Kristien Leyn
Jul 10, 2017 · 7 min read

Na twee dagen Kinshasa zijn we dan vertrokken richting Popo. Om vijf uur konden we onze helse rit van 350 km starten. De jeep was gelukkig de dag ervoor al vol geladen en als ik zeg “vol”, dan bedoel ik nokvol. Na drie uur rijden op verharde wegen kwamen we aan bij onze eerste stopplaats. Een ontbijt bij de zusters met verse broodjes. Ze leven er heel primitief maar hun hartelijke ontvangst maakte veel goed. Eén zuster bleef maar kijken naar Arthur en ze wou persé met hem op de foto.

beetje lengte verschil …

Met een gevulde maag konden we weer verder. De wegen waren nog steeds verhard. Het aantal vrachtwagens die op de weg in panne stonden was niet meer bij te houden. Sommige staan er dagen, andere weken voor ze gemaakt worden. Voertuigen die niet meer te herstellen zijn blijven gewoon achter en men verlegt de weg. De rit van Kinshasa naar Popo kost per “taxi” 15€ de man. Velen kunnen dit niet betalen, maar dat wordt dan creatief opgelost, gewoon meer mensen in de wagen en de kostprijs delen. Resultaat; we zagen zo een overvolle jeep met 30 mensen in en op de wagen. Niet te geloven, sommige kindergezichtjes plakten gewoon tegen het raam. Het was voor ons al zo lastig in die warmte, ik mag er niet aan denken hoe zij aankomen.

Ons middagmaal aten we bij de paters, vergezeld van ons eerste 0,65 l n’koy pint en alweer wilden ze op de foto met Arthur. Het was Godendrank in dat weer. Intussen was de verharde weg veranderd in aardewegen. Dat viel nog enigsinds mee, de zandwegen waren echter de doodsteek. Aan 20km per uur door elkaar geschud worden laat lichamelijk zijn sporen na, maar niemand morde. Een blik door het raam was voldoende om te beseffen hoe goed wij het wel hebben. We zijn ettelijke dorpen gepasseerd in de brousse waar de inwoners al blij waren dat “de blanken” zwaaiden naar hen. De tijd is hier 100 jaar blijven stil staan. We wisten dat er armoede was, maar dit hadden we niet verwacht. De mensen hun kleren waren zo vuil, het valt niet te beschrijven. Het waren eerder gaten met beetje kleren er rond, rekkers in hun broek ontbraken en wat niet aan bleef moet je maar de hele dag vast houden. Al van jongs af aan stappen ze uren om water of op zoek naar maniok. Voor de meeste volwassenen en kinderen is dat hun enig dagelijks werk. Op de rit hebben we ook nog een ziek kindje Olivia mee genomen. Haar mondje was heel ontstoken maar gelukkig hadden we vitaminen mee vanuit België zodat een 14-daagse kuur er haar terug bovenop moet helpen. Als bedanking kregen we een levende kip mee in de auto 😱

De laatste 14km waren moordend. De weg was zo zanderig en steil dat ik dacht dat we het niet zouden halen. We hadden geluk, zei de chauffeur, we zijn er vlot gepasseerd want bij zijn laatste rit had hij er drie uur over gedaan omdat een kapotte auto de weg blokkeerde en ze een andere weg hadden moeten graven… slik….

Aangekomen om 18u30 was het al donker en na alweer een grote pint konden we warm eten. Ze doen hier echt hun best om ons te plezieren. Hoewel zo goed als alles uit blik komt smaakt het ons toch maar. De broodjes bij het ontbijt zijn zelfs lekker en de meegebrachte pot Nutella doet de rest.

De eerste volle dag in Popo hebben we nog wat uitgerust, ons botten vielen allemaal weer op hun plaats en we reden naar de ‘Cité’ om ons papieren in orde te brengen. Als buitenlander moet je je laten inschrijven bij de DGM zodat ze je kunnen bereiken moest er onrust uitbreken. Het is hier ook de gewoonte dat je wordt voorgesteld aan Jan en alleman, te beginnen met de burgemeester. Deze kleurrijke dame schudde ons stevig de hand en onderhandelde al direct met onze zuster voor vervoer de dag erop naar Kinshasa. Afbieden is hier een sport en als ze dan tot een prijs kwamen deed ze er later nog een smak af.

Omdat onze chauffeur jarig was zijn we iets gaan drinken in een plaatselijke kroeg. Alweer een ervaring die kan tellen. Bier wordt van ergens gehaald en na lang zoeken vonden ze uiteindelijk vier glazen. Met wat ter plaatse gekochte arachidenoten liep het vlot binnen.

In de namiddag zijn we ons domein gaan verkennen, de grote kerk, schooltjes, andere zuster en patercongregaties.

De dag erop kon het echte werk beginnen. Arthur en Stephan mochten de douches schrobben en ik ging richting ziekenhuis. Ik kon er werken in het labo maar dat is een hoofdstuk apart waard.

Toen ik ‘s middags terug kwam blonken de douches als nooit tevoren en waren ze klaar om de dag erop te schilderen. Puik werk van mijn twee mannen! Toch even meegeven dat de douches hier eigenlijk een ruimte zijn waar je je kan wassen met een emmer water want geen stromend water in het droogseizoen.

Intussen kwam er nog een weesje toe dat nog geen naam had, Arthur mocht er één kiezen en eerst was het ‘Kevin’, maar na rijp beraad is het toch Arthur geworden 😌 In de vooravond zijn Stephan, Arthur en Geulord gaan voetballen met de jongens van het dorp. De meeste zonder schoenen en op de blote aarde en toch zaten er daar echte talentjes tussen.

Een foto trekken en aan hen tonen is een attractie op zich, de meeste hebben zichzelf nog nooit gezien, kan je je dat inbeelden?

De volgende dag is Arthur om 6u20 opgestaan om te gaan lopen met Geulord. Die jongen zou het tempo van Arthur aanhouden maar na één kilometer moest hij zijn beslissing herzien. Hij kon totaal niet mee en we lachen er te pas en te onpas nog mee. Na alle mogelijke excuses aan te halen moest hij in Arthur zijn meerdere kennen.

Gisteren waren we getuige van het slachten van een varkentje, alles met uitzondering van de blaas wordt hier naar binnen gewerkt. We hebben ook de zondagsmis bijgewoond. We verstonden er echter niets van want het was in hun plaatselijke taal maar ik neem aan dat een gitaar die vals klinkt in alle talen vals blijft klinken. Er wordt veel gezongen en geklapt, maar na één uur zijn wij opgestapt.

Arthur heeft zijn eerste les ‘water dragen’ op je hoofd achter de rug, dit was natuurlijk lachen geblazen 😅

In de voormiddag wordt er steeds gewerkt en in de namiddag konden we alles klaar zetten voor het feest ‘s avonds. Het nieuwe huisje voor de ingenieur en de chauffeurs was af en dat moet plechtig ingewijd worden. Twee priesters deden de inzegening en zowel de arbeiders als hun familie woonden de plechtigheid bij. En daarna, bier met oliebollen!

Deze morgen zijn we naar de visvijvers geweest om een actieplan op te stellen. Van Marijke uit Damme hadden we orders gekregen en nu kwamen we de toestand ter plaatse inspecteren. Dit is een heel groot project, niet in het minst omdat ze hier niet het geschikte werkmateriaal hebben.

Arthur met Olivia aan de visvijvers

En mocht je je afvragen wat de zusters doen ‘s avonds, strikt hun Amerikaanse serie bekijken en daar mag niets voor wijken. OMG 😇

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade