Shpërngulja e gjeneratave II
Të kthehesh në SHACI

Jam duke e ndjekur ime më teksa bëhet gati për pushimet e verës. Dhomën e gjumit e ka mbuluar me dhurata të cilat do t’i dërgojë në shtëpi: Rroba e këpucë për të rinj e të moshuar, dy telefona celularë- njërin për hallën time dhe tjetrin për gjyshen time. Kjo ishte korrikun e kaluar. Prindërit e mi, ngjashëm me shumë “ausllandera”* tjerë, për çdo vit udhëtonin në shtëpi me veturë, atëherë vëllezërit e mi më të vegjël, bineq, të lindur në Gjermani, akoma shkonin për vizitë në Kosovë. Kështu edhe ishte më lirë dhe nëna mund t’i dërgonte të gjitha gjërat e blera mbrenda vitit për familjën. Gjithashtu, kishin një arsye më shumë për shkak se do shkonin për plazhë në Shqipëri, bashkë me hallën time, duke kaluar gjysmën e pushimit në Sarandë.

Këtë vit, ata kanë vendosur të shkojnë në vjeshtë me aeroplan. Kismet, po të vejë çdo gjë mbarë. Bineqët tani kanë jetën e tyre: njëri jeton në Dortmund, e tjetri në Berlin. Njëjtë si vëllau më i madh që u shpërngul në Bruksel atëherë kur edhe unë u shpërngula në Londër, para 10 vitesh.
Nëna ime më njoftoi se planifikojnë ndërtimin e një shtëpie të re. 
Nëna dhe babai e konsiderojnë Gjermaninë si një shtet kalimtar. Duke parë veç Kosovën si shtëpinë e tyre të vërtetë. Shtëpia në “Dheun e Bardhë” po shkatërrohet. Ajo është dëmtuar në vitin 1999 nga predhat përgjatë 72 ditëve që NATO bombardonte, afër vendeve te “Fabrika e Baterive”, dhe të plasariturat vërehen lehtësisht. Po e ndjejë nga mikrofoni që nëna ime është e ngazëllyer, e lumtur dhe e trishtuar njëkohësisht. E kuptoj, pa çka s’mund t’ia lexoj mendimet apo ta shoh.

E çfarë viti ka qenë deri tani. Në fund të muajit mars, im atë u diagnostifikua me kancer të lukthit. Nëna përgatiti hallvë. Tipike për prindërit e mi dhe mënyra e tyre për t’i asgjësuar e thjeshtëzuar lajmet e këqija.

Më kujtohet dita kur burgosën babain tim. Dhjetra policë sërb dhe disa civilë zyrtrë pushtuan shtëpinë tonë në Gjilan. Njëri prej zyrtarve Sërb me shumë flokë por të thinjuara, një fytyrë të gjatë por të prerë, u fut në dhomën tonë për ta marrë në pyetje nënën, e cila na zgjoi dhe tha të mos lëvizim. Ora duhet të ketë qenë 06:15 e mëngjesit, siç kujtoj nënën e cila u tregonte më pastaj njerëzve që policët trokitën në derë më orën 05: 57 të mëngjesit. Megjithëse, në atë kohë unë nuk flisja fare gjuhën sërbe, mund ta dëgjoja hezitimin në zërin e hetuesit në fund të çdo pyetjeje që shkaktonte një mashtrim të rëndë përmes një gjuhe faktike dhe përcaktuese. Mami fliste qetësisht me sjelljen e saj plot krenari, kokën e përkulur lehtësisht. Kokëfortë jepte përgjigje kuptimplota, të shkurtra, të acaruara që i tregonte hetuesit se pyetjet e tij nuk ishin të mirëpritura. Pas derës, në një çantë ishin disa libra në gjuhën shqipe, njëri për Nënë Terezën, që babai e solli disa netë më parë nga “Ora letrare”. Më vonë mami tha: “Ç’u desh ta marrin librin “Bamirësia”! Apo ndoshta me këtë veprim duan ta nxjerrin “para gjyqit” shqiptaren Gonxhe Bojaxhiu e njohur me emrin Nënë Tereza.”

Në dhomën afërndenjës, duhej të kaloje përgjatë korridorit të madh, pastaj të voglit, aty ngjitur me banjon ishte dhoma e prindërve të mi. Babai, si e përfytyroj sot, duhet ta kenë zënë tre ose katër policë. Oficeri, i cili merrte në pyetje nënën time shkoi në dhomën e tyre të gjumit dhe u kthye me më shumë pyetje tjera. Pa e mohuar situatën serioze, ne (fëmijët) filluam të lëviznim në korridorin kryesor, duke vëzhguar me kurreshtje policët sërb me uniformat gri-kaltër dhe armatim të rëndë, të cilët na vëzhgonin gjithashtu. “Полиција” lexohej në krahun e uniformave të tyre. Dyert hapeshin dhe mbylleshin për shkak se policët hynin dhe dilnin, unë hodha një shikim të shpejtë përgjatë korridorit, në dhomën e gjumit të prindërve të mi dhe pashë babin. Stoik, pa shprehje duke parë në zbrazëti. Ngjashëm kur dikush përpiqet t’i mbledhi mendimet. Kur policët kishin mbaruar punën e tyre, gjithçka ishte përtokë e asgjë në vend të vet. 
Por babai na kërkoi një palë çorape të trasha, duke na parë me sy të shqetësuar dhe të trishtuar por duke buzëqeshur dhe qeshur lehtëisht tha: “Dimri po vjen, m’duhen nje palë çorape më të ngrohta.” Ishte dhjetori i dytë i vitit 1993.

*Përdorimi i shqiptëzuar i fjalës gjermane “ausländer” që do të thotë “i huaj”. Në Kosovë, u mvishet diasporës kosovare që jeton në shtetet gjermanofolëse.

Me shumë falemnderim për shqiptimin e këti teksi, Nurie Emrullai.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.