Eyvallah

“…güzel günler bizi bekler
eyvallah dersin olur biter…”

Evelallah,çok söylendi tarafımızdan “eyvallah”. Kâh halimizi hatrımızı sorduklarında,kâh bizi bir köşede unuttuklarında… Ya soyulduğumuzda,ya da soysuzlaştırıldığımızda. Ya sövüldüğümüz de ya da bir güzel sevildiğimiz de… Teşekküründe de , üzüntüsünde de söylendi defalarca kez. Defaatle de çıkmaz sokaklarda aklımıza geldi bu sufii kelime. Nereye koysan ya da koyduğun yerden apayrı bir yere de alsan, “eyvallah” dedik tüm olup bitene. Dil ile de,kalp ile de bir olmuştu bu sözcük bir kere. Her eksilişimizde bir bir daha da arttı “eyvallah”lar dilimizde. 

Eyvallah,bağzı kabullenişlerimin timsalidir. Olduramadıklarımın da çoğu kez misalidir. Köşemde bekleyişlerin adresidir. Çocukça hayallerimin dindiricisidir. Yetişkinlik heveslerimin ise bitiricisidir. Genelde sabır taşının delicisidir. Sinirlerimin yükselişidir. Haykırışlarımın sessizliğidir. Köprüde ki ‘ayılara’ maalesef ‘dayı’ deyişimin sebebidir. Yalancı insanlara patlayamayışımın örneğidir. Yararını da zararını da gördüğüm onca şeyin iki kelam edişidir. Kendini frenlemenin,hırçınlık durağına uğramayışımın bazen de nerde olacağını bilmeyişimin itiraf edişidir…

Eyvallah’larım defaatle de boşveriş. Boş işler için söyleniş.Az dertlere yol gösteriş. Şiddetli saldırıları bekleyiş.Sağda duranları da solda duranları da içime sindiriş. Sorunları da,beni sorunlar içinde sormayanları da akla getirmeyiş. Pek iyi bi gösteriş ama içten içe sanki bir deliriş. Dumanlı kafam için adeta bir direniş.Güzel baharlar için kışı dert etmeyip,çıtırdan bekleyiş.Yaralı parmaklara işememeyiş. Bağzılarını hiç ama hiç s*klemeyiş…

Ayrıca Eyvallah; aldıklarıma da verdiklerime de bir yolvermek. Sıkıntılarımı onlarla göndermek. Sistemin çarkını kabullenmemek. Her işin içine girmemek. Yanımda duracaklara yön göstermek. Durmayacaklara ise yer tarif etmek. Gidemeyecekleri ekseriyetle göndermek. Acısıyla gelecek ilişkiye girmemek. Her başlangıcın bitişini görüp,yenisini beklemek…

Bunca şeye eyvallah derken,bazı şeyler bize dertken,hesaba katılmayan bir şeyler varken,hesabı istediğimizde borçlar birikmişken,kumbarada birikenler sıkışıp içinde kalmışken,her şey zorlaşırken,Yaradan da bir köşede seni izlerken; kendini bilen sen, eyvallah demeden nereye gidebilicen ? Diyebilicen ki,önünü de yönünü de görebilicen…

Evet “Eyvallah” bazen kabulleniş, bazen boşveriş, bazen de yol veriş.Ama sonunda hep bi rahata eriş. O zaman herşeye, herkese ‘eyvallah!’…