Meester, deden we nou tafels of een spelletje?

Als ik rond kijk in mijn stageklas valt mij op dat in groep 4 het tempo omhoog gaat. Leerlingen automatiseren de tafels, leren sneller lezen en rekenen en de hoeveelheid werk neemt toe. Er moet veel worden afgemaakt en het is soms behoorlijk lastig voor een juf of meester om al het werk in de schoolweek te proppen en het ook nog leuk aan te bieden.

Probeer de kansen om te spelen te zien

Ik moest vanuit de Pabo een les uitvoeren op het Digibord. Ik vond het een saaie opdracht en had hem zo kunnen afwerken door simpel wat in elkaar te flansen. Echter bedacht ik me: ik moet het toch doen, waarom zou ik het niet leuk en spelend maken? Let’s play!

De klas is op dit moment met de tafels bezig en de tafel van 4 werd deze week aangeboden. Ik ging digitaal aan het knippen, plakken, schuiven en schrijven in het programma dat we van de Pabo moesten gebruiken.

Toen ik uiteindelijk op opslaan drukte begon het al te kriebelen om het spelletje te doen, of ik bedoel natuurlijk de les te geven. Spelletjes zijn uitdagend, leuk en je krijgt er zin van. Ik was erg benieuwd hoe de leerlingen deze nieuwe manier van tafels trainen zouden oppakken.

Hoe pakken ze het op?

Terwijl ik de instructie gaf zaten een aantal kinderen te wippen op hun stoel. Of dit van enthousiasme of spanning was weet ik niet. Wat ik wel weet is dat toen ik het woord spelletje noemde de gehele klas in gejuich uitbarstte.

De les begon, en de leerlingen reageerden nog wat voorzichtig. Ze mochten naar het bord lopen, achter hun stoel staan en bewegen. Ze moesten nog even aftasten. Nadat twee leerlingen een antwoord hadden gegeven op de tafel van 4 spelletjes kwamen ze los. De motivatie steeg en de vingers gingen met ondersteuning van kleine hupjes de lucht in. Dit om maar aan te geven: hier ben ik, ik weet het antwoord ook meester, ik doe ook mee!

Ik schroefde het tempo op, er ontstond gelach, beweging en alle leerlingen kwamen aan de beurt. Als meester kan je dan soms gewoon even een stapje terugzetten en onverwacht opmerkingen opvangen als: dit is de leukste tafelles ooit! Ik dacht nog: je weet niet eens waarmee we afsluiten.

De grote tafelwedstrijd

We sloten af met de wedstrijd. De klas werd in twee teams verdeeld en de strijd begon. Doordat de namenkiezer kon zorgen voor de verrassing wie er aan de beurt was zag je dat de leerlingen erg scherp waren. Best lastig als je wilt winnen en je niet het antwoord mag voorzeggen. Want ja, je wilt niet een strafpunt oplopen als je team aan kop gaat.

Er werd enthousiast gerend, onwijs veel goede antwoorden gegeven (waarschijnlijk door het goede voorwerk van mijn collega), gelachen en er ontstond teamvorming waarin ze elkaar aanmoedigden. Natuurlijk zat ik er strak bovenop om negatieve uitingen bij een fout antwoord te corrigeren en hiermee een veilige teamsfeer te creëren. Uiteindelijk bleken de teams steeds zeer gewaagd aan elkaar, vaak moest een enkele punt uitmaken wie de winnaar was.

Meester, deden we nou tafels of een spelletje?

Toen ik na afloop van de les vroeg of deze werkvorm vaker moest worden ingezet was het antwoord unaniem: ja! Een van de leerlingen maakte geheel mijn dag door de vraag te stellen: “Meester, deden we nou de tafels of een spelletje?”. Ik antwoordde: “We deden beide”. Met een glimlach schudden we elkaar de hand aan het einde van de dag.

Leren door spelen, wat een fantastische manier!