Jak przemawiać przed międzynarodową publicznością? 4 porady praktyka

Każde dobre wystąpienie publiczne poprzedza gruntowne przygotowanie, ale występując przed zagraniczną widownią musimy dodatkowo wziąć pod uwagę różnice międzykulturowe.

1. Poznaj swoją publiczność

Każdy komunikat zdobędzie uwagę odbiorcy jeśli będzie dla niego czytelny i zrozumiały. Musisz zagłębić się choć trochę w mentalność odbiorcy, wiedzieć kim jest, co robi, jakie media śledzi, jakim językiem się posługuje, co obecnie dzieje się w jego kraju.

Odpowiedzią zatem jest research. Dostęp do mediów oficjalnych i społecznościowych jest nieograniczony, nic zatem nie stoi nam na przeszkodzie, aby się gruntownie przygotować.

Przygotowując się do podróży służbowych do Korei Południowej, gdzie prowadziłam kampanie rekrutacyjne, weekendy spędzałam oglądając filmy dokumentalne i materiały na kanale YouTube, aby zrozumieć, co się aktualnie dzieje w koreańskim społeczeństwie. Zyskaną wiedzę weryfikowałam z koleżankami pochodzącymi z Korei lub partnerami biznesowymi, którzy byli moim opiekunami i przewodnikami podczas pobytu w Seulu czy Busan.

2. Bądź gotowy na różne reakcje

Robiąc prezentację lub występując na forum, miej świadomość, że reakcje widowni i zachowania będą się diametralnie różniły w zależności od kraju.

W krajach anglosaskich, skandynawskich i germańskich, które należą do kultur indywidualistycznych a zarazem występuje tam niski dystans do władzy, możesz liczyć na większą wymianę zdań z uczestnikami. Osoby pochodzące z tych krajów są zachęcane do samodzielnego myślenia, wypowiadania opinii oraz wchodzenia w polemikę z nauczycielem czy innym autorytetem. Bądźmy zatem gotowi na bezpośrednie pytania.

W kulturach kolektywnych, o dużej hierarchiczności, jak np. większość krajów Azji Południowo-Wschodniej, z wyłączeniem Singapuru i Hong Kongu, możemy liczyć na publiczność, która będzie grzecznie słuchać, nie przerywać i nie zadawać pytań, a przynajmniej nie na forum. W kulturach azjatyckich i arabskich nauczyciel jest niepodważalnym autorytetem, którego się nie kwestionuje. Nie zadaje się zatem pytań, gdyż w wypadku, gdyby nauczyciel nie znał odpowiedzi, mógłby stracić twarz. Mając do czynienia z kulturami, które szanują autorytet, jak np. Indie, Chiny, Tajlandia, Indonezja, Malezja, Filipiny, wiedząc, że nie możemy liczyć na czynny udział słuchaczy zwróć uwagę na pozawerbalne sygnały odbiorców. Bądź uważny na ich mimikę twarzy — marszczenie brwi, drapanie po głowie, wyrazy zakłopotania — mogą być sygnałem, że twój przekaz jest niezrozumiały.

Aby temu zapobiec dostosuj tempo i język wypowiedzi do odbiorców. Rób przerwy i pytaj: “Czy mnie dobrze słychać?”, “Czy mam powtórzyć ostatnią myśl?”. Pamiętaj, aby formułować pytania w taki sposób, aby uzyskać odpowiedź twierdzącą. Większość kultur azjatyckich ceni harmonię, w związku z czym unika słowa „nie” w wypowiedziach.

Zobacz także: “Anglia i Holandia. Różnice kulturowe, które Cię zadziwią.”

3. Na co nastawiony jest odbiorca?

Wg podziału kultur Richarda Gestelanda, który specjalizuje się w komunikacji, negocjacjach i zarządzaniu międzynarodowym, kultury dzielą się na protransakcyjne i propartnerskie:

– Kultury protransakcyjne to kraje skandynawskie, germańskie, Ameryka Północna, Australia i Nowa Zelandia.

– Kultury propartnerskie to świat arabski, większość krajów afrykańskich, latynoamerykańskich i azjatyckich.

– Zostały jeszcze wyodrębnione kultury umiarkowanie protransakcyjne, do których należą Wielka Brytania, Republika Południowej Afryki, romańskie kraje europejskie, kraje środkowo i wschodnioeuropejskie, Chile, południowa Brazylia, północny Meksyk, Hongkong i Singapur.

Pamiętaj, że dla Amerykanów, Holendrów, przedstawicieli ludów germańskich — czas to pieniądz, a zatem liczą się konkrety. Uczestnik wykładu pochodzący z krajów protransakcyjnych będzie szukał konkretnej wiedzy, faktów, logiki podanej w bezpośredni sposób.

Natomiast przedstawiciele kultur propartnerskich będą oczekiwać budowania relacji. Posłużyć temu mogą metafory, historie, odniesienia. Historie mogą być opowiedziane w malowniczy sposób z użyciem plastycznego bądź kwiecistego języka. Odbiorca musi nas trochę poznać, aby zaufać nam i temu, co chcemy mu przedstawić. Możemy zatem opowiedzieć ciekawą historię z własnego życia, która jest ściśle powiązana z tematem prezentacji czy spotkania.

Powyższy podział jest zaledwie ogólnym drogowskazem. Gruntowne przygotowanie do kontaktu z określoną widownią wymaga odrobinę więcej wiedzy na temat ich mentalności i kultury. Na przykład Filipińczycy są niezwykle wdzięczną widownią, o ile znajdziemy do nich klucz. Ten naród uwielbia muzykę i śpiew, przez co stanowią bardzo reaktywną publiczność. Można zatem uwzględnić elementy muzyczne w swojej prezentacji. Filipińczycy są kolektywni, dbają o pozytywne relacje między sobą — śpiew ich jednoczy, a również ekspresyjni.

Pamiętajmy, że każda kultura ma swoje wartości i jedna prezentacja lub sposób jej prowadzenia nie zadziała równie skutecznie na przedstawicieli różnych kultur, zatem pod żadnym pozorem nie namawiajmy do śpiewu Finów, bo skończy się to fiaskiem. Finowie, podobnie jak reszta Skandynawów to kultury zdecydowanie powściągliwe. Ich przedstawiciele nabierają zaufania bardzo powoli i uważają, że dane zachowanie (np. śpiew) jest przyporządkowane do ściśle określonych ram, w których może wystąpić. Nawet zwykłe “dzień dobry” wypowiedziane do sąsiada budzi w Finach zakłopotanie.

Zobacz także: “Jak buduje się biznes w Tajlandii?”

4. Skromnie czy wytwornie?

Nasz wygląd zewnętrzny tworzy integralną całość z merytoryczną częścią naszej prezentacji. To część pakietu jaki oferujemy. Oczywiście zależy nam na wizerunku osoby kompetentnej i godnej zaufania. W zależności od części świata — należy dostosować swój wygląd tak, aby taki cel osiągnąć. Styl naszego ubioru będzie podyktowany stopniem ceremonialności naszego audytorium.

Do kultur ceremonialnych zalicza się przede wszystkim Japonię, kraje arabskie, kraje basenu morza Śródziemnego oraz Bałkany. Strój jest elementem używanym do podkreślania statusu. Jeśli chcemy uchodzić za osobę o wysokim statusie, to pożądane będą drogie tkaniny, markowe ubrania i biżuteria. Ubrania muszą być nowe lub w jak najlepszym stanie, starannie wyprasowane a nawet wykrochmalone. Marka zegarka czy butów będzie decydować o tym, czy zdobędziemy czyjeś zaufanie. Kobiety podkreślają status drogą i obfitą biżuterią oraz wyrazistym makijażem i markową odzieżą.

Kraje nieceremonialne to kraje Ameryki Północnej, Półwyspu Skandynawskiego, Australia czy Nowa Zelandia, gdzie ceni się normalność, nie wywyższanie się. Na przykład w Szwajcarii czy Luksemburgu, należących do czołówki najbogatszych państw w Europie, w niedobrym tonie jest przesadne epatowanie drogim samochodem czy biżuterią.

Osoby z państw o nastawieniu ceremonialnym przywiązują dużą wagę do statusu i hierarchii, zarówno społecznej jak i zawodowej. Status i hierarchia determinują reguły i rytuały związane z przebiegiem interakcji. Wyraża się to w używaniu oficjalnych tytułów i nazwiska partnera, np. Pani Doktor, Profesor Schmidt itp.

Przedstawiciele kultur nieceremonialnych mają bardziej egalitarne podejście, cechujące się przywiązywaniem niewielkiej wagi do hierarchii i statusu społecznego. W rozmowach często zwracają się do siebie po imieniu, sprawiają wrażenie wyluzowanych, przez niektórych określanych jako niedbałych. Występując przed nieceremonialną publicznością możemy spokojnie zwracać się do uczestników per “ty” i nie będzie to źle odebrane.

Dla Business & Prestige, Katarzyna Richter, ekspert komunikacji międzykulturowej, CEO Dealwithculture

Źródło: Gesteland R. R., “Różnice kulturowe a zachowania w biznesie”

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Katarzyna Richter’s story.