Onlar her nerede olursa olsun çocuklardır, savaş ortamında bile taşlar arasında oynayacak birşey bulan, masum. Acıyla erken tanışsa da umudunu hiçbir zaman yitirmeyen, her yerde ve her zaman gülebilen çocuklar.

Kimi yetim, kimi öksüz kalmış, çoğunun ortak noktası ise evlerinin yıkıldığı, yıllardır çadırlarda yaşadığı ve giyecek elbiselerinin dahi olmadığı bir bölgede yaşamaları…

Bazen oyun oynadığı sokaklar aniden çığlıklarla dolar; silah sesine ya da varil bombasına maruz kalmışlardır. Gözleri her türlü işkenceye şahit olmuştur. Ama onlar, akşam olunca toplanıp yine oyunlar oynamayı, mutlu olmayı becerebiliyor.

Suriye’de karışıklık hali ne kadar uzun sürerse ABD’nin, İran’ın, Rusya’nın, Çin’in ve bir çok emperyalist kan emicilerinin o kadar işine geldiği bir sofrada, direnmekten usanmış halkın imdadına yine çocuklar yetişiyor. Savaşın ortamından ister istemez etkilenen daha büyük yaşta olanları ise, akşamları toplanıp yürüyüş yaparken marşlar söyleyip hem eğleniyor, hem de halkın bunaltıcı havadan bir an olsun kurtulup moral bulmasını sağlıyorlar.

Onlar küçük mücahitler, özgürlük oyunlarında her zaman zafer yahut işaret parmaklarını kaldırıp poz veriyorlar. Geleceğe umutla bakmakla kalmıyorlar, gözlerindeki ışıkla insanlara umut vaad ediyor, yaşama sevincini yeniden aşılıyorlar.