Mijn eerste keer..

Beelden afkomstig uit onze docu Twentie Four — India.

Would you rather read this article in English? Press here.

Best heel pijnlijk. Vooral het begin. Toen ik van de ergste schrik was bekomen, ging het daarna beter. Gelukkig, want dit was natuurlijk niet de laatste keer. Natuurlijk had ik mensen horen praten over hun eerste keer, maar echt voorbereid was ik te weinig. Laat me beginnen:

‘S avonds laat kwamen we aan, oooh wat had ik hier zin in. De geuren, kleuren en eerste indrukken waren allemaal zo anders dan ik gewend was. Nina, de dame die al een tijdje in Ghana verbleef, leidde ons naar de schrale kamer die we met z’n drieën deelden. Het was warm, oude bedden en douchen met emmertjes met koud water.

We gingen we op pad, de stad ontdekken, maar al snel raakte we de weg compleet kwijt. Een straat jongen bood al snel zijn hulp aan. Hij stuurde ons recht de sloppenwijken in. Het was alsof die beelden die ik zag op televisie ineens tot leven kwamen. Het was daar vol & vies. Zoveel mensen op zo weinig ruimte. Zoveel geluid, zoveel geuren die ik niet kon thuis brengen. Stond daar nu iemand in een geul te poepen?

Voor mijn gevoel duurde deze wandeling uren. Totaal in shock wilde ik daarna thee drinken in de tuin bij de Engelse ambassade. Schoon, alles aan kant en rust in al die gekke drukte van daarnet. Daar heb ik lang gezeten met nog steeds wat paniek in mijn ogen. We kwamen tot de conclusie dat we de lokale economie wilde stimuleren.

Beelden afkomstig uit onze docu Twentie Four — India.

Vanaf dat moment aten we dus enkel nog op plekken waar geen andere Westerlingen aten. We waren vooral op straat. Restaurantjes met plastic stoelen met enorme menukaarten waarvan niks voorradig is. De meest gehoorde reactie van de ober: ‘No have, no have.’ Oftewel 3 weken gebakken rijst & kip. Voor mij als streng vegetariër betekende dit veel gebakken rijst.

Alles was zo anders in Ghana dan ik gewend was. De bus ging pas reiden, zodra hij vol zat. Wat soms letterlijk uren duurde. We werden veelvuldig aangestaard en aangeraakt, omdat onze huidskleur zo anders is. En nageroepen: ‘Witje, witje!’ Ook kreeg mijn toenmalige vriend paniekaanvallen van de heftige malariatabletten die we namen.

Beelden afkomstig uit onze docu Twentie Four — India.

Maar deze beleving had ik nooit willen missen. Mijn aller-, allereerste buiten Europa ervaring was zo heftig, dat de reizen daarna beter in perspectief te plaatsen waren. Het viel altijd wel mee. Afgaande op reacties van anderen (op het internet of in gesprek) was India toch wel echt anders, waardoor ik ineens wat angstig werd.

Is India vrij vies & vol? Ja.
Ben ik aan de diarree? Ja.
Is het hier warm en plakkerig? Ja.
Rijden de auto’s hier als gekken? Ja.
Zie je veel afval op straat? Ja.
Vertrekken de lokale vliegtuig veel later dan van te voren gepland? Ja.

Maar door mijn eerste trip heb ik zo’n fundering gelegd, dat ik geniet van India. Wat ben ik blij dat ik hier kan zijn. Het eten, de mensen, de drukte, de natuur, de kleuren en kleding. Zo mooi.

Nieuwsgierig geworden naar meer? Check de Facebook pagina van Twentie Four: Fix the world and make money.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.