Πολυπολιτισμικότητα και πλουραλισμός λοιπόν

Καταρχήν, όταν βάζουμε την πολυπολιτισμικότητα στην μία άκρη της εξίσωσης φροντίζουμε να σημειώνουμε ότι αφορά και τη συνύπαρξή μας με κινέζους, φιλιππινέζους, βραζιλιάνους, ινδούς κλπ. Αν θέλουμε να μιλήσουμε μόνο για το Ισλάμ τότε είναι καλό να μιλάμε για Ισλαμ vs Πλουραλισμός.

Κι εδώ αρχίζουν τα περίεργα. Γιατί εύκολα θα συμφωνήσουμε ότι ο πλουραλισμός θα πρέπει να προστατεύεται δια της νόμιμης βίας από αυτούς που τον εχθρεύονται *στην πράξη*. Θα πρέπει όμως να προστατεύεται με τον ίδιο τρόπο και από αυτούς που τον εχθρεύονται στο πεδίο του λόγου? Το πεδίο που αποτελεί το επίκεντρο του πλουραλισμού?

Αυτό το σχεδόν τραγικό και αναπόδραστο οξύμωρο του πλουραλισμού, καιτοι πολυσυζητημένο, δεν μπορεί να αποσιωπάται σε αναλύσεις τέτοιου τύπου.

Προστατεύει λοιπόν ο πλουραλισμός αυτούς που *με το λόγο που δικαιούνται εξαιτίας του πλουραλισμού* στρέφονται εναντίον του? Η απάντηση είναι και εδώ μάλλον εξίσου εύκολη. Ναι, τους προστατεύει, γιατί έτσι ορίζεται ο πλουραλισμός.

Το πρόβλημα λοιπόν περιορίζεται στην εξής γκρίζα περιοχή: πότε ο αντιπλουραλιστικός λόγος πέρναει το όριο μετά το οποίο εγείρει σοβαρές υποψίες για ενδεχόμενη αντιπλουραλιστική πράξη? Κοινώς πότε δικαιολογείται το να ασκεί μία πλουραλιστική κοινωνία δίκες προθέσεων?

Εκεί δεν έχει απάντηση κανένας αυτή τη στιγμή. Κι έτσι αυτό το ζήτημα θα παραμείνει στο πεδίο του πολιτικού και των συσχετισμών.