Η ανάγκη ύπαρξης μιας νέας προοδευτικής συμμαχίας.

Βλέπω ανθρώπους στα κοινωνικά δίκτυα και στον δημόσιο λόγο που δηλώνουν προδομένοι από την κυβερνητική πολιτική του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Τους κατανοώ έως ένα σημείο αλλά με τίποτα δεν συμπάσχω , τι περίμεναν ; Ότι θα λέγαμε κάποιο βροντερό “ΟΧΙ” και όλος ο κόσμος θα έτρεχε μήπως και πεινάσουν οι Έλληνες με τις επιλογές τους ή ότι ο άλλος δρόμος έξω από το ευρώ και τον δυτικό κόσμο ήταν καλύτερος; Και τα δύο όρια τα είχε θέσει ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. πολύ πριν από τις εκλογές άρα κατά την άποψή μου κανείς δεν δικαιούται να λέει ότι τον κορόιδεψαν. Φυσικά γιατί ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. ήταν “αντιμνημονιακός” το 2010 και εναντίον κάθε μεταρρύθμισης (ακόμα και προοδευτικής) είναι κάτι που πρέπει να αναλογιστούμε και την Ν.Δ. του Σαμαρά / Μητσοτάκη και για ένα μεγάλο τμήμα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. . Συνοψίζεται δε η απάντηση στο “φύγε εσύ να έρθω εγώ” και δυστυχώς τα κατάφεραν (προς το παρόν).

Η πολιτική του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. δεν είναι σοσιαλδημοκρατική δεν είναι σοσιαλιστικά φιλελεύθερη δεν είναι αυτό που ευαγγελιζόταν η ανανεωτική αριστερά δεν είναι κάτι που να έχει σχέση με την προοδευτική παράδοση ή τις νέες προοδευτικές ιδέες. Είναι μια διαχειριστική αντίληψη που στον κοινωνικό τομέα είναι ήπια φιλελεύθερη και στον οικονομικό αγγίζει τις ιδέες του νεοφιλελευθερισμού.

“Μα θα γινόταν αλλιώς σήμερα ;” ίσως σκεφτεί κάποιος , που μπορεί και να έχει δίκιο . Όμως μέσα σε αυτό που ζούμε , που είναι ο λίγος χρόνος μετά την κατάρρευση της Ελληνικής κοινωνίας (οικονομικής , ηθικής , πολιτιστικής κ.ο.κ.) θα περίμενε κανείς ότι αν κάποιος κάνει κάτι αναγκαστικά για μικρό χρονικό διάστημα , θα έχει σχέδιο για το μέλλον. Προχωράμε χωρίς σχεδιασμό και με συνέχιση της απολιτικής νομής της εξουσίας. Το ίδιο άλλωστε ευαγγελίζεται ο νέος νεο-Αντρέας αντίπαλος Κυριάκος Μητσοτάκης.

Στον αντίποδα ένας Σταύρος Θεοδωράκης που δεν έχει κόμμα αλλά προσωπική πολιτική κίνηση και ένα ΠΑ.ΣΟ.Κ. που συμπεριφέρεται ακόμα σα να είχε την διαχειριστική εξουσία. Εδώ πρέπει να βάλω έναν αστερίσκο και να γράψω ότι δεν είναι τίποτα κακό με την διαχείριση της εξουσίας, εκτός αν γίνει αυτοσκοπός και δεν προωθείς μέσα από αυτή την πολιτική που λες ότι έχεις.

Ποιος δημοκρατικός σοσιαλισμός , ποια σοσιαλδημοκρατία , ποια προοδευτική παράταξη ; Όλα αυτά ήταν ξένα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. πολύ πριν την κατάρρευση , ήταν συνθήματα για να μαζεύεται η “φυλή” και να προωθεί τους δικούς της ανθρώπους χωρίς πολιτικές. Σε αυτό το πλαίσιο μια χαρά τα βρίσκουν με την προσωπική πολιτική κίνηση του Σταύρου Θεοδωράκη , απολίτικοι σε κάποιο ακαθόριστα εκσυχρονιστικό κέντρο χωρίς φυσικά να ορίζουν το τι σημαίνει “εκσυγχρονισμός” ή “μεταρρυθμίσεις” για αυτούς.

Η προοδευτική παράταξη όμως είναι κάτι πολύ πραγματικό. Το συναντάς παντού στην κοινωνία , βλέπεις ανθρώπους που είναι συντηρητικοί στην δική τους ζωή και όμως θέλουν το καλό όλων. Βλέπεις ανθρώπους που έχουν φάει μια ζωή με την αριστερά και είναι είναι πρόθυμοι να συζητήσουν για κάποιο σχέδιο που μπορεί να μην τους ικανοποιεί 100% αλλά αν μη τι άλλο θα έχει σαν πυρήνα τον ανθρωπισμό και την κοινωνική δικαιοσύνη. Βλέπεις ανθρώπους που έφαγαν ατελείωτες ώρες τις ζωής του υποστηρίζοντας το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να είναι παγωμένοι , να έχουν καταλάβει τα μεγάλα λάθη και να θέλουν κάποια νέα σπίθα.

Βλέπεις παντού στην κοινωνία να αναπτύσσετε μια νέα μεγάλη προοδευτική συμμαχία που ξεκινά από διαφορετικές αφετηρίες αλλά έχει το ίδιο ζητούμενο , μια πολιτική που θα βοηθά την κοινωνία , τον μη ισχυρό , τον άνθρωπο που πασχίζει στην δουλειά , που βάζει πάνω από τις ανάγκες των ιδιωτών τις κοινωνικές ανάγκες. Δεν θα το πω κεντροαριστερά μόνο και μόνο γιατί στην Ελλάδα καταφέραμε και ευτελίσαμε τον όρο , θα το πω προοδευτική συμμαχία.

Δεν έχω ιδέα πως μπορεί αυτό να δομηθεί μακριά από τα παζάρια του “κάτι” κέντρου ΠΑ.ΣΟ.Κ. — Στ. Θεοδωράκης. Δεν έχω ιδέα τι ρόλο μπορούν να διαδραματίσουν νέες κινήσεις όπως η Δημοκρατική Ευθύνη ή η πολύ καλή ανάλυση του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. . Αυτό που ξέρω είναι ότι κενά δεν υπάρχουν στην πολιτική και αν αργήσουμε να δημιουργήσουμε την προοδευτική συμμαχία θα καταλήξει όλος ο προοδευτικός κόσμος να ψηφίζει ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. ακόμα και αν δεν τον πιστεύει, και η απογοήτευση θα οδηγήσει σε πολλά χρόνια διαχειριστικών κυβερνήσεων που θα προωθούν τα συμφέροντα της δεξιάς και του 1% .

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Konstantinos Chatzopoulos’s story.