Դեկտեմբերի 13։Անձրևում էր։ Այդ օրը ճակատագրական էր նրա համար։ Ինչու հենց ինքը։

Անցավ մի տարի։Ամեն օր սրճարան է մտնում մոտ 45 տարեկան մի կին ․ շագանակագույն մազերով, կապույտ , բայց կարմրած աչքերով։Նստում սրճարանի գողտրիկ մի անկյունում և ինչոր բան ընթերցում։Պատվիրում ապուր և նստում մինչև սրճարանի փակվելը։Նա ընթերցում էր անդադար։ Ընթերցում և լացում։

Նա չէր շփվում ոչ ոքի հետ , կապկապված չորս պատի մեջ, մեկուսացված բոլորից։ Միայն մի ապուր։

Շատ դժվար էր պատկերացնել այդ կնոջ մի քանի տարի այդ վիճակում։Նա ժպտերես քայլում էր այգում , նրա հետևից վազում էր փոքրիկ , գանգուր մազերով, թիկնավետ մի մանուկ։ Նրանք պետք

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.