Bazen kendimi o kadar zavallı, o kadar ezilmiş hissediyorum ki, ne ara bu hale geldiğim hakkında en ufak bir fikrim olmaması da bu olayı daha kahredici hale getiriyor içimde. Nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama kalbimin içinde üçüncü ya da dördüncü, belki de beşinci kez dünya savaşı falan oluyor gibi. Şüphelerin savaşı…

Bir başlık bıraktı; yaz ve oyna dedi.

Giriştim hikayeye ince ince.

İnceden bir ben yazdım, azmeden bir o.

Kendi kelimelerime naz ekledim, onunkine ise azim.

O kadar iyi niyetliydim ki, içi çürümüş insanları yeşertmek için her gün ellerimle suladım. Herkesin bir baharı vardı, inandım. Kalplerinin üzerinde menekşeler açsın diye en süslü laflarımı kulaklarına fısıldadım. Üşenmedim, göğüs kafeslerine uçurtmalar bağladım. Vitaminler verdim…