Confronterende fictie over griezelrealiteit

Get out: atypische horror van Jordan Peele

Daniel Kaluuya speelt de rol van Chris Washington, maar het is Allison Williams die als Rose Armitage in het oog springt.

Get Out is een hit in Amerika. De horrorkomedie speelt in op racisme als maatschappelijk probleem, een thema dat duidelijk nog leeft. De spannende opbouw, het bizar verhaal en de goede acteurs, zorgen ervoor dat de film blijft nazinderen.

Oscars so white

Jordan Peele — bekend van het komisch duo Key & Peele — schiet met zijn debuutfilm Get Out meteen de pijl in de roos. Hij maakt een horrorfilm waar je de kriebels van krijgt zonder afgehakte ledematen en liters bloed te gebruiken. Met zijn scherpe humor kaart hij een nog steeds brandend actueel thema aan. Wat ongewoon is voor een horrorfilm, waar meestal niet veel achter te zoeken valt. In een tijdperk van Marine Le Pen, Donald Trump en hashtags zoals #oscarssowhite confronteert de zwarte regisseur je met het contrast dat vandaag nog steeds bestaat.

Chris Washington (Daniel Kaluuya), een zwarte fotograaf, ontmoet zijn blanke schoonfamilie. Wat begint als een doodnormaal weekendje met een doordeweeks gezin, lijkt steeds meer uit te draaien op een grote mindfuck. De ouders van Chris’ lief Rose proberen hem ervan te overtuigen dat ze helemaal niet racistisch zijn. En hoewel enkele opmerkingen op z’n minst opvallend te noemen zijn, doet dat Chris’ wenkbrauwen niet onmiddellijk fronsen. Het zijn de zwarte huishoudster en tuinman die hem de stuipen op het lijf jagen en de kijker doen afvragen wat er in godsnaam aan de hand is.

Daniel Kaluuya is er tamelijk goed in geslaagd om in de huid van deze opmerkelijke man te kruipen. Wie echter echt uitblinkt in haar rol is Allison Williams aka Rose Armitage. De dochter van een neurochirurg en psychiater weet vanaf seconde één indruk na te laten en, op z’n zachtst uitgedrukt, te verrassen.

Nieuwe horror

Als je echter een horrorfilm opzet of gaat kijken, verwacht je om de haverklap clichématig opgeschrikt te worden. Peele heeft een uitzondering op de regel gemaakt. Hij weet de spanning op te bouwen, zonder als een zot te smijten met voorspelbare verschietacts. De kijker heeft geen kans om lekker onderuit te zakken en zijn aandacht te verliezen. Met akelige geluiden of muziek en goed getimede schrikmomenten creëert hij echte trillerscènes. Geen (of bijna geen) bloederige taferelen maar de spanning zorgt voor horror. Al mag het tempo soms wel wat opgedreven worden.

De echte horrorliefhebber zal waarschijnlijk op zijn honger blijven zitten. Zij die openstaan voor een andere kijk op het genre, zullen verbaasd en misschien wel aangenaam verrast worden. Hoewel de tijd van slavernij in Amerika al lang voorbij is, zijn rassenhaat- en geweld nog steeds een issue. Het verhaal weerspiegelt de paranoia die zwarten vandaag nog steeds teistert. Daarnaast legt Get Out de vinger op een zeer zere wonde. Want hoe luid we ook roepen van niet of het de kop proberen in te drukken, racisme is nog steeds veel te vaak een drijfveer voor pijnlijke gebeurtenissen.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.