Op zoek naar mezelf binnen het spectrum van seksualiteit en genderidentiteit.

Keanu Manao
Nov 7 · 4 min read

Waar begin ik met zo’n ingewikkeld onderwerp zoals dit. Ingewikkeld in de zin dat ik me effectief een paar maand geleden honderd procent zelfzeker voelde, maar dat ik de laatste paar maand steeds meer merk dat mijn zelfzekerheid meer een wazige verschijning wordt, die af en toe eens komt piepen.

Ik ben nooit een zelfzeker persoon geweest. Alles behalve zelf. Ik trok alles wat ik deed in twijfel. Tot op het punt dat ik elke avond na het zetten van mijn wekker, echt vijf keer moest checken voor ik zeker was dat mijn alarm me niet in de steek zou laten. Een ding voor ik verder vertel: it sucks to feel like that. De grootste oorzaak was de twijfel aan mijn geaardheid. Dat weerspiegelde zich in alles wat ik deed. Ja, ik ben homo. Heb ik het daar moeilijk mee gehad? Hell yeah… heel moeilijk. Ondanks dat ik niet wil wegnemen dat dit grotendeels met mezelf te maken had, hebben mensen in mijn omgeving daar ook een nauwe rol in gespeeld. Zo kreeg ik bijvoorbeeld meer dan één keer van dezelfde persoon de vraag: “Zeg Keanu, ben je nu eigenlijk homo of niet?”. Vriendin, als ik “nee” zeg kan dat twee dingen betekenen. Ik ben geen homo of ik voel me niet comfortabel genoeg om het te hebben over mijn geaardheid. Move on and let me live. En zeker als je dan nog eens het lef hebt om dat te vragen, terwijl er 15 man rond staat en muisstil meeluistert. Als ik daar nu op terug kijk klinkt dat echt alsof mensen me echt uit de kast wouden sleuren. Oh en nog iets, er is dus effectief iemand die me niet kan uitstaan, omdat ik bijna vier jaar geleden niet wou “toegeven” dat ik homo ben. Fuck you and your egocentric fucked up mindset. Ik heb het recht om daar op mijn tijd mee om te gaan zonder dat jij daar even met je klotecommentaar kut over moet doen.
Om dit even om te gooien naar iets positief wil ik wel vertellen dat alles op vlak van mijn geaardheid erna wel een pak beter ging. I actually didn’t and still do not care that I am gay. Ik ging kort erna naar de hogeschool en ik heb mezelf daar eigenlijk nooit moeten labelen. Ik ging op date met een jongen, ik vertelde het aan mijn vrienden en dat was het.

Ik nam dus vrede met mijn geaardheid, maar had het wel nog altijd moeilijk met mezelf als persoon en hoe ik er uit zie. Tot het moment dat ik op Erasmus ging in Porto. Klinkt allemaal heel cliché, maar daar ben ik echt gegroeid als persoon. Ik leerde een heleboel nieuwe mensen kennen met verschillende achtergronden die godzijdank heel open-minded waren. Ik ben zo vaak naar “Zoom” geweest met die vrienden. Volgens mij is dat daar de bekendste gay club. Eigenlijk kwam ik daar voor het eerst in mijn hele leven in contact met zoveel mensen van de LGBTQ+ community en ik ben daar echt enorm dankbaar voor. Dit is één van de zaken waardoor mijn zelfzekerheid daar zo’n boost kreeg. Het kon me op een gegeven moment echt geen bal meer schelen wat mensen van me dachten. I’m fierce, pretty and feeling amazing… ongeacht van hoe mensen mij zien als persoon.

Het was voor mij een belachelijk lang onderzoek naar hoe ik mezelf identificeer. Kan ik nu zeggen dat ik mezelf ken? Zeker niet, althans dacht ik dat voor een relatief lange tijd. Ik zit sinds enkele weken weer wat in de knoop met mezelf en hoe ik mezelf precies identificeer. En op één of andere manier voelt dit lastiger dan mijn eerste so called zoektocht naar mijn identiteit. Heb ik überhaupt het recht om nog steeds te twijfelen aan wie ik precies ben of houd ik rekening met wat anderen van me denken? Fuck that, tuurlijk heb ik dat recht. Er is toch niets mis met twijfel? Ik vraag me af of ik binnen de twee genders, genaamd man en vrouw, hoor. Identificeer ik me wel volgens één van deze normen. Wat betekent dit nu eigenlijk precies voor mij? Wel, ik begin te denken dat ik misschien ergens midden in dat binaire spectrum val en ik sta dus open voor het idee dat ik me misschien wel als non-binair identificeer. Op één of andere manier zie ik dat non-binaire als vrijheid voor mezelf. Wat kan mij het schelen dat een trui bij de vrouwencollectie hangt. Wat kan mij het schelen dat sommige mensen zo bekrompen zijn en denken dat make-up een product is dat alleen vrouwen horen te gebruiken binnen dat zogenaamde binaire spectrum. Ik doe gewoon lekker waar ik mezelf goed bij voel en wat voor mij nou precies juist voelt.

Het is allemaal heel ingewikkeld voor mij. Het is namelijk nog steeds een zoektocht waaraan ik bezig ben. Zo ben ik gewoon nog steeds homo natuurlijk. Maar als ik mijzelf identificeer als non-binair, kan ik mezelf dan nog steeds homo noemen? Volgens mij wel. Seksuele identiteit en gender identiteit zijn namelijk twee verschillende dingen. Zo kan ik mij seksueel aangetrokken voelen tot mannen, terwijl mijn gender identiteit non-binair zou zijn. Ik weet momenteel nog niet precies hoe ik mijzelf gender-wise identificeer en waar ik me precies thuis voel, but I’m getting there.

Oh, nog even iets om dit af te sluiten. Als je volgens jezelf zogezegd altijd en in elke situatie honderd procent zeker bent dat een persoon homo, lesbisch, bi, … is of niet, zonder er een gesprek mee gehad te hebben, dan ben je gewoon een heel bekrompen persoon. Je kan denken dat iemand zich volgens een bepaalde seksuele identiteit identificeert, maar zogezegd zeker zijn is nog een paar bruggen te ver. Heel dat spectrum is een pak groter dan je zelf waarschijnlijk beseft. Fuck you and your so called “gaydar”.

Keanu Manao

Written by

Born in Flemish part of Belgium so my french doesn't go beyond bon-apple-teeth.