„Það var þá sem ég uppgötvaði að vatnið er fullt af hljóðum“
(Gyrðir Elíasson, 1988: Bréfbátarigningin)
Vatnsflöturinn glóir í sólinni. Silungsaugu í dauðateygjum stara á mig úr rauðum þvottabala. Í landi kveikir amma eld og skærgrænn mosi fuðrar upp í asúrbláan himinn. Hún bíður okkar með hnífinn í annarri hendi og í hinni dagblöð fyrir blóðið.
Á túninu bak við þurrkhjallinn stendur ryðbrún kolaeldavél. Morsø, tegundarnafnið, grafið á framhliðina. Ég tíni hvönn og hengi upp utan á hjallinn, bragðið af henni er ólíkt öllu öðru- nema kannski svörtum sandi, blóðbergi og hrútaberjum á eldrauðum haustdegi.
Ég var ekki hrædd við neitt þegar ég var barn, nema kjallarann heima hjá vinkonu minni. Þar var skítakuldi og myrkur, lykt af hænsnaskít í loftinu, silungsnet og veiðarfæri lágu eins og hráviði um gólfið. Eitt sumarið hafði útungunarvél verið komið fyrir á miðju gólfinu. Frá henni barst notalegt suð og birtan var rauð og hlý. Þó vöktu væskilslegir hænsnaungarnir alltaf með mér annarlegar tilfinningar, bleikir og hárlausir, og ég vorkenndi þeim að kúldrast í sólarlausum kjallara sumarlangt, heyra ekki í sefinu blakta í golunni, sjá ekki himbrimana taka á sprett eftir vatninu.
