Οι κατ’επαγγελματιά ευαίσθητοι
Αποτελεί χαρακτηριστικό της εποχής μας η κυριαρχία ενός νεοπαγούς κινήματος που εστιάζει θεωρητικα και επιφανειακά στην προστασία των δικαιωμάτων μειονοτήτων , εθνοτικών και μή . Το κίνημα αυτό έχει ονομασθεί από τους θιασώτες του άλλα και από μερίδα των Μέσων Μαζικής Ενημερώσης , ως το κίνημα των ‘’δικαιωματιστών’ .
Θα ήταν κανείς πολιτικά αλλά και κοινωνικά αστοιχειώτος αν θεωρούσε ότι η προστασία των δικαιώματων στην εποχή μας είναι ενασχόληση ελιτίστικη μιας μερίδας της κοινωνίας που έχει λύσει τις βασικές βιωτικές της ανάγκες . Ίσως δε αυτή η θεώρηση πέρα από εκτός πραγματικότητας να ενθυλακώνει και έναν ιδιότυπο ρατσισμό απέναντι στους ανθρώπους εκείνους που έχουν την ανάγκη να προστατευτούν τα ανθρώπινα δικαιώματα τους.
Aυτό όμως δεν αναιρεί την προβληματική που αξίζει να αναδειχθεί από την εισβολή των δικαιωματιστών στον δημοσιο διάλογο και την επιρροή που ασκούν στον δημόσιο διάλογο στις ημέρες μας.
Ζούμε στην εποχή της κυριάρχιας της πολίτικης ορθότητας . Η εποχή αυτή έχει δημιουργήσει στρατιές ζηλωτών μιας αμφιλεγομένης έννοιας ‘Κοινωνικής Δικαιοσύνης’ που εστιάζει στους τύπους και όχι στην ουσία . Που ευαγγελίζεται τον καλό και προοδευτικό πολίτη μένοντας στην επιφάνεια της δράσης και όχι στις βαθύτερες διεργασίες που λαμβάνουν χώρα σε ένα κοινωνικό σύνολο. Αντι να αναλαμβάνουν τον ρόλο του πραγματικού κοινωνικού επαναστάτη προτιμούν τον ρόλο του φαρισαίου που δίνει σημασία στην διαδικασια και στην επιφάνεια χωρίς να μπαίνει στην ουσία της αντιμετωπισης του προβλήματος. Μια αμφιλεγομένη έννοια ‘’Κοινωνικής δικαιοσύνης’, που προτιμά να βλέπει στον καθρέφτη της τον εαυτό της ως καλό πολιτή και οχι τον Άλλον που θεωρητικά στέργει να προστατέψει με τις πράξεις του.
Ο δικαιωματισμός όμως δημιουργεί και ένα ακόμη πρόσθετο πρόβλημα. Εστιαζόμενος στην προστασία των ανθρωπίνων ή κοινωνικών δικαιωμάτων κάποιας συγκεκριμένης ομάδας χάνει την δυναμη της συνέργειας και εστιάζει μονοδιάστατα στην επίτευξη μανιωδώς ένος στόχους χωρίς να υπολογίζει τις ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές δυναμικές. Αποστερεί από άλλες κοινωνικές ομάδες την διεκδίκηση των δικαίων τους και αναιρεί την ίδια την έννοια της διεκδησης , δίνοντας με αυτόν τροπο χώρο δράσης στους διαχρονικούς αρνητές οποιοδήποτε δικαιώματος. Ενδεικτικά παράδειγματα που έχουμε βιώσει το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι οι διεκδικήσεις των ομοφυλοφίλων με επιστέγασμα την εσκεμμένη πρόκληση και επίδειξη χυδαιότητας που απολαμβάνει κάθε χρόνο η Αθήνα με το Athens pride. Επιπροσθέτως, η διαχείριση του προσφυγικού σε επίπεδο συμβόλων αλλά και πρακτικής διαχείρισης από τους αυτόαποκαλουμενους αλληλλεγυους δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που θεωρητικά θέλουν να επιλύσουν. Κυρίως γιατί λειτουργούν με μια καθεστωτική και αφ υψηλού νοοτροπία που δημιουργεί αντιπάθειες για τους ίδιους τους πρόσφυγες στην μερίδα του πληθυσμού εκείνου που θα έπρεπε να είναι στο πλευρό τους στεκόμενοι αλληλεγγύη στον βαθύ και ανείπωτο πόνο του.Επιπροσθέτως εθίζουν τους πρόσφυγες στην μετριότητα και στην κακή προσφορά υπηρεσίων , κάνοντας τα παντα, πολλές φορές ηθελημένα, για να θέσουν τους πρόσφυγες στο περιθώριο των δομών ένταξης.
Πρέπει να αντιληφθούν οι κατ επάγγελμα διεκδικητές δικαιωμάτων εν ονόματι μιας νεφελώδους ιδεολοψιας ότι υπάρχει μεγάλη απόσταση από τις δηλώσεις περι καθαρής και άδολης αλληλεγγύης αν δεν συνοδεύεται με πράξεις αλλά κυρίως με ταπεινότητα προερχόμενη από την συναίσθηση του έργου που έχουν επωμιστεί. Πολλές φορές σε αυτές τις περιπτώσεις η σιωπη και οι πράξεις ειναι πολύ πιο σημαντικές από τα μεγαλόπνοα , επαναστατικά λόγια που στις περισσότερες των περιπτώσεων όχι μόνο μένουν στα λόγια αλλά αποτελούν και το υλικό για να δημιουργηθούν τα δίπολα αντιπαράθεσης ανάμεσα στους κατ όνομα προοδευτικούς και στους συντηρητικους. Δίπολα που δημιουργούν προσκόματα στην αντιμετώπιση των κοινωνικών και πολιτικών ανισοτήτων της εποχής μας δημιουργώντας ένα τοξικό περιβάλλον κοινωνικής συμβίωσης.
Από την άλλη πλευρά αν δεν αντιληφθούμε και εμείς ως κοινωνια ότι η διεκδίκηση δικαώματων και η προάσπιση των δικαιώματων μειονότητων και μη δεν πρέπει να αποτελούν πεδίο άσκησης πολιτικής ή κοινωνικής καταξιώσης , θα αφήνουμε συνεχώς το πεδίο ελευθερο στους αμφισβήτιες των αξιών και των άρχων πάνω στις οποίες δομήθηκε ο δυτικός πολιτισμός και το κράτος δικαίου να ασκούν επιρροή , να αλλοιώνουν συνειδήσεις και κυρίως να καλλιέργουν στην κοινωνία έναν συντηρητισμό και μια τάση για οπισθοδρόμηση και άρνηση του διαφορετικού που ριζώνει στις συνειδήσεις κυρίως της νέας γενιάς. Και αυτό είναι ασυγχώρητο.
