Bij de Chinees

Na 5 weken staan we op de Chinese Muur. Een symbolisch einde van het eerste deel van de grote reis. Vanaf nu staan we er helemaal alleen voor. Waar we voorheen nog konden terugvallen op de ondersteuning van Tiaratours, moeten we het nu maar zelf uitzoeken. Geen reisagenten meer met treinkaartjes, transfers en goedbedoelde adviezen, maar handen-en-voeten-werk bij het organiseren van elk volgend onderdeel van de reis.

In elk land pas je je weer aan aan het karakter van het volk. De Russen zijn vaak stug, maar ook hartelijk en gastvrij als ze je beter leren kennen. Helaas wordt die tijd je op reis niet altijd gegund en stuit je bijvoorbeeld bij de grensovergang op een karrenvracht horkerigheid van de Russische officials. De Mongolen zijn hartstikke aardig en hopen stiekem dat de dagen van Djengis Khan nog eens zullen terugkeren. Maar ondertussen is het juk van de Sovjets verschoven naar dat van de Chinezen.

En dan de Chinezen… Je valt bij dit volk van de ene verbazing in de andere. We kennen de verhalen van het boeren en het spugen en die kloppen ook. Daarnaast zijn ze erg luidruchtig en egocentrisch. Voordringen in de rij, niet wachten op de uitstappers in de metro en alom aanwezige selfiesticks. Ik denk het te kunnen verklaren in het feit dat er zoveel van hen zijn. Met meer dan 1,2 miljard, moet je je eigen plekje wel opeisen.

Onderweg ben ik volledig gefascineerd door de oneindige hoeveelheid woontorens in het landschap. Van Peking naar Shanghai kom je ze onophoudelijk tegen. Met een dozijn tegelijk worden ze uit de grond gestampt. Dit land zit in een ontwikkeling, waarvan we het eind en de gevolgen nog niet kunnen overzien.

Maar toch ga je ook van de Chinezen houden. Het is zo aandoenlijk als er weer een Chineesje op je afkomt om met je op de foto te gaan (of als ze stiekem een kiekje van je nemen). En ze zijn ook heel behulpzaam. Als je een vraag stelt, zal je altijd geholpen worden, zelfs als ze het antwoord zelf niet weten. En zo kan het zijn dat de halve wijk zich met je bemoeit om je AirBnB-adres te vinden en los je het uiteindelijk maar zelf op.

Drie landen van onze reis hebben we nu bezocht. Alledrie hebben ze een communistisch stempel, waarvan alleen het laatste land nog in naam communistisch is. In Rusland is het communisme in het straatbeeld nog het meeste gebleven. Hamer en sikkel zijn veelvuldig te zien, net als het beeld van Lenin. Bij de Chinezen lijkt het communisme meer politiek dan werkelijkheid. Elke Chinees heeft een mobiel en streeft naar welvaart. Blijf je in het gareel, dan heb je van de staat niet veel te vrezen.

Wij merkten het in onze zoektocht naar een reisgids over China. In de spaarzame winkels die Engelstalige boeken verkopen, kun je de Lonely Planet over elk land kopen, behalve voor China zelf. Toen wij in Shanghai per ongeluk op een winkel stuitten die hem wel verkocht, zei het aardige winkelmeisje op onze constatering dat de gids in andere winkels niet te koop was, ‘that’s for political reasons’, waarbij er een veelbetekenend glimlachje op haar gezicht verscheen.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Luc Hilkens’s story.