjes van in mijn ogen kreeg. Ik ben zo trots op je, oma, dat je nog zo energiek in het leven staat op een leeftijd van 86! Ook heb ik een brief en een pakketje gekregen van mijn lieve moeder en broer. In het overlevingspakket (in het thema van Pasen) zat eten waar ik van houd of waar hier moeilijk aan is te komen. Zoals typisch Hollandse stroopwafels en kaas. En Nutella en paaseitjes natuurlijk. Wat kennen ze mij en mijn liefde voor chocolade toch goed. Wat een schatjes ❤

P.S.S. afgelopen weekend zijn we een weekendje naar Krabi geweest! Het zuiden van Thailand aan de kust. Hier kan ik ongeveer een heel boek over schrijven, maar dat bewaar ik voor het volgende blog. Voor nu laat ik jullie nog even genieten van wat foto’s.

S̄wạs̄dīka! (doei in Thais)

Khao Yai National Park
Een foto van de de best vaak voorkomende drukte bij de BTS — mijn baas met een Starwars masker — en heel lekker eten
Curry chicken — Lays is leuk — en papaya salad
Show your support

Clapping shows how much you appreciated Jolijn School’s story.