หลายครั้งที่ผมตัดสินใจจะเสี่ยง

ถ้าพ่อแม่ผมทราบว่าที่ผ่านมาผมตัดสินใจทำอะไรลงไปบ้างท่านก็คงด่าผมแน่ๆ สมัยผมเด็กๆ ท่านพยายามสอนไม่ให้ผมเลือกทำอะไรที่เสี่ยงเป็นอันตรายกับตัวเอง แน่นอนว่าผมก็เป็นเด็กดีครับ ไม่เคยต่อยตีกับใครที่ไหนไม่ทำอะไรเสี่ยงตาย แต่พอเรียนจบเรื่องชีวิตและอนาคตนี่ผมแทบจะไม่เคยเชื่อฟังท่านเลย ผมเลือกเดินทางที่ผมคิดว่าเป้าหมายมันจะสดใส แบบไม่สนใจเลยว่าระหว่างทางมันจะยากและเหนื่อยขนาดไหน (จริงๆ ก็สนแหละ แต่ในใจลึกๆ คิดแค่ว่าต้องลอง และอยากพิสูจน์สภาพจิตใจตัวเองว่าพร้อมจะรับมือกับปัญหาหนักๆ แค่ไหน) ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่ได้มีรถมีบ้าน (ปัจจุบันซื้อรถแล้วครับ ถอยมาวันที่ 4 มีนาคม 2560) เหมือนเพื่อนๆ บางคนที่เริ่มตั้งหลักชีวิตกันแล้ว มีแค่บริษัทเล็กๆ ที่รับงานทำเว็บทั่วไป และก็ยังไม่ได้เติบโตอะไร

บางทีก็นึกน้อยใจตัวเองเหมือนกันที่ตัดสินใจทำอะไรแบบนี้ ไม่เดินตามเส้นทางทั่วๆ ไปเหมือนที่คนอื่นเค้าเดิน เพราะรู้สึกที่ผ่านมามันเหนื่อย ผมคงยังจัดระเบียบตัวเองเองได้ไม่ดีพอ ทำให้อย่างอื่นออกมาไม่ดีพอด้วยเหมือนกัน มีแค่ประโยคเดียวที่ทำให้ผมเดินหน้าไปเรื่อยๆ คือ “อนาคตมันต้องแจ่มกว่านี้” มันคงเป็นความคิดบ้าๆ ที่ไม่อยากจะมีชีวิตธรรมดาๆ เหมือนคนทั่วไป อยากเที่ยวรอบโลก อยากทำอะไรก็ได้ทำ อยากใช้ชีวิตแบบไหนก็ได้

ปล. จริงๆ story อันนี้เขียนไว้นานละ draft ไว้จนลืม … น่าจะเขียนช่วงกลางๆ ปี 2559 กลับมาแก้นิดหน่อย แล้ว publish

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.