De stenen tafel

In mijn dromen word ik wakker
op een desolate rots,
een enorme stenen tafel,
een geërodeerde knots,
zonder ladder of een klimtouw,
geen manier om te ontkomen.
Ik zit moederziel alleen
op die tafel in mijn dromen.

Ik kan nergens naar beneden,
ik kan nergens naar omhoog.
De lucht is onvoorstelbaar blauw,
de ondergrond kurkdroog.
De wind stuift door de canyon,
en verwaait al wat ik zeggen wil,
dus zwijg ik en dan daagt het:
zo weldadig stil…