#Jarsk — Double-Decker Bed

มันเป็นบทสนทนาสั้น ๆ หลังจากที่เตียงสองชั้นที่พวกเขาตกลงกันว่ายังไงก็ควรจะซื้อถูกย้ายเข้ามาไว้ในหอในคืนแรก

หลังจากมองหน้ากันอยู่นาน ว่าใครควรจะนอนเตียงไหน สุดท้ายคนพี่ก็กระโดดขึ้นไปอยู่ชั้นสองอย่างสบายใจ พร้อมไอแพดประจำกาย และเริ่มตั้งรกรากบนทำเลใหม่เตรียมตัดขาดจากโลกภายนอก ไม่ได้ต่างกับวันก่อน ๆ ที่พวกเขาเคยนอนพื้นเลย

แต่จริง ๆ มันต่างกันนิดหน่อย

“เอาจริง ๆ นะ ผมไม่ชอบเตียงสองชั้นนี่เลยอะ…”

เขาพูดขึ้นมาลอย ๆ ขณะยืนเกาะบันไดขึ้นเตียงชั้นสองอยู่ มาร์คที่สายตาจดจ่ออยู่กับอะไรสักอย่างบนหน้าจอไอแพดเหลือบสายตาขึ้นมามองเขา เห็นแสงจากหน้าจอสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีเข้ม “ทำไม?”

คนอายุน้อยกว่าทำหน้ามุ่ย วางคางกับราวเตียงแล้วบ่นอุบ

“ผมไม่เห็นพี่อะ”

“…ปกตินายสนใจมองฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ผมมองพี่ตลอดนะเว้ย มาร์ค”

เจ้าของดวงหน้าเรียวทำหน้าไม่เชื่อ ก่อนจะกลับไปสนใจอุปกรณ์อิเล็คทรอนิกส์ในมือต่อ

แจ็คสันจ้องมองดวงหน้าที่สะท้อนแสงจากจอ ปลายผมที่ช่วงนี้เซ็ตเปิดหน้าผากบ่อย แต่พอตอนนี้กลับปรกหน้าผากมนนั้น แพขนตารีที่ขยับไปมาตามจังหวะกะพริบตา และริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างครุ่นคิด

เตียงใหม่นี่ก็ดีอยู่หรอก

นุ่ม สบาย เป็นส่วนตัว

แต่ความเป็นส่วนตัวของเขามันไม่น่าสุขเมื่อไม่เห็นมาร์ค ต้วนในคลองสายตาเนี่ยสิ

การที่เขาไม่พูดหรือแสดงออกว่ามองอีกคนอยู่ตลอดเวลา ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มองอีกฝ่ายสักหน่อย

“…มาร์ค”

“อะไร?”

“…เปล่าอะ”

ก็ทำได้แค่มองเท่านั้นแหละ

อยากอยู่ตรงนี้ให้นาน ๆ เพราะพอเขาก้าวลงจากตรงนี้ กลับสู่อาณาเขตของตน สิ่งที่เห็นคงมีเพียงเพดานทึบที่เป็นฐานของเตียงด้านบนเท่านั้น

อย่างน้อย… ก็ยังได้หายใจร่วมกัน

A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.