#nergensbeterdanthuis

“How lucky I am to have something that makes saying goodbye so hard” — A. A. Milne

10 maanden geleden nam ik een beslissing. Eén die eerst nog even ‘binnenshuis’ moest blijven. Begrijpelijk, maar o zo moeilijk. En nu brengt die beslissing en het feit dat ik het jullie eindelijk kan vertellen me meer rust dan ooit. In de loop van dit 22ste THUIS-seizoen, verdwijnt mijn personage Jana Blomaert uit de reeks. Na vijf fantastische jaren.

Wat ik niet zal missen? De wekkers om 5u ‘s ochtends, maar dat is dan ook het enige. Niet meer in mijn ‘bakje’ kijken elke ochtend om te kijken of er brieven in zitten, geen loge meer delen met Moora, geen outfits meer die ik stiekem allemaal in mijn eigen kast wil, geen oogschaduw meer onder mijn ogen, geen ‘Jack’ ketting meer rond mijn nek, niet meer elk uur van de dag voor de camera ontbijten: “Jana heeft zeker super veel honger in deze scène”. Het zijn, denk ik, die kleine dingen die ik het eerst zal missen. En daarna waarschijnlijk ook alle grote. Alles gaat veranderen. En dat is net waarom ik het doe.

Ik dacht: “Ik post gewoon zo’n typische Instagram of Pinterest quote.” Snel, duidelijk en herkenbaar voor iedereen. Een Beyoncé of Adele songtekst kon ook. Uit één van hun dramatische platen dan toch. Ach, kon ik maar liedjes schrijven. Kon ik maar iemand uitleggen, wat de laatste vijf jaar met mij hebben gedaan. Heel veel voor iemand van 19 — die voor ze het goed en wel besefte — 24 werd.

Throwback naar 1 februari 2012, mijn eerste tweet over Thuis.

De laatste vijf jaar van mijn leven waren een immense rollercoaster, Thuis was de rail en het leek alsof ik met een surfplank daarop stond. Alles ging zo snel, er kwam waanzinnig veel op me af. Project na project, leerschool na leerschool. En er was maar één constante: thuiskomen bij Thuis. (Pun intended).

Alsof Jana Blomaert de enige zekerheid in mijn leven was. En in de zomer van 2015 besefte ik dat ik die zekerheid soms té vanzelfsprekend begon te vinden. Soms vergat ik hoe fantastisch deel uitmaken van de cast van Thuis wel is. Misschien is dat wel de reden waarom ik stop: om extra hard te voelen hoe dankbaar ik ben. Ik wil liever Thuis, Jana en al mijn collega’s op de set heel hard missen dan het allemaal vanzelfsprekend te vinden.

Toch een kleine Pinterest quote: You only know what you’re missing when it’s gone.

Ik heb geleerd, ik heb énorm veel geleerd bij Thuis, elke dag opnieuw. Op, maar ook naast en rond de set. Dankzij iedereen die er werkt. Dankzij jullie. Maar ik heb vooral geleerd, dat ik nog heel veel moet, wil, kan en mag leren.

In november 2015 besloot ik de schrijvers te vragen om de verhaallijn van Jana stilaan af te ronden. Voor mij hoefde mijn vertrek niet snel te gaan, het was fijn om er samen de tijd en de ruimte voor te nemen. En dat is wat ik nu ook ga doen: tijd en ruimte nemen. Reizen, de wereld zien. Focussen op een selectie projecten, niet op alles wat op me afkomt. En dat na dit seizoen, zonder Thuis. Minder zekerheid dus maar meer durf.

Zoals de liefde van mijn fictieleven het ooit zei: “Loslaten is ook graag zien”. Heel graag zelfs, merci voor alle liefde.

x J.

@joythielemans op: Snapchat, Youtube en Instagram en Twitter