Araw ng Kalayaan ng Utak mong Tite ang Laman!

Watawat mong laging hinawakan sa umaga,
kamay sa dibdib, pero hindi sayo kundi sa pantasya mong puta,
pero bago yun kamot mo may naiwan, mga libag sa mabulbol mong singit,
kasi mainit, bakit pumangit, ang bansa mong sa umaga ay rosas, 
sa tanghali’y napagrausan na agad, at sa gabi’y dusang dusa na sa rahas
ng mga tumitira, pati mga sariling anak nya pinabayaan sya,
‘di nakonsensya, ginaya ang mga putanginang porno, pati nanay tinira? Punyeta!

Umaga nyang gigising para kumayod para sa mga anak,
pero umaga ng kanyang anak ay ang pagkulong sa banyo’t pagdyadyakol
ng mga Utak nyang Tite ang Laman, pangako’y iniwanan
na sagipin ka’t tulungan, nasaan, sigaw mong talsik laway “Para sa Bayan”?!
Naroon sa kabobohan mong pagtingin sa Kalayaan,
nabubulag ka lang sa dahilan na malayang kang nakakagalaw,
pero kulong ka ng katangahan, ‘di nag-aral ng kasaysayan
dahil hindi raw bagay yun sa fashionista, puta, damit mong pauso,
‘di ka na natuto, walang kwenta, pagbinaril sa gyera ‘di ubra yang art-art mo.

Araw ito ng pagpapalaya ng mga maka-bayan mong pangarap, pangarap,
kasi alam nating magiging makasarili ka, ‘di ba nangyayari na? 
gusto mong mas maging gahaman pa kay Imelda,
o kimkimin ang mga lupain parang Ayala, pati ang Lupang Pangako
gusto nilang planuhin, para may sakop na?
O kaya sa mga ayaw magpakawala ng Hacienda, 
tanong mo kung bakit madalas dumanak ang dugo, ‘di pang maharlika. 
Sila yung mga nakakita’t nakalaam kung nasaan ang kay Yamashita.

Ang mga hindi parin nakakalaya’t nakakatawid na mga kaluluwa,
ng mga kapatid nating Moro at Lumad sa balang nalubog sa kanilang ulo.
Ang mga hindi parin nakakatawa’t nakakangiting mga kaluluwa,
ng mga kapatid nating namatay sa Yolanda,
Patawarin mo sana ako kapatid na nasawi sa kalamidad, yung tulong na makakayanan ko sanang maiambag, ayon dinedeklara, pinangkampanya,
kaso natalo sila. Buhay sana kayo, kaso mas pinili nilang paghati-hatian,
yung ilang pursyento napunta pa sa artistang walang ibang plano,
kundi pakiligin at pabasain ang mga puke ng nagpapantasyang babaeng
handang handang magpa-anak sa maliit na bayag at mahinang lahi ng kanyang mga tamod.

Dilaw, kulay ginto, pati mga tamod ng nagbabayad ng buwis, pawis,
gusto ring angkinin, lunukin.
Huwag kang sisigaw ng mapulang “Kalayaan!”, 
kasi gusto nilang maniwala ka sa dilaw na kalayaan, may kantahan,
pera-pera ang usapan, meron pang tinagong halayaan noong halalan.

Kaya huwag kang maniwalang nagdeklara si Aguinaldo, gago,
ng Kalayaan sa Bayan mong duguan, natuwaan nyang ibenta, kwarenta,
kasama ang mga payo ng mga ilustrado, puro kwento’t pormal,
hindi nag-aatubili ng dangal, o kaya tanong mo kay Rizal, 
na hindi rin marunong magsulat sa baybayin, kasi laking Espanya,
dila nya sagana sa mga utong ng mga mabubuting dalaga,
kasi ayaw nya raw sa pinay, dahil tamad, at maalat ang lasa?
O baka, kaya ka rin lumayo, ay hindi dahil gusto mong ibenta ang Pilipinas
pero takot kang malaman ng iba, na hanggang mamatay ay kulong ka
ng kloseta, na hindi ka persona ni Ibarra, kundi Maria Clara.
Ang dahilan nilang ika’y ipapatay dahil sa iyong mga sinulat
ay panligtas nga ba, dahil nahuli ka’t makukulong ng mga guardya
dahil nakita kang may subo-subo sa Espanya!

Ang mga kampana natin ay patuloy na kakampay, kampay!
ang mga madadaling malinlang, unang paniwala palang ay patay na.
Walang pinagkaiba, ang pagsigaw nila sayo ng mga dasal, maging relihiyoso,
sa mga tinuturo nilang ang bayan mo ay malaya, walang kesyo-kesyo.
Kapag tinuro kaya na ang mga Hapon ang dapat sasagip sa atin
maniniwala kaba sa akin? dalangin ko’y hindi ka aamin.

Kasi alam kong ang Utak mong Tite ang Laman
naniniwala na ngayon ay Araw ng Kalayaan!
Bayag Bayan!