Ik staak, jij staakt, en toen staakten wij toch niet…

Nadat het nieuws bekend werd dat de aanstaande onderwijsstaking van 6 november is afgeblazen vanwege het ondertekende convenant, bevond ik mezelf voor het eerst van mijn Whats App-leven in een groepsApp ‘Werk’.
Het bestuur trok de stakingssteun in, zo leerde ik daarin van mijn leidinggevende, en alle collega’s stemden voor mijn ogen in met het openen van de schooldeuren op de bewuste woensdag. Als enige gaf ik aan alsnog in Den Haag te gaan protesteren en mailde mijn collega’s onderstaande opgaaf van redenen:
Beste collega’s,

Onder de infographic link ik naar het NOS-journaal van zaterdagochtend 1 november 2019, (blok 0700–0800u vanaf 11.00 min) waarin voorzitter Peter Althuizen van vakbond LIA een reactie geeft op afgebeeld akkoord en de daaraan verbonden afgelaste staking van woensdag 6 november.
Mijn vakbond LIA (leraren in actie) roept iedereen op om woensdag a.s. het protest door te zetten en nodigt eenieder uit aanwezig te zijn in Den Haag. Daar kunnen stakers vanaf 10.00u deelnemen aan de LIA-manifestatie op Het Lange Voorhout nabij het Binnenhof. Ook kunnen belangstellenden in de Tweede Kamer op de publieke tribune aanwezig zijn bij het plenair debat waarin de onderwijsbegroting besproken wordt; aanvang 10.15u.
Ik ben geen lid van één van de vakbonden die deelnamen aan het overleg dat leidde tot het convenant. Ik ben lid van LIA dat niet mocht aansluiten bij dit overleg en het akkoord niet ondertekende. LIA is een vakbond zonder stakingskas, in tegenstelling tot andere vakbonden. Ik lever mijn dagloon in nu ik alsnog tot staken besluit.

In januari 2019 gaf de Aob op zijn website in een analyse aan dat het onderwijs miljarden nodig heeft om onderwijsuitgaven op peil te houden.
Met strúcturele onderwijsuitgaven kunnen grote pijnpunten als: te grote klassen, te kleine salarissen, ongelijk salaris tussen leraren PO en HBO-opgeleide docenten VO, te hoge werkdruk, het alsmaar groeiende lerarentekort -met alle gevolgen vandien-, voor eens en voor altijd aangepakt worden.

Daarnaast loopt er al een poos een burgerinitiatief dat pleit voor ‘haal lerarensalarissen uit de lumpsum’ zodat bv. loongelden gegarandeerd daar terechtkomen waar deze horen, de klassengrootte tot een maximum ingesteld kan worden, werkdruk binnen acceptabele perken blijft.

Er is ontzettend veel gaande in onderwijs, en ikzelf begrijp meer niet dan wel. Maar wat ik wel weet is dat ik twee jaar geleden niet besloot tot staken voor enkel wat cijfers erbij op mijn loonstrook. De miljoenen in het gisteren gesloten convenant zijn een incidenteel ‘zoethoudertje’ en bieden geen structurele oplossing voor de grote crisis waarin in mijn optiek het gehele onderwijs verkeert. Wat geld voor de aankomende twee jaren, en dan maar afwachten wat een daaropvolgend kabinet doet, daarin ontwaar ik geen visie, langetermijndenken, plan, en al dát is juist waar de beroepsgroep om schreeuwt.

Het VO acht het convenant onvoldoende. Zelfs aan de eisen voor hun noodpakket wordt geen gehoord gegeven, stelt VO in Actie op Twitter. ‘Woensdag gaan wij staken’.
~
https://www.oudersonderwijs.nl/nieuws/ouders-en-leerlingen-steunen-lerarenstaking/
De afgelopen weken was de actiebereid weer enorm gegroeid in het onderwijs, en ook daarbuiten. Op o.a. social media werd sinds de aankondiging duidelijk dat zelfs ouders en leerlingen wilden deelnemen aan deze staking. Het draagvlak was dus breed.
Instemmen met deze incidentele ‘gift’ wordt door velen als onderdeel van een bedenkelijk politiek spelletje ervaren: de leraar die met dit convenant nu nóg niet tevreden is wordt zo impliciet weggezet als een soort van ‘Rupsje Nooitgenoeg’ dat steeds maar méér wil. Deze beeldvorming over leraren zal leiden tot draagvlakvermindering onder de samenleving ten aanzien van eventueel benodigde onderwijsacties in de toekomst. Met het wegvallen van staken als machtsmiddel staat het onderwijs niet alleen nu maar ook in de toekomst bijna gegarandeerd met lege handen; de fooi is uitgedeeld en de totale macht permanent terug in handen van de kapitaalverschaffer.

Hoe is het mogelijk dat Aob’s 'coördinator communicatie' Robert Sikkes in het novembernummer van het Onderwijsblad (Aob) nog het meest ongewenste scenario schetst (zie afbeelding) maar dat exact dit script op 1 november door de aanzittende bonden verkozen wordt bóven het nog groter laten groeien van actiebereidheid?!
Al wéken verdedigde op Twitter een duo spiksplinternieuwe Aob-bestuurders de keuze voor slechts één stakingsdag met de 'organisatiegraad’mantra: eerst moesten nog veel meer leraren lid worden van vakbonden om de door leraren zo gewenste meerdaagse staking legitimiteit te verschaffen. Ons geduld een schone zaak...
Als elke leraar die op onderwijstwitter sinds de ondertekening aangaf het lidmaatschap op te zeggen dit ook werkelijk heeft gedaan, dan is de organisatiegraad evenredig met het vertrouwen enorm gekelderd. Exit meerdaagse staking óóit. Het enige pressiemiddel van de beroepsgroep uit handen geslagen door hun eigen bond.

De behoefte van de beroepsgroep was nooit zo’n incidenteel cadeautje, het was altijd al een roep om structurele herziening van en investering in het onderwijssysteem, teneinde de kwaliteit van het onderwijs en het bestaan van een sterke en grote beroepsgroep te waarborgen.
Hans Duijvestijn, econometrist en oud-bestuursvoorzitter van Beter Onderwijs Nederland, heeft veel meer verstand van cijfertjes dan ik en zet zijn financiële visie aangaande het akkoord in gelinkt Komensky Post-stuk uitéén: ‘Het lerarentekort is structureel en kan alleen maar met structurele maatregelen opgelost worden.’

En daar ligt ook een taak voor de bonden. Als je de huidige problematiek in ons onderwijs reduceert tot de incidentele zak geld zoals met dit gesloten convenant is gebeurd, ‘dan wordt het leeg en betekenisloos’, vinden leraren en schoolleiders over deze instemming en daaraan verbonden afgelasting van de woensdagstaking. Bovenstaande LinkedIn-publicatie van schoolleider Jeroen Goes verhaalt over het onderwijs dat volgens hem wederom ‘gepiepeld’ is.

Nadat het nieuws als een bom insloeg op onderwijsFacebook en -Twitter ging de Aob zaterdag eindelijk in crisisberaad. Tijdens dit schrijven weet ik nog niet welke lering deze vakbond heeft getrokken uit de verontwaardiging van zijn leden en andere onderwijsbetrokkenen.
Vrijdagavond gaf de Aob, na uren radiostilte, al wel in een tweet aan het aan scholen zelf over te laten of deze alsnog besluiten te staken. PO in Actie legde op haar beurt daags erna op de Facebookpagina de juridische kant uit en verklaart dat elk protest formeel geen ‘staking’ meer kan betreffen. Verwarring alom dus. Inmiddels deed zaterdagavond LIA een nieuwsbrief uit naar leden. Daaruit kunnen we leren dat stakers gehoor mogen geven aan LIA’s stakingsoproep en er van een zgn. wilde staking geen sprake is.
Convenant-ondertekenaar ‘PO-raad’ plaatst op de website ‘De PO-Raad vindt het een mooi gebaar dat het kabinet extra geld beschikbaar stelt, maar waarschuwt dat het de fundamentele problemen rondom het lerarentekort niet oplost.’ Daarmee wordt het kortetermijnkarakter van het bereikte akkoord letterlijk bevestigd!
Afsluitend lees ik zojuist op de website van de Aob dat bestuurder Liesbeth Verheggen het gesloten akkoord beargumenteert:
‘Als de AOb het convenant dat gisteren is getekend door onderwijsminister Arie Slob, de werkgevers en de gezamenlijke vakbonden, niet had getekend, waren de onderhandelaars niet welkom geweest aan de cao-tafel waar het geld verdeeld wordt.’
Ik vind deze eis van (naar ik begrijp afkomstig van) de sectorraden zorgelijk, en dat onze vakbonden zich dit laten aanleunen door eraan gehoor te geven óók.
Ik heb jullie in deze publicatie naar wat leesvoer gelinkt om in elk geval te laten weten dat ik niet licht denk over staken, en dat ik heus nadenk over wat de problemen zijn die ik aangepakt wil zien.
In mijn BO in Actiegroep die in 2018 de lokale onderwijsmanifestatie agendeerde en organiseerde was mijn missie niet voor niets, naast ‘Meedoen’, ook ‘Emancipatie’. Het emanciperen van de leerkracht houdt voor mij in: weet zoveel mogelijk wat er speelt, weet waar je voor staat, probeer je rechten en plichten te kennen, neem stelling, onderbouw en bevraag deze. Dit lukt het beste sámen.
Ik vind het belangrijk dat ouders en collega’s weten dat ik mijn besluiten niet lichtvaardig en ondoordacht neem. Ik claim daarmee niet een gélijk, maar wel een onderbouwd stakingsbesluit voor mezelf waarbij ik mijn onderwijswerk woensdag 6 november 2019 neerleg.

sta·ken (staakte, heeft gestaakt) 2 tijdelijk het werk neerleggen om betere arbeidsvoorwaarden te krijgen of als protest
Ik staak.
Jij staakt.
Hij/zij/men staakt.
Wij staken.
Jullie staken.
Zij staken.
