Το τέλος της Ευρώπης

Mία από τις σημαντικότερες , αλλα χωρίς την κάλυψη που αξίζει στο θέμα ,είναι η στρατηγική επιλογή του Αμερικάνου Προέδρου Ντόναλτ Τραμπ να αλλοιώσει την συνοχή της Ευρωπαικής Ένωσης , μέσω της στήριξης λαικιστών πολιτικών της Γηραιάς Ηπείρου που έχουν σαφή προσανατολισμό την καταστροφή του οράματος της Ευρωπαικής Ένωσης. Σε αυτό το πλαίσιο ειναι επιτακτικό να αντιληφθούμε ότι για πρώτη φορά μετά την λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου η στρατηγική της μεγαλύτερης υπερδύναμης είναι να υποσκαπτεί η δυναμική της μέχρι πρότινος μοναδικού εμπορικού και πολιτικού συμμάχου των ΗΠΑ που μοιράζονταν έναν κοινό πλαίσιο αρχών και αξιών πάνω στα σημαντικά ζητήματα του γεωπολιτικού μας γίγνεσθαί. Η στρατηγική αυτή δεν εντάσσεται στην ιδιαίτερη ψυχοπαθολογία του Αμερικάνου Προέδρου αλλά σε μια ευρύτερη αντίληψη οτι η Ε.Ε αποτελεί εμπορικό , κυρίως, αντίπαλο των Ηνωμένων Πολιτείων της Αμερικής που έχουν κερδίσει μονοδιάστατα από αυτή την εμπορική σχέση τίς τελευταίες δεκαετίες. Θέτει δηλαδή μέσω του νέο προταγματος της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ , ο Αμερικάνος Πρόεδρος στην ίδια θέση αντιπαράθεσης την Ε.Ε με χώρες , διαχρονικά αντιπάλους των ΗΠΑ , όπως η Κίνα.

Είναι φανερό ότι η στάση αυτή του Τραμπ απέναντι στην Ευρωπαική Ένωση δεν θα πάρει τα χαρακτηριστικά ενός εμπορικού πολέμου όπως επι παραδείγματι έχει ήδη συμβεί με την Κίνα αλλά θα εμπεριέχει ένα περίεργο παιχνίδι αύξησης της επιρροής Ευρωσκεπτικιστών πολιτικών αρχή γενομένης από τις επικείμενες Ευρωεκλογές. Η πρόθεση του Τραμπ να συναντήσει ένα πρόσωπο που έχει συνδέσει το όνομα του με οτιδήποτε πιο αντιδράστικό , αντι-ευρωπαικό, και βαθιά ρατιστικό ,τον Ούγγρο Προέδρο Ορμπάν , είναι ενδεικτικό της στρατηγικής του.

Σε αυτό το πλαισιο είναι επικτακτική ανάγκη οι γραφειοκράτες και πολιτικοί της Ευρωπαικής Ένωσης όχι μόνο να αντιδράσουν αλλά κυρίως να επαναπροσδιόρισουν την ίδια την ουσία , την στόχευση και την στρατηγικής της Ευρωπαικής Ένωσης. Να καταστεί με λίγα λόγια η Ευρώπη από ένας σκληρά τιμωρητικός μηχανισμος λιτότητας και παραγωγής γραφειοκρατίας και αδιεξόδων σε έναν μηχανισμό παραγωγής πλούτου, ανάπτυξης και αλληλεγγύης για κοινωνίες και έθνη. Είναι ο μοναδικός τρόπος για την ίδια την επιβίωση της Ευρώπης.