De naam Karg heb ik netjes terug gegeven. Het is Josine Marie Sang Ajang als vanouds…

Lees a.u.b. mijn torie , weet het is een vertelling geen literair of wetenschappelijk werk. Het is een verhaal uit de ziel van een eenvoudig mens, de ziel Asranti…

De ontmoeting van Asranti en Watramama…

In augustus, september is de grote vakantie in Suriname. Het is dan de grote droge tijd in Suriname. Suriname heeft een tropisch klimaat en mijn vader Antonius Jacques Marie Sang Ajang bracht ons, zijn hele gezin,dan altijd ja het hele gezin (7 kinderen) in de grote vakantie het Amazone regenwoud in. De bossen ,met hun prachtige bomen en planten en bloemen in het Amazone regenwoud zijn de longen van de wereld. Dan werkte mijn vader als vrijwilliger en hielp de Marrons en de inheemsen.

Als mijn vader in de dorpen van de inheemsen werkte en ik hem hielp, zag ik kleine korte inheemsen en lange licht kleurige inheemsen die voor de controle van hun gebit kwamen. Mijn vader zei mij toen dat de lange, lichtkleurige inheemsen afstammelingen waren (en nog zijn)van de Indianen en de Vikingen.

Toen ik 8 jaar oud was en over was naar de vierde klas (groep 6), bracht mijn vader ons naar het dorp Pinninicamoffo aan de Cottica rivier in het district Marowijne. De Cottica rivier was toen de diepste rivier (nog steeds) in het Amazone regenwoud van Suriname.Mijn vader werkte als vrijwilliger , als tandheelkundige in de grote vakantie in het binnenland van Suriname in de dorpen van de Marrons en de inheemsen voor de Katholieke missie.

We kwamen met de boot aan in het dorp Pinninicamoffo. In de school daar waren er 9 hangmatten opgehangen in de klaslokalen en daar sliepen wij allemaal, het hele gezin. Papa Toon, Mama Yvonne en 7 energieke kinderen. Het was heerlijk daar in de mooie natuur. De school stond dicht bij aan de oever van de Cottica rivier . Nadat we onze spullen hadden gelegd in de school gingen wij wandelen aan de oever van de rivier. Heerlijk de lucht van de bomen, de planten ,het water. Het dorp was heel schoon. We aten ook in de school. Er werd voor ons gekookt. Na het eten om 14. uur wandelde wij weer wat rond. In de schemering wasten wij ons in het water, aten een boterham en gingen vroeg slapen in onze hangmatten.

Dag 1: de volgende dag moest ik mijn vader helpen. Zodra een dorpeling kwam voor behandeling voor de tanden moest ik indien nodig een klein bruin zakje met een tablet aan hun geven. De hele ochtend werkten wij samen en toen was het weer tijd voor de warme maaltijd. Na de warme maaltijd was het weer tijd om te rusten.

Ik sluimerde al in , veilig in mijn hangmat en opeens trok iemand aan mijn rechterhand. Het was Thea de zus die een jaartje ouder was dan ik. Ze fluisterde: “Kijk ik heb twee pagaaien (roeispanen) gepakt die in een kleine hut lagen , kom we gaan roeien in een korjaal.” Ik ging mee, blij, “jippie met mijn grote , sterke zus Thea op stap,”’ dacht ik.

We pakten een kleine korjaal duwde het van de oever, het water in. Het water was laag aan de oever. Daar baadden de dorpelingen en haalden water ietsje verder op. We pagaaiden mooi de rivier op. He water werd steeds donkerder (net als de kleur van coca cola) en de rivier steeds breder en er kwamen steeds meer golven, de deining van het water werd steeds sterker en het bootje werd als het ware bijna op getild door het golvende water. Opeen sloeg het kleine bootje om. Ik probeerde te zwemmen , maar het is zwaar tegen de stroom in te zwemmen ,terug tegen de richting van de rivier in, naar de oever. Terug de rivier op. De Cottica rivier is een van de diepste rivieren van Suriname, had mijn vader ons verteld in de auto toen wij uit huis vertrokken de dag van te voren.

Ik zag Thea achter mij ook terug zwemmen tegen de stroom in ,richting het dorp en opeens ging ze koppeltje onder in het water en ik ook. Het water is donker daar door de planten in het water en ik ging naar beneden , net alsof ik door een kracht naar beneden werd gezogen. Ik zag een licht daar beneden en een vrouw die op een zware steen zat, ze was in een jurk van planten gekleed ademde door een plant die helemaal naar boven slingerde en haar ogen als het ware trokken mij naar haar toe. Wit licht kwam uit haar pupillen , wit licht uit de ogen van Watramama.

Watramama sprak op dat moment via gedachtekracht tot mij Asranti en ze zei: “ Asranti zo direct brengen mijn helpers je naar boven. Pleit dat deze zoet water rivieren in het Amazone regenwoud, schoon worden gehouden. Zodra je bij water bent of drinkt uit een kopje of glas , overal waar je water ziet ook al is het een plas water gewoon op straat,zal ik met je communiceren via gedachtekracht. Ik wil dat je de mensen in de wereld verteld , dat ze de rivieren, het bruine, zoete water niet vuil moeten maken. Ik moeder Aarde, Aisa heb dit schone water nodig om in leven te blijven. En ook de planten , de dieren en de mensen. Asranti zorgen jullie ervoor dat het Amazone regenwoud schoon blijft. Dit Amazone regenwoud vormt als het ware de schone longen van mij moeder aarde. Ik moeder Aarde Aisa en de mensen op aarde hebben deze longen, deze schone longen nodig om gezond te blijven.”

Tot zover , deze vertelling gaat op een ander moment door indien het zo mag zijn. Soso lobie van…

Asranti

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.