Wat moeten we met die nieuwe generatie?

Waarom ze meteen van alles willen, en zo weer weg zijn

Photo by David Preston on Unsplash

En weer zit de gemiddelde manager met een levensgroot vraagteken: hoe the-hell zit dat met die jongeren van tegenwoordig?! Wat willen ze nou eigenlijk? Alle oude wetten van het motiveren lijken niet meer te werken. Alsof er na het jaar 1990 plotseling mensen werden geboren met een totaal andere gebruiksaanwijzing. Die zijn nu een jaartje of 5 aan het werk (of niet dus), en zorgen voor hoofdbrekens: ze weten alles beter, ze willen meteen veel verantwoordelijkheid, weigeren saai werk te doen, melden plotseling dat ze 3 maanden op wereldreis gaan, en als ze dan eindelijk een beetje ingewerkt raken, zijn ze er al weer vandoor. Hier valt toch geen organisatie op te bouwen? Tja, misschien inderdaad niet één die we gewend zijn… Wat te doen?

Mijns inziens begint het allemaal bij de context waarin deze jongelui zijn opgegroeid: gamen in plaats van buitenspelen, onmiddelijk antwoord op al je vragen door het internet te gebruiken als een soort externe hersenen, en duizenden malen meer potentiële vrienden dan voorgaande generaties ooit hebben gehad. In die zin zijn ze veel meer wereldburger dan wij: met een zeer groot netwerk, betrokken bij belangrijke thema’s, en met een diepe wens iets zinvols mee te maken en te doen. Dit maakt ze aan de ene kant vroeg wijs, met een enorm leervermogen, maar aan de andere kant erg moeilijk te motiveren met wat veel van onze huidige organisaties te bieden hebben. Tel daarbij op dat deze millenials vaak erg ongeduldig zijn en onmiddelijk resultaat willen zien, en je hebt als gemiddelde werkgever een behoorlijk probleem.

Je vraagt je misschien af hoe gamen in dit plaatje past. Dit is toch geen zinvolle activiteit, en zeker niet sociaal? En je verspilt hiermee toch alleen maar je tijd, hetgeen juist leidt tot een gebrek aan effectiviteit. Hier slaat de gewone manager dus alweer de plank mis. Ten eerste: gamen is tegenwoordig een zeer sociale bezigheid en er zijn hele communities ontstaan rondom allerlei games, waarbij mensen tegelijkertijd concurreren en elkaar helpen. Ten tweede: juist omdat activiteiten in de “echte” wereld vaak zo zinloos lijken en geen noemenswaardig resultaat opleveren, vlucht onze Y-generatie in de virtuele wereld. De realiteit is kapot. Voor hen. En dit snappen wij niet.

OK, maar wat nu? Het is duidelijk dat we dit probleem niet kunnen negeren. We hebben als organisaties de geweldige moderne skills van deze twintigers hard nodig. Maar aan de andere kant lijkt het alsof we tegen een muur praten. Er zit maar één ding op: we moeten het werk dat we hen te bieden hebben tot een veel betere ervaring maken. Zinvoller, uitdagender, met veel meer autonomie, en onmiddelijke feedback vanuit de activiteit zelf (en niet vanuit ons als manager). Meer zoals een goeie game eigenlijk. En stoppen met dat gemanipuleer met leaseauto’s, laptops, smartphones en reisjes naar Barcelona. Come on. Dat is bijna beledigend en leidt alleen maar tot meer minachting voor werkgevers.

De hamvraag is nu: zijn we bereid en in staat dit te doen? Hebben we de moed te zeggen: “wij bieden niet het beste salaris, je krijgt bij ons ook geen auto onder je kont, en we gaan niet met het hele bedrijf skiën”? Willen wij tijd en energie steken in luisteren? Willen we echt weten wat hen drijft? Durven we hen meteen de vrijheid te geven om te bepalen waar, wanneer, hoe, en met wie ze hun taken uitvoeren? Begrijpen we eigenlijk zelf wel wat allerlei activiteiten er toe doen? Accepteren we tegenspraak? Kunnen we stoppen met het geven van denigrerende feedback tijdens totaal irrelevant geworden functioneringsgesprekken? Zijn we in staat om hen op ieder moment de juiste uitdaging voor te schotelen? En niet te vergeten: hebben we het lef onszelf eens wat minder serieus te nemen?

Face it: 20 jaar ervaring is niet alles meer. Je hebt daardoor niet automatisch de wijsheid in pacht. Durf te leren van twintigers, durf ze de vrijheid te geven jou te vertellen hoe het eigenlijk zit en hoe het zou moeten. Ze zijn zoveel wijzer dan je denkt. En ja, ze zijn veel en veel mobieler. So what? Dat betekent alleen maar dat je ze meteen in staat moet stellen om productief te zijn. Want ze willen niks liever dan dat. Als het ze maar een super-ervaring oplevert. En nu weet je zo onderhand wel dat dit niet betekent dat je een glijbaan in je kantoor hebt…