Her şeye bunun için katlanıyorum. İnsanların saçmasapan laflarına, boş tavırlarına, hiçbir sebebi olmayan triplerine bunun için katlanıyorum. Ailemin sözlerine, bakmaya doyamadığım çocuğun beni üzmesine bunun için katlanıyorum. Derslere, baskılara, dershaneye, aptal insanlara bunun için katlanıyorum. Her şeye hayallerim için katlanıyorum. Yoksa neden durayım ki? Beni tutan bir şey yok. Ama kardeşimle olan hayallerim için katlanıyorum. Yoksa şimdi kaçmıştım buralardan, gitmişim uzaklara... Beni tutacak bir şey yoktu çünkü. Hayallerimin gerçek olacağına dair en ufak bir inancım yoktu. Geziniyordum öyle başkalarının kafasında. Birinden çıkıp diğerine giriyordum sanki. “Haha, şunun suratındaki benlere bak!”, “Saçları sence de çok kısa değil mi, hiç yakışmamış!”, “Kendini bir şey zannediyor.” insanların bu aptal laflarına sadece yaşamak için katlanıyorum. Katlanmak zorunda değilim, kaçabilirim. Ama hayallerim var. Hepsinin ağzına lafları tıkıyorum, cesurum artık. Korkmuyorum. Ağzıma geleni söylüyorum. Zaten kurtulacağım her şeyden ve herkesten. Önümde olan hiçbir şey yok. Umurumda değil.
Ah, bir de sen varsın. Üç senedir beni sevsin diye kendimi yırttığım, her gece buna dua ederek uyuduğum çocuk... Sana her şeyimi verdim. Gerçekten. Senin için her şeyi yaptım. Peşinde dolandım, gözlerindeki görünmezliğimi kaldırmak için her şeyi yaptım. Evet, beni artık görüyordun. Benimle konuşuyordun, temas kuuyordun. Sonra bir gün benim, senin en yakın arkadaşlarından olduğumu söyledin. Ve ben yıkıldım.
Uğraştığım ve istediğim şey, senin en yakın arkadaşın olmak değildi. Senin olmaktı. Belki de çok dramatize ediyorumdur, istediğim tek şey basit bir tabirle “çıkmak”tı. Tabii, sevgimi böyle kolay bir kelimeyle tanımlamak benim için pek hoş olmuyor.
Sanırım dün, artık gerçekten pes ettim. Alıştım. Beni sevmemene alıştım. Hiçbir şeyin farkında olmamana, beni umursamamana alıştım. Tek gördüğünün o aptal kız olmasına alıştım. Ben senin uğruna ölebilirken, konuşmak için onu seçmene şaşırdım ama artık alıştım. Hala seni sevmediğimi söyleyemem, üç senelik aşkım bir anda bitmedi. Ama azalıyor... Çünkü alışıyorum. Ben varken ona gitmene çıldırmıyorum artık, delirmiyorum. Bu durumu bilen insanlar, “seninle olsaydı, seni çok kırardı belki” diyorlar. Sanki hiç kırmamışsın gibi...
Evet, bunun için savaşıyorum. Seninle, her şeyle, herkesle... Sen hala herkes değilsin gözümde. Ama olacaksın. Çok hırslıyım, herkese göstereceğim kendimi. Yaşadıklarımı. Bana yaşattığınız onca şeyi.
