Kujtesa Bungu

Mos u derzo se jeta tbon me vujt, ti maje kryt nalt se kejt mun mi kalu. Rrzohesh, dhem, lendohesh amo msohesh mos prit ndihm prej kerkujt as doren mos ja zgjate gjithkujt se ti mun ngrihesh edhe vet. So nevoja kerkush mem ndihmu e mandej me fjalë mem ranu, se nuk du asnjo mem sundu. Une sjom rob perveç i Zotit, s’munesh mem ngrit as mem rrzu perveç Atij qe m’ka kriju. E jeta m’ka bo me lloje-lloje njerz mu perballu nuk po te drejtona ty as ty po vetes se une jom pendu. Nuk ki faj ti as ti po une qe t’jom nenshtru, nuk munesh ti rriskun me ma caktu se mu Zoti m’ka kriju. I maj syt mshel 1 jete ma tmire me endrru amo edhe ondrrat qe kom menu ne realitet me i realizu m’jan shkatrru. Po du nje t’ardhme ma t’mire me pa e me bo se jem ngop mo. Secili per vete tu menu kush ma shume me fitu, qysh mas shpine me shpiunu. Veç per t’kiqa tu menu edhe dashnia ne urrejtje eshte shendrru do njolla te zeza qe veq pendimi mun mi largu. Po du me jetu, me u shkollu pa mendu qe nesr s’ka me u punsu ose qysh dikon me gjete me intervenu, pse ma i miri mos me fitu?! Po jetoj me nje shpresë qe nesr gjithqka ka me perfundu errsiren qe na ka mbulu dritat e zemrav tona me zbardhu.