mükemmeliyetsizcilik

İşte bundan bahsediyorum. Kafamda bir sürü kurguladığım mükemmel olduğunu hissettiğim düşünce; tuşlara dokunurken, kalem çizerken kusurlu olmaya mahkumlar.Çünkü hala eksik hissediyorum yazdıklarımı, konuştuklarımı, yaşadıklarımı..Benim için bu konu buraya bir şeyler karalamaktan öte bir durum.Öyle ki hayatın her alanında bunu hissedip yaşamaktan yoksun kalıyorsunuz.Beynimin içinde her zaman daha iyi olabilirdi düşüncesi insanın bütün hareketlerine bütün düşüncelerine kelepçe vuruyor.(Bu kısacık yazıyı bile defalarca düzelttim, neredeyse silip paylaşmayacaktım.)Sırf bu yüzden insanlarla konuşmuyor, tartışmıyor, sevemiyor hatta bazen hissedemiyorum.Bu da insanda sürekli uzaklaşma isteği uyandırıyor, bulunduğun ortamdan, şehirden..Uzaklaşıp yepyeni insanlarla tanışıp kusursuz düşüncelerimle entegre olabileceğim gittiğim yere.Keşke daha fazlasından bahsedebilsem size.Okuyanla aramdaki belirsizlik anlaşılmamak korkusundan kendimi ondan uzaklaştırıyor. Umarım yaşanabilecek evrenler içerisinde en iyi olanında değilizdir.